II SA/Go 833/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi H.D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz radcy prawnego M.K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, zwiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów udzielonej skarżącemu nieopłaconej pomocy prawnej. Zaskarżonym skargą postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) z dnia [...] lipca 2016 r., znak [...] o uznaniu za zasadny zarzut H.D. niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 599 – dalej jako u.p.e.a.) w sprawie egzekucji administracyjnej. Wynikający z akt administracyjnych stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: Ostateczną decyzją PINB z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] orzeczony został wobec H.D. nakaz rozbiórki obiektu budowlanego - budynku warsztatu o wymiarach: 5,8m x 10,8m, i wysokości od 3,2m do 3,5m, zlokalizowanego na terenie działek o numerach ewidencyjnych gruntu [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją WINB z dnia [...] września 20l0 r., znak: [...], a prawomocnym wyrokiem z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Go 776/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę H.D. na w/w decyzję organu odwoławczego. Wobec stwierdzenia niewykonania wskazanego obowiązku, PINB w dniu [...] czerwca 2013 r. wszczął postępowanie egzekucyjne i w tym samym dniu wystawił przeciwko H.D. tytuł wykonawczy znak [...]. Następnie dnia [...] marca 2014 r. PINB wydał postanowienie znak [...] o nałożeniu na H.D. grzywny w celu przymuszenia do wykonania w/w obowiązku w wysokości 52.968,00 zł. Wobec niezapłacenia nałożonej grzywny, PINB wystawił w dniu [...] sierpnia 2014r. na H.D. tytuł wykonawczy nr [...] i przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. przekazał go Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. Pismem z dnia [...] października 2014r. H.D. złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wskazując, że ich podstawę stanowi błąd co do osoby zobowiązanej (art. 33 pkt 4 u.p.e.a.) oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.) Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., znak [...] PINB, powołując się na przepis art. 34 § 4 u.p.e.a., uznał za bezzasadne zarzuty H.D. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego mającego na celu wykonanie obowiązku określonego w decyzji PINB z dnia [...] lipca 2010 r. Po rozpatrzeniu zażalenia H.D., WINB postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...] uchylił postanowienie PINB z dnia [...] listopada 2014 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zarówno treść sentencji, jak treść uzasadnienia postanowienia z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...] nie odnosiła się do zarzutów odnośnie egzekucji administracyjnej dotyczącej niezapłaconej grzywny w celu przymuszenia, lecz do egzekucji obowiązku niepieniężnego dotyczącego braku wykonania przez stronę obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego - warsztatu, wynikającego z decyzji PINB w tym przedmiocie. Stanowisko organu odwoławczego podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., który prawomocnym wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Go 70/15, oddalił skargę H.D. na postanowienie WINB z dnia [...] grudnia 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak [...], PINB zajął stanowisko w sprawie zarzutów H.D. i uznał zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. za zasadny. Powyższe postanowienie, po rozpatrzeniu zażalenia H.D. zostało również uchylone przez WINB postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., znak [...] WINB stwierdził, że treść sentencji zaskarżonego postanowienia nie odnosiła się do zarzutów odnośnie egzekucji administracyjnej dotyczącej niezapłaconej grzywny w celu przymuszenia, lecz do egzekucji obowiązku niepieniężnego dotyczącego braku wykonania obowiązku rozbiórki warsztatu. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., znak [...] PINB, powołując się na art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a. zajął stanowisko w sprawie zarzutów H.D. i uznał zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. za zasadny. W uzasadnieniu PINB odnosząc się do zarzutu błędnego określenia w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym osoby zobowiązanej, poprzez pominięcie w tytule wykonawczym żony H.D. – J.D., współwłaścicielki nieruchomości, której dotyczy obowiązek, stwierdził, że jest on nieprawdziwy, ponieważ osoba zobowiązana w tytule wykonawczym jest tożsama z osobą wskazaną jako zobowiązany w decyzji rozbiórkowej z dnia [...] lipca 2010 r. i jest nią H.D.. Jednocześnie organ wyjaśnił, że takie określenie osoby zobowiązanej wynikało z faktu, iż H.D. był inwestorem samowolnie wykonanych robót budowlanych, niezależnie od faktu, iż jednocześnie jest współwłaścicielem nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu braku spełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. organ wskazał, że po ponownym przeanalizowaniu tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2014r., znak: [...] "ustalono, że wskutek omyłki nie zaznaczono w nim terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek". Z powyższych względów w ocenie PINB podniesione zarzuty są zasadne, a właściwym rozstrzygnięciem jest zajęcie stanowiska o zasadności wniesionych zarzutów. Na powyższe postanowienie H.D. wniósł zażalenie, zarzucając brak odniesienia się do zarzutów w zakresie przepisów odnoszących się precyzyjnie do art. 27 § pkt 1 i 2 oraz art. 27c u.p.e.a. Jednocześnie wniósł o wyłączenie od udziału w postępowaniu wierzyciela, to jest osobę pełniącą funkcję PINB oraz jednego z pracowników organu powiatowego. W konsekwencji H.D. zażądał uchylenia w całości postanowienia PINB z dnia [...] lipca 2016 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez inny Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego. WINB postanowieniem znak [...] z dnia [...] sierpnia 2016r., działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej jako k.p.a.