II SA/Go 865/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi S.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] roku znak [...], II. stwierdza, że decyzje wymienione w pkt I wyroku nie podlegają wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego S.H. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. 1. Decyzją z [...] maja 2010 r. znak: [...] Burmistrz, na podstawie art. 145a, art. 151 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: k.p.a, - po wznowieniu postępowania – uchylił w całości swoją decyzję z [...] maja 2007 r. znak: [...] w sprawie ustalenia dla S.H. jednorazowej opłaty w wysokości 5.904,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] i umorzył postępowanie. Podstawę wznowienia postępowania i uchylenia decyzji z [...] maja 2007 r. stanowił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 lutego 2010 r., sygn. akt P 58/08 (Dz.U. z 2010 r. Nr 24, poz. 124), w którym stwierdzono, że art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej: u.p.z.p, w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Pismem z [...] czerwca 2010 r. S.H. zwrócił się do Burmistrza o zwrot pobranej opłaty w kwocie 5.904,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od [...] września 2007 r. do dnia zapłaty. 3. Opłata w kwocie 5.904,00 zł została zwrócona wnioskodawcy [...] czerwca 2010 r. przelewem na wskazany przez stronę rachunek bankowy. 4. Pismem z [...] czerwca 2010 r. S.H. poinformował Burmistrza, że na jego rachunek bankowy wpłynęła kwota 5.904,00 zł, jednakże bez należnych odsetek w wysokości 1.984,30 zł za okres od [...] września 2007 r. do [...] czerwca 2010 r. 5. W takim stanie faktycznym Burmistrz [...] lipca 2010 r. wydał decyzję znak: [...] w której na podstawie art. 105 § 1 k.p.a umorzył postępowanie. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, że opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości o której mowa w art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 u.p.z.p należy do kategorii niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publiczno-prawnym, o których mowa w art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), zwanej dalej: u.f.p. Do należności takich stosuje się – w zakresie nieuregulowanym u.f.p – przepisy k.p.a i odpowiednio przepisy Działu III ustawy z dnia 9 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej: O.p, o czym stanowi art. 67 u.f.p. Organ pierwszej instancji podkreślił, że mając powyższe na względzie uzasadnione jest twierdzenie, że zwrot opłaty planistycznej w przypadku uchylenia decyzji stanowiącej podstawę jej uiszczenia następuje na zasadach ustalonych w oparciu o przepisy Działu III O.p o zwrocie nadpłaty. Organ wskazał, że nadpłata w opłacie planistycznej powstaje z dniem zapłaty przez podatnika opłaty nienależnej lub w wysokości większej od należnej (art. 73 § 1 pkt 1 O.p). Zgodnie z art. 77 § 1 pkt 1 lit. a O.p nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji ustalającej wysokość opłaty planistycznej. W przypadkach zatem w których przesłanką zwrotu nadpłaty jest uchylenie decyzji ustalającej jej wysokość, brak jest podstaw do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty (art. 77 § 1 pkt 2 O.p w zw. z art. 67 u.f.p), a sam zwrot dokonywany jest w ramach czynności materialno-technicznej. Stosownie do art. 77b § 2 pkt 1 O.p w zw. z art. 67 u.f.p za dzień zwrotu nadpłaty uważa się dzień obciążenia rachunku bankowego organu podatkowego na podstawie polecenia przelewu. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że nadpłaty co do zasady podlegają oprocentowaniu w wysokości równiej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych (art. 78 § 1 O.p w zw. z art. 67 u.f.p), przy czym co do zasady oprocentowanie przysługuje od dnia powstania nadpłaty. Gdy jednak chodzi o sposób obliczenia oprocentowania w niniejszej sprawie należy uznać, że zastosowanie znajdzie art. 78 § 3 pkt 2 O.p w zw. z art. 67 u.f.p. Zgodnie z powyższymi przepisami oprocentowanie przysługuje od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji, jeżeli organ nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie. Jeżeli zatem podstawą zwrotu nadpłaty w zakresie opłaty planistycznej jest uchylenie decyzji ustalającej tę opłatę, a organ nie przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia decyzji, oprocentowanie przysługuje od dnia wydania decyzji uchylającej decyzję o ustaleniu opłaty planistycznej, wyłącznie jednak w przypadku, gdy nadpłata nie została zwrócona w terminie określonym z art. 77 § 1 pkt 1 lit. a O.p (30 dni). Burmistrz przypomniał, że uchylenie decyzji z [...] maja 2007 r. nastąpiło wobec wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 9 lutego 2010 r. stwierdzającego niekonstytucyjność przepisu art. 37 ust. 1 u.p.z.p. Innymi słowy zasadniczą przyczyną powstania nadpłaty w zakresie opłaty planistycznej uiszczonej przez S.H. była niezgodność przepisu ustawy normującego sposób wyliczenia opłaty z Konstytucją RP. W ocenie organu oczywistym jest, że jako organ samorządu terytorialnego nie ma wpływu na tworzenie i treść przepisów rangi ustawowej. Co więcej jest zobowiązany do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 7 Konstytucji RP) i nie jest uprawniony do samodzielnej oceny zgodności aktu normatywnego rangi ustawowej z Konstytucją RP, albowiem uprawnienie takie zastrzeżone zostało wyłącznie do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego (art. 188 Konstytucji RP). Tak długo zatem jak niezgodność art. 37 ust. 1 u.p.z.p z Konstytucją RP nie została stwierdzona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, organ nie mógł odmówić jego stosowania. Dlatego też organ pierwszej instancji stwierdził, że nie przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia decyzji ustalającej opłatę planistyczną. Zaznaczył przy tym, że opłata planistyczna zwrócona została S.H. [...] czerwca 2010 r. a więc z zachowaniem 30-dniowego terminu określonego w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a O.p. Tym samym brak jest podstaw do wypłaty oprocentowania liczonego od opłaty podlegającej zwrotowi (art. 78 § 3 pkt 2 O.p). Na zakończenie organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Mając na względzie fakt, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują wydania decyzji merytorycznej w przedmiocie zwrotu nadpłaty w zakresie opłaty planistycznej w sytuacji, gdy nadpłata powstała w wyniku uchylenia decyzji ustalającej opłatę planistyczną, w takim przypadku zwrot dokonywany jest w ramach czynności materialno-technicznej. W tym stanie postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe. 6. Z powyższą decyzją nie zgodził się S.H. i złożył od niego odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W odwołaniu wskazał, że organ pierwszej instancji pominął przepis zasadniczy tj. art. 78 § 5 pkt 1 w zw. z art. 74 O.p. Z treści tych przepisów wynika, że w wypadku gdy nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, oprocentowanie przysługuje za okres od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu pod warunkiem złożenia przez podatnika wniosku o zwrot nadpłaty w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Odwołujący się podkreślił, że wniosek taki złożył 15 marca 2010 r. Dochował zatem w ten sposób wymaganego 30-dniowego terminu. Zatem ma pełne prawo do oprocentowania nadpłaty w wysokości przewidzianej dla zaległości podatkowych w kwocie 1.946,00 zł za okres od [...] września 2007 r. do [...] czerwca 2010 r. 7. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] sierpnia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż sprawę zwrotu zapłaconej renty planistycznej lub odsetek od renty organ powinien załatwić w drodze decyzji administracyjnej, albowiem u.p.z.p w ogóle nie reguluje spraw dotyczących zwrotu uiszczonych opłat zaś z przepisów k.p.a nie można wyprowadzić zasady, iż żądanie skierowane do organu wymaga rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Ponieważ obowiązek uiszczenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą powstaje w toku indywidualnej sprawy administracyjnej rozstrzyganej przez organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej, to obowiązek uiszczenia opłaty ma charakter obowiązku administracyjnego, który wynika z przepisów prawa. Organ administracji publicznej jest uprawniony do orzekania w przedmiocie tego obowiązku, z tym, że nie ma podstawy do rozstrzygania o tym w drodze decyzji administracyjnej. Dlatego odnosi się do obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a więc