II SA/Go 866/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi K.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy, wydaną z upoważnienia Starosty, decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...] o skierowaniu K.J. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Organ orzekał w następującym stanie faktycznym wynikającym z akt administracyjnych sprawy: W dniu 27 maja 2014 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło zawiadomienie ze Szpitala [...], podpisane przez lekarza specjalistę neurologa, iż wobec K.J. zachodzą przesłanki określone w ust. 4 załącznika nr 4B do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ( tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 133). Pismem z dnia [...] maja 2014r. Starosta zawiadomił K.J. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie skierowania na kontrolne badania lekarskie. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014r., Nr [...], wydaną z upoważnienia Starosty, K.J., posiadający uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii A, B Nr [...], seria druku [...], wydane [...] grudnia 2004r. przez Starostę, skierowany został na badania lekarskie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, powołując się na przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 600, z późn. zm., dalej zwaną “ustawą o kierujących pojazdami"), wskazał, iż starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Wyjaśnił, iż decyzję taką wskazany organ wydaje, zgodnie z dyspozycją art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a powołanej ustawy, działając z urzędu na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych. Zgodnie bowiem z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Powołał się też na wydane w oparciu o dyspozycję art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w § 2 ust. 5 precyzujące, że starosta może skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Badania te, zgodnie z § 3 ust. 1 w związku z § 14 ww. rozporządzenia, przeprowadzane są przez lekarza uprawnionego, zaś na podstawie § 9 ust. 1 tegoż rozporządzenia przeprowadzane są w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Wyjśnił, iż zgodnie z art. 79 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie skierowanej orzeczenie lekarskie. W myśl § 8b rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, sposób oceny stanu zdrowia osoby chorej na padaczkę w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami określa załącznik nr 4b. Ustęp 4 ww. załącznika stanowi, że lekarz, który podczas wykonywania zawodu, stwierdził u osoby ubiegającej się o prawo jazdy lub posiadającej prawo jazdy przypadek wystąpienia napadu o symptomatologii padaczkowej lub podejrzenie albo istnienie padaczki, niezależnie od okoliczności, powinien niezwłocznie powiadomić organ wydający prawo jazdy o konieczności dokonania oceny predyspozycji zdrowotnych tej osoby do kierowania pojazdami. Organ I instancji podkreślił, że uzyskana od lekarza neurologa wiadomość, że u osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami stwierdzono przypadek wystąpienia napadu o symptomatologii padaczkowej lub podejrzenie albo istnienie padaczki, stanowi wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby. W ocenie organu I instancji, wiadomość taka jest wiarygodna, a przytoczone zastrzeżenia poważne, stąd wydanie decyzji było w pełni uzasadnione. W odwołaniu od decyzji K.J. podniósł, że w karcie informacyjnej z leczenia szpitalnego ( którą dołączył do odowłania ) znajdują się błędne zapisy, pozostające w sprzeczności z wynikami badań wykonanymi w szpitalu. Nadto podkreślił, iż badanie EEG, które jest podstawowym badaniem informującym o chorobie padaczki dało wynik w granicach normy. K.J. podniósł, że z zapisem w karcie informacyjnej nie zgodził się już w chwili otrzymania jej w szpitalu, ale interwencja u lekarza prowadzącego nie odniosła żadnego rezultatu. Podał, że informacje, jakie podał przy przeprowadzonym w szpitalu wywiadzie nie zostały wzięte pod uwagę, w szczególności fakt, że w dniu wystąpienia napadu wykonywał bez okrycia wierzchniego prace ogrodowe przy dużym nasłonecznieniu. Natomiast lekarz jako podłoże wystąpienia napadu przyjął przebytą operację zaklipsowania tętniaka, która miała miejsce w październiku 2011 r., czyli ponad 2,5 roku temu. Wskazał też, że motywem wniesienia odowłania była konieczność ponoszenia kosztów badań w WOMP jak i dostarczenia tam kompletu czasochłonnych badań wykonanych na własny koszt. Zadeklarował też gotowość załączenia do odwołania wyników badań, które aktualnie wykonuje wraz z orzeczeniem neurologa, ale z uwagi na okres urlopowy czas oczekiwania na nie nieznacznie się wydłużył. Powołaną na wstępie decyzją organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Strarosty. Rozpatrując odwołanie Kolegium, powołując się m.in. na art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, z uwzględnieniem § 2 ust. 5 i § 8b rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami wskazało, że w stosunku do K.J. z dużą dozą prawdopodobieństwa występują zastrzeżenia do stanu zdrowia, mogące stanowić przeciwwskazania co do jego dalszego udziału w ruchu drogowym w charakterze kierującego pojazdami. Z materiału dowodowego rozpoznawanej sprawy wynika bowiem, że specjalista neurolog, działając na podstawie pkt 4 załącznika nr 4B do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, skierował do Starosty zawiadomienie o konieczności dokonania oceny predyspozycji zdrowotnych K.J. do kierowania pojazdami. Organ odwoławczy podkreślił, że organy administracji nie dysponują specjalistyczną wiedzą medyczną, a o tym, czy u odwołującego rzeczywiście istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, może wypowiedzieć się jedynie lekarz wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Placówki te są bowiem wyspecjalizowanymi jednostkami organizacyjnymi służby zdrowia tworzonymi i działającymi na posatwie ustawy i służbie medycyny pracy. Tylko bowiem specjalista w dziedzinie zdrowia jest w stanie określić, czy faktycznie takie przeciwskazania występują. Wskazał, iż decyzja o skierowaniu na badania wydawna jest na podstawie uznania administarcyjnego. W sprawie jego granice nie zostały przekroczone bowiem uprawdopodobnione zostało – charakterm uzyskanych dowodoów – iż wystąpiły okoliczności mogące wskazywać na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych. Nie doszło również do naruszenia przez organ I instancji procedury administracyjnej. Organ pouczył także stronę o przysługującym trybie odwoławczym od orzeczenia lekarskiego uregulowanym w § 10, 12 i 13 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. W skardze na tę decyzję K.J. wniósł o jej uchylenie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisu art. 7 i 10 § 1 Kpa przez ich niezastosowanie. Podkreślił, iż organy obu instancji stwierdził,y iż nie dysponują wiedzą specjalna pozwalającą ocenić stan jego zdrowia jako kierującego pojazdami, w tym ocenę prawidłowośći schorzenia rozpoznanego przez lekarza neurologa. Wskazał, że po złożeniu odowłania do SKO poddał się badaniom w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, a po otrzymaniu negatywnego orzeczenia lekarskiego wydanego przez lekarza WOMP, złożył odwołanie do Instytutu Medycyny Pracy [...]. Również i to orzeczenie lekarza Instytutu okazało sie dla niego negatywne. Skarżący zarzucił, że negatywne orzeczenia o stanie jego zdrowia zostały wydane bez wykonywania specjalistycznych badań potwierdzających lub wykluczających stan chorobowy, mimo że wyniki badań “manualnych" okazały się pozytywne. Wskazał, iż nie wie w jaki sposób jako obywatel może dochodzić swoich praw skoro powołane do tego instytucje medyczne, dysponujące wiedzą medyczną i możliwościami w zakresie przeprowadzenia badań, nie wykonują swoich obowiązków, opierajac się w wydawanych orzeczeniach na podstawie diagnozy, którą skarżący zwalcza. Stwierdził, iż uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania spwoduje, że SKO orzekać będzie na podstawie przepisów ust. 8 załącznika nr 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, zgodnie z którym orzeka się brak przeciwwskazan zdrowotnych do kierowania pojazdami jeżeli osoba skierowana na badania przedstawi opinię lekarza neurologa potwierdzającą sześciomiesięczny okres bez napadów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. Skarżący, podtrzymując skargę, powołał się na zaświadczenie lekarza neurologa z [...] grudnia 2014 r. w którym stwierdzono, iż z wywiadu od pacjenta wynika, że od maja 2014 r. nie było epizodów napadów gromadnych. Zadeklarował też przedłożenie wyników badań z WOMP i IMP. Na rozprawie w dniu 25 lutego 2015r. pełnomocnik organu podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej powoływanej jako: ppsa), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli legalności działań administracji publicznej wynika z art. 134 ppsa i wyznaczony jest granicami sprawy administracyjnej, a nie tylko zarzutami skargi. Kontrola sądowa działalności administracji sprawowana jest w oparciu o akta sprawy administracyjnej, według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny, polegające na wyeliminowaniu z obrotu prawnego kontrolowanego aktu, ewentualnie innych aktów wydanych w granicach danej sprawy administracyjnej (art. 135 ppsa) może nastąpić zasadniczo w sytuacji stwierdzenia, że naruszają one przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej ( tj. na treść wydanej decyzji), a prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej treść lub dającym podstawy do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 ppsa). Stwierdzenie nieważności aktu, stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 ppsa, następuje zaś w sytuacji, gdy badana decyzja czy postanowienie dotknięta są wadami o jakich mowa w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., powoływanej jako: Kpa ). W ocenie Sądu, przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2014r., zarówno w odniesieniu do zarzutów skargi, jak też w granicach rozpoznawanej sprawy administracyjnej, nie doprowadziła do ujawnienia kwalifikowanych uchybień przepisom proceduralnym czy też prawa materialnego, o jakich mowa w przywołanym art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ppsa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił m.in. przepis art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 600, powoływanej jako: ustawa o kierujących pojazdami), zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy (...) jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Uzupełnieniem tej regulacji jest art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, według którego starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, jeśli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W świetle powołanych przepisów podkreślenia wymaga, że przesłanka uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia musi być, interpretowana zgodnie z celem ustawy o kierujących pojazdami, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym spowodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdów. Zatem uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, o których mowa w omawianym przepisie dotyczyć powinny tego rodzaju aspektów stanu zdrowia osoby, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Przyjąć zatem należy, że uprawnienie starosty do skierowania na badania lekarskie należy do szeroko pojętej profilaktyki w zakresie bezpieczeństwa na drogach, a celem przepisu art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy jest spowodowanie, by osoba, w stosunku do której zaistniały określone wątpliwości, została przebadana przez uprawnionego lekarza zanim dojdzie do sytuacji, w której osoba ta narazi siebie, jak też innych uczestników ruchu drogowego na utratę zdrowia bądź życia. Powołane powyżej regulacje prawne nie wskazują precyzyjnie, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania danej osoby na badania lekarskie. Mowa w nich jedynie o tym, że muszą być one “uzasadnione" i “poważne" oraz, że informacja o nich musi być wiarygodna. Są to zatem stwierdzenia dość ogólne, pozostawiające właściwemu organowi administracji możliwość dokonania oceny, czy w konkretnym wypadku zastrzeżenia są właśnie tego rodzaju, pamiętając o tym, że celem powołanych regulacji jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Z unormowań tych wynika, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ znajdzie się w posiadaniu informacji nasuwających zastrzeżenia co do warunków zdrowotnych kierowcy, zaś źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne. Skierowanie na badania lekarskie może więc nastąpić, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy bowiem do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje stosowne orzeczenie ( vide: wyrok WSA z 23 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Bk624/10; LEX nr 752374). Decyzja o skierowaniu na badanie jest decyzją uznaniową, a jej jedynym ograniczeniem jest, aby informacja o stanie zdrowia nasuwającym zastrzeżenie co do możliwości prowadzenia pojazdu była wiarygodna, wzbudzając tym samym istotne zastrzeżenia, co do stanu zdrowia zdrowia osoby legitymującej się uprawnieniemi do kierowania pojazdami. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przyczyną dla której Starosta skierował skarżącego na badania lekarskie było zawiadomienie, dokonane przez lekarza specjalistę z zakresu neurologii, w którym wskazał on na okoliczności o jakich mowa w ust. 4 załącznika nr 4B do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, a zatem na możliwość występowania u skarżacego schorzenia neurologicznego w postaci padaczki. Zauważyć w związku z tym należy, iż w aktach sprawy znajduje się ( dołączona do odwołania ) karta informacyjna z leczenia szpitalnego K.J. z dnia [...] maja 2014 r. w okresie od [...] do [...] maja 2014 r. w Oddziale Neurologicznym Szpitala [...] z rozpoznaniem m.in. padaczki z napadami gromadnymi, wystawiona przez ordynatora oddziału neurologicznego dr.n. med. W.S. oraz lekarza, który dokonał zawiadomienia z dnia [...] maja 2014 r. Wynika z niej, iż skarżący poddany był szeregu badaniom oraz oraz konsultacji psychologicznej. W zaleceniach lekarskich zawartych w tej karcie widnieje informacja o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych, maszyn w ruchu oraz pracy w godzinach nocnych. Treść tej karty wzmacnia zasadność stanowiska organów na rzecz przyjętej przez nie tezy o istnieniu uzasadnienionych zastrzeżeń w odniesieniu do stanu zdrowia skarżącego. Co prawda Kolegium nie odniosło się do treści tego dokumentu, jednak naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, bo informacje w niej zawarte korespondują z dokonanym przez specjalistę neurologa zawiadomieniem. Zdaniem Sądu, informacja, którą uzyskał Starosta o możliwych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia K.J. była zatem poważna i wiarygodna. W konsekwencji więc upoważniała do podjęcia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Zasadne też pozostawało utrzymanie w mocy tej decyzji przez organ odowławczy. Należy podkreślić, że organy administracji nie zostały powołane i nie posiadają wymaganych uprawnień, aby dokonywać oceny stanu zdrowia i weryfikowania treści zaświadczeń lekarskich przedstawionych przez skarżącego, a zatem postępowanie dowodowe w tym zakresie nie mogło być przeprowadzone. Temu mają właśnie służyć badania lekarskie prowadzone przez uprawnionych lekarzy w trybie obowiązujących przepisów prawa. Również w toku postepowania sądowego ocena taka np. w trybie opinii biegłego nie jest dopuszczalna ( art. 106 § 3 ppsa ). Stąd nie mogło odnieśc skutku zamierzonego przez skarżącego powoływanie się na zaświdczenie lekarskie z dnia lekarskie [...] grudnia 2014 r. Wyjaśnić dodatkowo należy, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie – jak słusznie wskazało organ II instancji - nie przesądza jeszcze o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Służy ona jedynie wyjaśnieniu istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. Jeśli bowiem okaże się, w wyniku badania lekarskiego, że stan zdrowia osoby skierowanej pozwala kierowanie pojazdami, to nie zaistnieją podstawy prawne do pozbawienia takich uprawnień. Celem badań jest bowiem jedynie weryfikacja powziętych przez organ wątpliwości ( vide: wyrok NSA z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt I OSK 584/13, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 285/14 - baza orzeczeń nsa.gov.pl). Jeżeli zaś badania te wykażą istnienie przeciwwsakazań zajdą podstawy do wszczęcia przez właściwy organ odrębnego postępwoania admnistracyjnego zmierzającego do pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami. Analiza treści zarzutów odwołania wskazuje, że w istocie nie były one skierowane przeciwko rozstrzygnięciu organu I instancji, ale nakierowane na zaprezentowanie przez skarżącego własnej oceny stanu zdrowia, odmiennej od dokonanej w związku z pobytem na leczeniu szpitanym i zamieszczonej w karcie informacyjnej z tego leczenia. Podnoszona natomiast w odwołaniu od decyzji organu I instancji, argumentacja skarżącego, co do nieprawidłowych ustaleń zawartych w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego, w swej istocie stanowi jedynie polemikę z przyjętym stanowiskiem placówki medycznej, w której przebywał skarżący. W odowołaniu strona zakwestionowała też obowiązujace rozwiązania prawne w odniesieniu do ponoszenia kosztów wykonywanych badań ( § 18 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, § 13 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 lipca 2014r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami), co nie było przedmiotem rozstrzygania organów. Kwestia zasad odpłatności wynika bowiem z mocy samego prawa. Z kolei analiza wywodów skargi wskauje, że skarżący w istocie zrealizował dobrowolnie nakaz wynikający z decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2014 r. jak też – do czasu wniesienia skargi wyczerpał obowiązujący dwuinstancyjny ( orzeczenie wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, orzeczenie wskazanej placówki medycznej drugiego stopnia np. Instytutu Medycyny Pracy) tryb orzecznictwa lekarskiego w odniesieniu do badań lekarskich osób ubiegajacych się o uprawnienia do kierowania pojazdami lub osób wobec których zachodzą watpliwości, czy nadal posiadają cechy psychofizyczne do kierowania pojazdami ( § 12 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami). Wobec tak sformułowanych zarzutów i wywodów skargi wskazać należy, że postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w związku uzyskaniem przez starostę uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami kończy się wydaniem decyzji administracyjnej o skierowaniu kierującego na badania lekarskie, jeśli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Złożenie odwołania od takiej decyzji obliguje organ II instancji do ponownego merytorycznego rozpoznania tej samej sprawy administracyjnej, w której rozstrzygał organ I instancji. Zakres przedmiotowy postępowania administracyjnego w wszczętego przez organ w przedmiocie skierowania na badania lekarskie nie obejmuje natomiast dalszego etapu tj. kontroli legalności orzeczeń lekarskich wydanych w wyniku wykonania decyzji o skieraniu na badania. Zwżywszy na fakt, iż zakres kontroli sądowej wyznaczają granice sprawy administracyjnej ( art. 134 § 1 ppsa ) również w postępowaniu sądowym nie pozostawały przedmiotem oceny zarzuty skarżącego kierowane pod adresem orzeczeń lekarskich, weryfikujących stan jego zdrowia w kontekście wymogów jakie powinna spełniać osoba nie tylko ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami, jak też osoba ( co dotyczy już skarżącego ) osoba w okresie legitymowania się takimi uprawnieniami. W ocenie Sądu, kontrola tych orzeczeń lekarskich w odniesieniu do podstaw prawnych i dochowania trybu ich wydawania, może być elementem oceny organów administracji dopiero w odrębnym, nowym postępowaniu administracyjnym, w związku ze stwierdzeniem istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez osobę legitymującą się takimi uprawnieniami. W szczególności dopiero w takim postępowaniu administracyjnym badana być może prawidłowa podstawa prawna wydania orzeczeń lekarskich. Wiąże się to z faktem, iż przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2013 r. poz. 133), wydane na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) zachowały moc obowiązującą pod rządem ustawy o kierujących pojazdami na mocy art. 137 tej ustawy przez okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o kierujących pojazdami ( tj. od 23 stycznia 2013 r. poczynajac). Od dnia 20 lipca 2014 r. obowiązuje natomiast rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami ( Dz.U. z 2014 r. poz. 949 ). Dopiero w takim nowym postępowaniu administracyjnym możliwa będzie ocena organów administracji publicznej w kwestii zastosowania właściwej podstawy prawnej do wydania orzeczenia lekarskiego i wykładnia § 14 nowego rozporządzenia, zgodnie z którym postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, przeprowadza się na podstawie dotychczasowych przepisów. Końcowo należy jeszcze raz zaakcentować, że skierowanie na badania lekarskie przeprowadzone w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami ma charakter prewencyjny - zabezpieczający. Dla bezpieczeństwa ruchu niezbędne jest czuwanie nad tym, by osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale także w okresie późniejszym, kiedy już z tych uprawnień korzystają. Zadanie to należy do organu wydającego uprawnienia do kierowania pojazdami. Podstawę wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem. W istocie obejmują one sytuacje, gdy jest prawdopodobne, że kierowca - ze względu na stan zdrowia lub kwalifikacje – nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę. Niezasadny jest zatem zarzut podniesiny w skardze naruszenia przez organy art. 7 Kpa, ponieważ w tej sprawie organy administracji podjęły działania niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do jej załatwienia. Interes społeczny i słuszny interes strony nie został naruszony, skoro organy administracji prawidłowo stosując prawo, po powzięciu wiarygodnych informacji o stanie zdrowia skarżącego, wydały decyzję o skierowaniu na badania lekarskie. Nie została także naruszona zasada czynnego udziału strony w sprawie, albowiem zawiadomieniem z dnia [...] maja 2014 r. Starosta pouczył K.J. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień, składania wniosków i zastrzeżeń w sprawie. Wprawadzie nie dokonał tego organ II instancji, ale orzekał on na podstawie tego samego materiału dowodowego co Starosta, mając do dyspozycji co prawda nowe dokumenty ale złożone przez samą stronę , Tym samym uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy administracyjnej. Podzielić bowiem należy pogląd wyrażony przez NSA, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych ( wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r. w sprawie II OSK 831/05 w OSP 2007/3/26 ). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ppsa skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.