II SA/Go 89/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2020 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku L. S-L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. S-L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. L.S. – L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu strona podała, że obawia się wyrządzenia jej znacznej szkody majątkowej poprzez utratę płynności finansowej prowadzonego przez nią przedszkola i konieczność jego likwidacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Treść art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie stanowi, iż przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ma wśród nich wadliwości decyzji, na którą powołuje się skarżąca. W ramach rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest dopuszczalne dokonywanie merytorycznej oceny legalności czy prawidłowości zaskarżonej decyzji, jak również zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Ocena taka stanowiłaby swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (vide: postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 250/14). Nadto uchylenie przez Sąd decyzji organów obu instancji w sprawie dotacji za rok 2009 nie jest, jak chciałaby skarżąca, równoznaczne z wadliwością decyzji dotyczących zwrotu dotacji za rok 2010, nawet gdy zostały wydane przez te same organy. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi być poprzedzone analizą umotywowania wniosku pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena wniosku jest bowiem możliwa i w dużym stopniu zależy od uzasadniania przedstawionego przez wnioskodawcę. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko, że to na nim ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość ich weryfikacji. W ocenie Sądu umotywowanie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na zastosowanie wobec Skarżącej wyjątkowej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przede wszystkim rodzaj obowiązku nałożony na skarżącą, tj. zwrot dofinansowania w kwocie 43.784,71 zł nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Chodzi bowiem o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu skarżącej kwoty dofinansowania orzeczonej w zaskarżonej decyzji. Treść uzasadnienia wniosku wskazuje, iż skarżąca obawia się wyrządzenia jej znacznej szkody majątkowej poprzez utratę płynności finansowej prowadzonego przez nią przedszkola i konieczność jego likwidacji. Aby ocenić prawdopodobieństwo zaistnienia takiego skutku niezbędne jest odniesienie wysokości obciążającej ją kwoty zwrotu do jej aktualnej kondycji majątkowej i możliwości płatniczych (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Należy przy tym podkreślić, że chodzi o całościową sytuację majątkową skarżącej, tj. zarówno "zawodową" jak i "prywatną". Trzeba bowiem pamiętać, że osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą odpowiadają za zobowiązania z tego wynikające całym swoim majtkiem. Nie ma tutaj podziału na majątek służący do prowadzenia działalności gospodarczej i majątek prywatny/osobisty. Dlatego też przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w postaci majątkowej w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarcza musi być ocenia w odniesieniu co całości jej majątku. Aby ocenia taka była możliwa skarżąca winna więc rzetelnie i przejrzyście zobrazować swoją aktualną, całkowitą sytuację finansową, a twierdzenia poprzeć odpowiednimi dokumentami. Z powinności tej nie wywiązała się właściwie, bowiem przedstawiła jedynie dokument, z którego wynika, że prowadzone przez nią przedszkole w II półroczu 2019 r. osiągnęło dochód w wysokości 114953,16 zł. W tym miejscu wypada też podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji powyższej kwoty dojdzie do pomniejszenia majątku skarżącej, i to zarówno majątku służącego jej do prowadzenia działalności gospodarczej jak i jej majątku osobistego. Skarżąca winna więc wykazać, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie bowiem stanowi o szkodzie znacznej, a nie o szkodzie jakiejkolwiek. W ocenie Sądu bez pełnej, rzetelnej i właściwie udokumentowanej wiedzy o aktualnej sytuacji finansowej skarżącej dokonanie oceny, czy istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia jej szkody majątkowej i rozmiarów tej szkody nie jest możliwe. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia