II SA/Go 892/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał dnia [...] września 2018 r., na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm. – dalej jako "u.t.d."), decyzję nr [...] , którą nałożył na P. P. – prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Usługi Transportowe P.P.– karę pieniężną w wysokości 5000 zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2018 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] zatrzymany został do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] prowadzony przez G.A. Z.. Kierowca okazał do kontroli m. in. kartę kierowcy z tachografu cyfrowego; pobrano również dane cyfrowe z tachografu cyfrowego. Następnie organ podał, że analiza zapisów w tachografie wykazała, iż w okresie od dnia [...] lipca 2018 r. do dnia [...] sierpnia 2018 r. kierowca prowadził samochód bez prawidłowej karty kierowcy czterdzieści razy, a w kilku przypadkach jazda taka miała miejsce nawet kilka razy w ciągu tego samego dnia (np. [...] lipca 2018 r.: od godziny 18:19 do godziny 18:30; od 20:20 do 21:12; od 21:16 do 21:21; od 21:23 do 22:56, czy też [...] lipca 2018 r. od godz. 13:54 do godz. 14:39; od 14:41 do 15:11; od 15:23 do 15:50). Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od nierejestrowania za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Strona skarżąca nie przesłała też żadnych dowodów wskazujących na to, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć, ani że za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny organ. W odwołaniu od decyzji organu I instancji P. P. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 107 k.p.a. oraz art. 92b i art. 92c u.t.d. Zdaniem skarżącego, zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy jest niewystarczający do tego, aby stwierdzić, że nieprawidłowo realizował on obowiązki związane z wykonywaniem przewozów drogowych bądź też dopuścił do naruszeń norm socjalnych przez kierowcę, co uzasadniałoby nałożenie na niego spornej kary pieniężnej. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał dnia [...] października 2018 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję I instancji. GITD stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i słusznie nałożył karę pieniężną za stwierdzone naruszenie. Stwierdził też, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przez kierowców przez niego zatrudnianych przepisów ustawy o transporcie drogowym nie ma charakteru akcesoryjnego i jest niezależna od odpowiedzialności prawnej innych podmiotów. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji podkreślił, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami zatrudnianych przez niego pracowników. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy, a jedną z takich czynności jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, ma on bowiem obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. GITD nie znalazł podstaw do zastosowania przepisów egzoneracyjnych określonych w art. 92b oraz art. 92c u.t.d. Stwierdził, że okoliczności uzasadniające ich zastosowanie powinny zostać wykazane przez przedsiębiorcę. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że zastosowanie wskazanych przepisów wymaga wykazania przez podmiot wykonujący przewóz drogowy okoliczności wyczerpujących ustawowe przesłanki. Sprowadza się to do udowodnienia przez podmiot, że dołożył należytej staranności, a więc uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz i jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na decyzję GITD z dnia [...] października 2018 r. złożył P.P., który zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 75, art. 77, art. 78 § 1, art. 107 oraz art. 123 § 1 k.p.a., a także art. 92c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w sprawie. Skarżący podkreślił, że działanie kierowcy powodowane było interesem prywatnym, nie wynikającym z poleceń służbowych, zatem nie było możliwe do przewidzenia przez przedsiębiorcę. Skarżący zarzucił również organom nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony oraz spedytora i oparcie się wyłącznie na zeznaniach kierowcy, które to zeznania odbiegają znacznie od stanu faktycznego, a także wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełnym materiał dowodowy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2019 r. P.P., zaznaczył, że istnieje obowiązek odczytywania danych z karty kierowcy co 4 tygodnie i jeżeli kierowca popełnił wykroczenia nie jest możliwe ich wcześniejsze stwierdzenie, a sprawa jeszcze bardziej się komplikuje, gdy kierowca po 3 tygodniach zmienia pracę. Pracodawca nie ma możliwości bieżącej kontroli pracy kierowcy i na bieżąco stwierdzania naruszenia przez niego obowiązków wynikających z przepisów o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutów podniesionych w skardze a dotyczących naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenie jej nieważności. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 r., którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 5000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, określonych w art. 92a u.t.d. tj. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Za udowodniony należy uznać w niniejszej fakt, iż w trakcie przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2018 r. przez inspektorów inspekcji transportu drogowego kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr. rej. [...] prowadzonego przez G. Z., a należącego do przedsiębiorcy P.P., stwierdzono nierejestrowanie za pomocą urządzenia cyfrowego na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, czyli przypadki jazdy bez prawidłowej karty kierowcy. Przebieg powyższej kontroli oraz ilość stwierdzonych naruszeń w tym zakresie w okresie od [...] lipca 2018 r. do [...] sierpnia 2018 r. (stwierdzono 40 przypadków), opisano w sporządzonym z tej czynności protokole. Powyższe znajduje potwierdzenie również w dołączonych do akt wydruków z raportu danych tachografu za poszczególne dni. Wskazać również należy, że strona skarżąca nie zakwestionowała dokonanych ustaleń, nie przedłożyła też dowodów pozwalających te ustalenia podważyć. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21). Wskazać należy, że w dniu 2 marca 2015 r. wszedł w życie art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz.UE.L Nr 60, str. 1). Stosownie bowiem do art. 48 rozporządzenia 165/2014 wchodzi ono w życie z następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Stosownie do ww. art. 34 ust. 1 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy - art. 92a ust. 6 u.t.d. W kontrolowanej przez Sąd sprawie kara pieniężna została nałożona za "nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi". Z całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak już wyżej wskazano wynika jednoznacznie, że w okresie od [...] lipca 2018 roku do [...] sierpnia 2018 roku, odnotowano aż 40 przypadków nie rejestrowania na karcie wskazania w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi podczas wykonywania czynności załadunkowych oraz prowadzenia pojazdu. Odczytując zawarty w załączniku nr 3 do u.t.d. wykaz naruszeń przepisów ustawy i przypisaną im wysokość grzywny, należy zwrócić uwagę na lp. 6.2 i wskazane w niej naruszenie: "wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego". W lp. 6.2.1. ustawodawca jedynie doprecyzował to naruszenie, wskazując: "Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi", następnie przypisując mu wysokość grzywny. W tej sytuacji organy w sposób prawidłowy określiły naruszenie i przypisaną mu wysokość kary. Sankcją za wskazane powyżej naruszenie jest bowiem kara pieniężna w wysokości 5.000 zł (lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.). Z uwagi na zarzuty zawarte w skardze podnieść należy, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a u.t.d. ma charakter obiektywny, a więc obciąża podmiot wykonujący transport drogowy, jeżeli wystąpił zakazany przez ustawę skutek, bez wnikania, jakie były jego przyczyny i kto ponosi winę za dane naruszenie. Organ działa w tej sprawie w warunkach związania i nie ma również możliwości miarkowania nałożonej kary pieniężnej (tzw. domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy). Odpowiedzialność ta ma charakter administracyjny. Do jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym przez wykonującego w imieniu przedsiębiorcy transport kierowcę, nawet jeżeli doszło do naruszeń w sposób niezawiniony przez przedsiębiorcę. Istotą kar pieniężnych przewidzianych przepisami u.t.d. jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów określonych w tej ustawie, a ich zastosowanie znajduje miejsce w stosunku do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Powyższe powoduje, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej, a celem wymierzenia kary jest "wymuszenie" na przedsiębiorcach przestrzegania przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu - zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego (wyrok NSA z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3939/16; wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1091/16; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 453/17). Zgodnie z art. 92c u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Norma wynikająca z art. 92c ust. 1 u.t.d. odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Braku wiedzy o samowolnej ingerencji kierowcy w pracę urządzenia rejestrującego, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 3821/85, nie można kwalifikować ani w kategoriach tzw. braku wpływu przedsiębiorcy, ani okoliczności, których nie można przewidzieć. Przedsiębiorca ma obowiązek nadzorowania kierowców i zorganizowania pracy w przedsiębiorstwie w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w powyższym zakresie. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża właśnie pracodawcę, który powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu prowadzonej działalności. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie pracy kierowców, aby transport drogowy wykonywany był zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Profesjonalny przewoźnik nie może skutecznie bronić się argumentem, że zachowań kierowcy nie mógł przewidzieć. W przepisach art. 92a ust. 1 oraz 92c ust. 1 u.t.d. chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane, nadzwyczajne, niedające się przewidzieć, a nie związane z doborem i świadomym zachowaniem pracowników. Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną, więc nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Skarżący jest bowiem odpowiedzialny za działania kierowcy i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Należy zauważyć, iż w trakcie wykonywania zlecenia kierowca wykonywał pracę w imieniu i na rzecz skarżącego. W tym zakresie pozostawał w ciągłej dyspozycji przedsiębiorcy i podlegał jego nadzorowi. Wskazane okoliczności są dowodem tego, iż naruszenie miało miejsce w wyniku złej organizacji przewozu przez skarżącego. Brak jest uzasadnienia, dla którego kierowca nie umieszczał wykresówki w tachografie w trakcie załadunków, jeżeli zadanie przewozowe zlecone i zaplanowane przez przedsiębiorcę mogłoby zostać zrealizowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wobec powyższego, prawidłowo organy orzekające uznały, iż skarżący nie może wskazywać na brak odpowiedzialności po swojej stronie w sytuacji, gdy zleca kierowcy zadania o takim charakterze, które wymuszają na nim łamanie przepisów o transporcie drogowym. Przedsiębiorca powinien bowiem tak kształtować swoje relacje z pracownikami wykonującymi na jego rzecz transport drogowy, aby - przy użyciu odpowiednich środków kontroli i nadzoru - nie dochodziło do łamania przepisów znajdujących w tym przedmiocie zastosowanie. Na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek szkolenia oraz takiej organizacji pracy i nadzorowania czasu pracy kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń w powyższym zakresie. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę, który powinien wykazać szczególną dbałość w zakresie przestrzegania przez kierowców czasu pracy, gdyż naruszenia w tym zakresie stwarzają zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż kierowca sam prowadzi pojazd oraz że trasa przejazdu została tak zaplanowana, aby kierowca przestrzegał przepisów o czasie pracy, gdyż są to sytuacje typowe w stosunkach tego rodzaju (wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., II GSK 205/14). Ilość stwierdzonych w trakcie kontroli na drodze przez inspektorów transportu drogowego naruszeń, o których mowa w załączniku nr 3 lp. 6.2.1. (40 w okresie jednego miesiąca) świadczy o braku nadzoru ze strony przedsiębiorcy odnośnie przestrzegania przez kierowcę obowiązku związanego z rejestrowaniem za pomocą tachografu zamontowanego w samochodzie na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Skarżący nawet nie podnosił w odwołaniu czy też w skardze, że w następstwie np. kontrolnego wczytania danych z tachografu i karty kierowcy stwierdził występowanie takich naruszeń i podjął środki mające na celu zdyscyplinowanie kierowcy. Obowiązujące regulacje prawne dotyczące obowiązku wczytania danych określają jedynie maksymalne okresy wczytania. Brak jest przeszkód, aby w ramach nadzorowania pracy kierowców czynić to częściej. Nadto, istnieje wiele innych możliwych do zastosowania rozwiązań, w tym technicznych mogących wręcz ze strony przedsiębiorcy "wymusić" na zatrudnionych kierowcach nałożonych obowiązków i warunków przewozu drogowego (np. zamontowanie gps w samochodzie umożliwiający na bieżąco kontrolowanie miejsca, w którym w danej chwili samochód i kierowca wykonujący przewóz się znajdują). Ponadto Sąd zauważa, iż odpowiedzialność administracyjna przedsiębiorcy jest niezależna od odpowiedzialności kierowcy wynikającej z art. 92 ust. 1 i 2 u.t.d. Odpowiedzialność kierowcy odbywa się w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia i jest odpowiedzialnością odrębną (opartą na zasadzie winy) w stosunku do odpowiedzialności przedsiębiorcy, który ponosi odpowiedzialność za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Dodać należy, że istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy i czy poniósł karę za dokonane wykroczenie. Zdaniem Sądu skarżący, mimo iż to na nim spoczywał ciężar dowodu (wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 423/13 i z dnia 22 lipca 2012 r., sygn. akt III GSK 1652/11) - nie wykazał wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92b i art. 92c u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie bez dowodów jedynie wskazać, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami. Dowody te powinny być zaś dostarczone lub przynajmniej wskazane przez przedsiębiorcę. Natomiast w niniejszej sprawie przedsiębiorca nie przedstawił wiarygodnych dowodów wskazujących na spełnienie przesłanek wyłączenia jego odpowiedzialności, ograniczając się jedynie do zanegowania wyników przeprowadzonych kontroli drogowej i prowadził polemikę z wnioskami przestawionymi przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego tj. art. 92a ust. 1-6 i art. 92 c.u.t.d., jak zarzuca skarżący. Również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a. są zdaniem Sądu bezzasadne, bowiem postępowanie przeprowadzone zostało w sposób właściwy, a rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały uzasadnione w sposób wystarczający i zgodny z art. 107 § 3 k.p.a. W żaden też sposób nie można zarzucić organowi odwoławczemu niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym, w tym niewłaściwej ich wykładni. Sąd analizując akta sprawy nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wystosowanym przez organ zawiadomieniu o wszczętym postępowaniu, strona została jednocześnie poinformowana o jego przedmiocie. Pouczono też stronę o jej uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. oraz wezwano do wskazania okoliczności i przedłożenia dowodów zwalniających ją od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Z treści pisma strony skarżącej, noszącego datę 24 sierpnia 2018 r. wynika, że znane jej były regulacje dotyczące wykonywania transportu drogowego, w tym okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92b i art. 92c u.t.d.. Wskazane w tym piśmie 4 przypadki, w których odpowiedzialność skarżącego była jego zdaniem wyłączona zostały przez organ uwzględnione. Brak więc jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy art. 8, art. 9 oraz art. 78 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bo tylko takie naruszenie przepisów postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. mogło stanowić podstawę uwzględnienia skargi. W trakcie postępowania prowadzonego przed organami strona nie wnioskowała o przeprowadzenie konkretnego dowodu na wskazaną okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy jednoznacznie wskazać, że z treści art. 7 ,art. 77 § 1 i art. 78 k.p.a. wynika, że organ administracji obowiązany jest przeprowadzić tylko takie dowody, w tym wnioskowane przez stroną, które dotyczą okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a contraria pominąć dowody nie zgłoszone w trakcie postępowania lub nie mające wpływu na wynik sprawy czy też dotyczące okoliczności stwierdzonych już innymi dowodami. Mając na względzie powyższe działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w wyroku.