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji, biorąc pod uwagę treść tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] wystawionego przez PINB stwierdził, że w tytule tym nie określono terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Wobec powyższego organ uznał za zasadny zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Za niezasadny zaś organ odwoławczy uznał zarzut błędu co do osoby zobowiązanej. Wyjaśnił, że H.D. jest bowiem zarówno adresatem egzekwowanej przez PINB decyzji rozbiórkowej, jak również adresatem postanowienia tego organu z dniu [...] marca 2014 r., znak: [...] nakładającego grzywnę w celu przymuszenia w określonej wysokości z powodu uchylania się przez niego od wykonania obowiązku polegającego na rozbiórce budynku warsztatu zlokalizowanego na terenie działek o numerach ewidencyjnych gruntu [...]. W kwestii żądania wyłączenia, na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. od udziału w postępowaniu wierzyciela – osoby pełniącej funkcję PINB oraz jednego z pracowników organu powiatowego, organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie sformułował zarzutów uzasadniających wyłączenie organu od prowadzenia rozpatrywanej sprawy, znajdujących oparcie w treści art. 24 k.p.a. Wniosek wniesiony w tym zakresie nie zawiera rzeczowego uzasadnienia, opiera się na argumentacji o charakterze domniemań i pomówień i nie znajduje podstaw w art. 25 k.p.a. W odniesieniu do żądania wyłączenia pracownika PINB, organ odwoławczy zauważył, że nie jest właściwy do jego rozpatrzenia, gdyż organem właściwym do jego rozpatrzenia jest PINB. Skargę na postanowienie WINB złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. H.D. wnosząc o stwierdzenie jego nieważności. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wyraził swoje niezadowolenie z podjętych przez organy i sądy rozstrzygnięć, zarzucając im korupcję i umyślne nakazanie rozbiórki warsztatu z pominięciem wszelkich przepisów prawa administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2017r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego doprecyzowując skargę, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia PINB z dnia [...] lipca 2016 r. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik podniósł zarzut naruszenia przez organy obu instancji art. 138 § 1 ust. 1 w związku z art. 144 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie PINB z dnia [...] sierpnia 2016r., mimo iż postanowienie to powinno zostać uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Zdaniem pełnomocnika skarżącego organ I instancji naruszył art. 34 w związku z art. 33 u.p.e.a., poprzez: 1) wydanie postanowienia uznającego zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. bez wskazania w sentencji, o które wymogi wskazane w tymże przepisie dokładnie chodzi, 2) nie zajęcie przez organ stanowiska wobec pozostałych zarzutów skarżącego, tj. wskazanego błędu co do osoby zobowiązanego (zgodnie z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz zarzutu naruszenia art. 27c u.p.e.a., tj. wystawienia tytułu wykonawczego jedynie na skarżącego z pominięciem jego małżonki, mimo iż egzekucja ma być prowadzona wobec majątku wspólnego Państwa D.. Na potwierdzenie powyższego pełnomocnik załączył kserokopię wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] marca 2015 r., sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz.U. 2016. 1066 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U 2016. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie WINB z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie PINB z dnia [...] lipca 2016 r., w którym uznano za zasadny zarzut skarżącego dotyczący postępowania egzekucyjnego należności pieniężnej z tytułu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym. W ramach postępowania toczącego się na skutek zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wniesionych w trybie art. 33 ustawy u.p.e.a. ustawodawca przewidział stanowisko wierzyciela w zakresie zgłaszanych zarzutów - w formie zaskarżalnego postanowienia, podlegającego kontroli sądowej. Zgodnie z przepisem art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W rozpoznawanej sprawie organ rozpoznał zażalenie na stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, co zakreśliło granice sprawy sądowej (art. 134 § 1 p.p.s.a.) i oznaczało, że Sąd w niniejszej sprawie nie mógł kontrolować legalności innych aktów lub czynności organów podejmowanych w stosunku do skarżącego, poza mieszczącymi się w tych granicach. Wskazać w tym miejscu należy, iż stosownie do art. 119 § 1 i 2 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Zgodnie zaś z art. 124 § 1 u.p.e.a. nałożone w drodze ostatecznego postanowienia grzywny w celu przymuszenia, nie uiszczone przez zobowiązanego, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych wynikającym z u.p.e.a. Postępowanie w sprawie egzekucji grzywny w celu przymuszenia – w przypadku nieuiszczenia tej należności - ma swój niezależny byt, uzasadniony istnieniem w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Tym samym na tym etapie dochodzi do formalnego oderwania się obowiązku "uiszczenia grzywny w celu przymuszenia" od pierwotnego obowiązku o charakterze niepieniężnym podlegającego egzekucji administracyjnej. W postępowaniu tym, czego skarżący wydaje się nie rozumieć, nie można kwestionować skutecznie zasadności obowiązku, do którego wykonania grzywna ma przymusić. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Nie może zatem w żadnym zakresie oceniać legalności decyzji nakładającej obowiązek. W przeciwnym wypadku organ egzekucyjny orzekałby o meritum sprawy, a to należy do organu wydającego rozstrzygnięcie będące podstawą egzekucji administracyjnej. Zatem należy przyjąć, że zarzuty przysługujące zobowiązanemu w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2015 r. sygn. akt II FSK 1553/13 LEX nr 1783585). Inaczej ujmując - wierzyciel lub organ egzekucyjny, przy zgłoszeniu zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a. nie mogą ponownie rozpoznawać sprawy od strony merytorycznej, gdyż postępowanie egzekucyjne nie jest postępowaniem administracyjnym rozpoznawczym, w toku którego dochodzi do ukształtowania praw i obowiązków strony postępowania, lecz jest postępowaniem następczym, służącym realizacji (wykonaniu) obowiązków ustalonych w postępowaniu rozpoznawczym (por. np. wyroki NSA: z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1302/05, LEX nr 280453, z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 172/07, LEX nr 513165, z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3120/12, LEX nr 1769596). W konsekwencji powyższych uwag bez znaczenia prawnego są podnoszone w skardze zarzuty wobec pierwotnie wydanej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] nakazującej H.D. rozbiórkę obiektu budowlanego, która stanowiła podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym, w ramach którego wydane zostało zaskarżone postanowienie. Postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] jest bowiem postępowaniem odrębnym wobec postępowania egzekucyjnego obowiązku z decyzji administracyjnej z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...]. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy przypomnieć, że wśród okoliczności, które mogą być podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wskazano w przepisie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy, na podstawie którego organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną jest dokumentem urzędowym sporządzonym według ustalonego wzoru, który musi odpowiadać wymogom formalnym określonym przez ustawodawcę w art. 27 u.p.e.a. Prawidłowe wystawienie tytułu wykonawczego ma niezwykle istotne znaczenie, ponieważ nie ma możliwości skutecznego prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wadliwego lub niezawierającego wszystkich wymaganych przez prawo elementów. Art. 27 u.p.e.a. w § 1 pkt 3 stanowi, że tytuł egzekucyjny zawiera m. in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Wierzyciel uznając zarzut za zasadny jednoznacznie stwierdził, że w tytule wykonawczym z dnia [...] sierpnia 2014r., znak: [...] nie wskazano terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Nie ma w związku z tym znaczenia podniesiona przez pełnomocnika okoliczność, że w sentencji postanowienia uznającego zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., nie podano, o które wymogi wskazane w tym przepisie dokładnie chodzi. Z uzasadnienia postanowienia wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że chodzi o wymóg określenia odsetek, o czym stanowi powołany art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Również nie można zgodzić się z podniesionym w piśmie pełnomocnika skarżącego zarzutem nie zajęcia przez organ stanowiska odnośnie zarzutów skarżącego dotyczących błędu co do osoby zobowiązanego oraz wystawienia tytułu wykonawczego jedynie na skarżącego z pominięciem jego małżonki. Organ ustosunkował się bowiem do tego zarzutu stwierdzając, że pominięcie w tytule wykonawczym żony H.D. – J.D., współwłaścicielki nieruchomości, której dotyczy obowiązek, wynika z tego, że adresatem zarówno egzekwowanej przez PINB decyzji rozbiórkowej, jak i postanowienia tego organu z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] nakładającego grzywnę w celu przymuszenia jest H.D., nie zaś J.D.. Sąd podziela to stanowisko albowiem skoro tytuł wykonawczy został wystawiony na osobę, na którą nałożono obowiązek decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, to nie ma podstaw do twierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego. Sytuacja ta mogłaby ulec zmianie, tylko jeśli w wyniku działań prawnych zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, a więc decyzja z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] nakazująca rozbiórkę. Raz jeszcze należy podkreślić, iż w niniejszej sprawie decyzja ta nie mogła być przedmiotem kontroli, a będące przedmiotem kontroli postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela wobec zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, nie naruszało prawa. Na marginesie tylko należy zauważyć, że stanowisko wierzyciela, jako uznające zasadność zarzutu, jest obiektywnie korzystne dla skarżącego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Na podstawie art. 250 p.p.s.a. przyznano pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, którego wysokość ustalono na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805).