podejmuje akt lub czynność, które nie są decyzją lub postanowieniem, na które jednak przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. Tymczasem jak wskazał organ odwoławczy, Burmistrz, zamiast załatwić wniosek strony w drodze pisma, wszczął postępowanie administracyjne, które następnie umorzył jako bezprzedmiotowe. Organ uznał jednak to rozstrzygniecie za prawidłowe, albowiem wniosek strony nie powinien być rozstrzygany w drodze decyzji administracyjnej. Organ odwoławczy wskazał jednak, iż obecnie organ pierwszej instancji powinien odnieść się we właściwej formie (w formie pisma) do żądania zgłoszonego przez stroną, dotyczącego zwrotu odsetek od uiszczonej renty planistycznej. Powyższa czynność, podjęta poza trybem postępowania administracyjnego, podlega bowiem kontroli sądu administracyjnego na warunkach określonych w art. 52 § 3 p.p.s.a. 8. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S.H. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: - art. 105 § 1 k.p.a przez jego błędną wykładnie skutkującą uznaniem, że postępowanie w sprawie oprocentowania nadpłaty stało się bezprzedmiotowe, - art. 104 § 1 k.p.a przez jego pominięcie skutkujące uznaniem, że w sprawie odmowy przyznania oprocentowania nie ma podstaw do wydania decyzji administracyjnej. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art. 78 § 3 pkt 2 O.p, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżącemu nie przysługują odsetki od nienależnie pobranej opłaty planistycznej stanowiącej nadpłatę regulowaną przepisami Działu III O.p, - art. 78 § 5 pkt 1 O.p przez jego pomięcie i nieuwzględnienie żądania skarżącego w zakresie przyznania mu prawa do oprocentowania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że należy się zgodzić, że sam zwrot nadpłaty jest czynnością materialno-techniczną i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Tak jest jednak wyłącznie w przypadku, gdy organ dokonuje na rzecz podatnika zwrotu tych należności, nie kwestionując zarówno prawa do nadpłaty jak i oprocentowania. Jednakże w sytuacji, gdy organ uznaje ze bezzasadne żądanie zapłaty odsetek, powinien o tym orzec w formie decyzji. Decyzja jest bowiem aktem rozstrzygającym sprawę co do istoty, bez względu na to, czy istotą sprawy jest przyznanie, czy też odmowa przyznania prawa. Skarżący podał, że stanowisko swoje w tej materii czerpie z rozstrzygnięć sądów administracyjnych, w których wielokrotnie zwracano uwagę na konieczność decyzyjnego rozstrzygania o nadpłatach i ich oprocentowaniu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 26.10.2010 r., I SA/Bd 923/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 14.01.2004 r., SAB/Bk 35/03, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8.01.2004 r., III SA 434/03 i z 12.02.2004 r., III SA 808/02). Skarżący podtrzymał także swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu o konieczności zastosowania w sprawie art. 78 § 5 pkt 1 O.p. 9. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 10. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność z prawem aktów, w tym wypadku decyzji, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego (art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a). Analiza przedmiotowej sprawy w powyższym zakresie prowadzi do wniosku, że skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się trafne. 11. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy zwrot oprocentowania po stwierdzeniu nadpłaty i jej zwróceniu, a konkretnie odmowa zwrotu oprocentowania, bowiem organ pierwszej instancji de facto kwestionuje prawo skarżącego do zwrotu oprocentowania, następuje w formie pisma organu podatkowego, a więc stanowi czynność tego organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, czy też następuje w formie decyzji administracyjnej organu załatwiającego sprawę (art. 104 § 1 k.p.a). Rozstrzygając ten spór w kontekście podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy przychylić się do stanowiska organu pierwszej instancji, co do charakteru prawnego jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p. Opłata ta (tzw. renta planistyczna) jest dochodem budżetu gminy i ma charakter publiczno-prawny. Zatem słusznie wskazał organ pierwszej instancji, że należy do kategorii niepodatkowych należności o charakterze publiczno-prawnym, o których mowa w art. 60 u.f.p. Zgodnie z art. 67 u.f.p w zakresie postępowania odnoszącego się do niepodatkowych należności podatkowych, mają zastosowanie przepisy k.p.a. Natomiast zwrot renty planistycznej (także zwrot oprocentowania od nadpłaty) w przypadku uchylenia decyzji stanowiącej podstawę jej uiszczenia następuje na zasadach ustalonych w Dziale III O.p. Treść art. 78 O.p wskazuje na to, że organ może odmówić oprocentowania nadpłaty w określonych w nim przypadkach. Oprocentowanie nadpłaty nie stanowi zatem tylko czynności materialno-technicznej, polegającej na jej wyliczeniu, ale wymaga zbadania, czy zachodzą przesłanki wyliczone w tym przepisie (w niniejszej sprawie upływ terminu do zwrotu nadpłaty, nieprzyczynienie się organu podatkowego do powstania przesłanki uchylenia decyzji ustalającej jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości). Zatem w przypadku sporu podatnika z organem podatkowym co do zasadności żądania zwrotu oprocentowania nadpłaty, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, kwestia ta podlega rozstrzygnięciu w drodze wydania decyzji administracyjnej, w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. Jest to bowiem forma rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy podatnika, który nie zgadza się ze stanowiskiem organu podatkowego. Brak natomiast decyzyjnego rozstrzygnięcia tej kwestii prowadziłoby do pozbawienia podatnika możliwości dochodzenia swych praw. Błędne jest zatem stanowisko organu odwoławczego, iż odnosząc się do żądania zwrotu oprocentowania od renty planistycznej, organ podejmuje akt lub czynność, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z tego też powodu należało uchylić zaskarżoną decyzję. 12. Należało także uchylić decyzję pierwszoinstancyjną. Umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a, dotyczy bowiem sytuacji, gdy brak jest przedmiotu postępowania. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie przedmiot postępowania istnieje. Jest nim bowiem wniosek skarżącego z [...] czerwca 2010 r., dotyczący zwrotu oprocentowania z tytułu nadpłaty. 13. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego naruszenia art. 78 § 5 pkt 1 O.p, poprzez jego pominięcie, wskazać należy, że przewidziany w art. 74 O.p tryb określania wysokości nadpłaty oraz związane z tym kwestie oprocentowania nadpłaty (art. 78 § 5 pkt 1O.p), znajduje zastosowanie jedynie do podatków powstających z mocy prawa, wówczas gdy nie została jeszcze wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego. Ten tryb określania nadpłaty nie znajduje natomiast zastosowania do podatków powstających w wyniku doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Analizowany tryb określania zobowiązania jest zatem stosowany jedynie wówczas, gdy w sprawie nie było decyzji organu podatkowego. Podatnik samodzielnie wyliczył w deklaracji kwotę podatku lub wpłacił tę kwotę bez składania deklaracji, realizując obowiązek wynikający z ustawy podatkowej. Następnie ustawa ta w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego traci moc, co powoduje powstanie nadpłaty (C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). W niniejszej sprawie nie mamy jednak do czynienia z taką sytuacją, bowiem organ pierwszej instancji wydał decyzję ustalającą wobec skarżącego jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, która stanowiła podstawę do uiszczenia przez niego ustalonej w decyzji opłaty. Tak więc wbrew twierdzeniu skarżącego cytowane przez niego przepisy O.p nie znajdują w niniejszej sprawie zastosowania. 14. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a) lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, o czym stanowi art. 152 p.p.s.a. W myśl natomiast dyspozycji art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ze względu na wskazane wyżej naruszenia prawa uchyleniu musiała podlegać także decyzja wydana w pierwszej instancji. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny rozpoznanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. 15. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji uwzględni powyższe rozważania sądu i formie decyzji administracyjnej rozstrzygnie o zasadności żądania skarżącego w przedmiocie zwrotu oprocentowania od nadpłaty.