II SA/Go 894/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi L Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...]r. nr [...], II. uchyla postanowienie Wójta Gminy z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oraz utrzymujące je w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...], III. stwierdza, że decyzje określone w punkcie I wyroku nie podlegają wykonaniu, IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz L Sp. z o.o. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P S.A., wnioskiem z 9 kwietnia 2009 r. (uzupełnionym 28 kwietnia, 17 września 2009 r.), zwróciła się do Wójta Gminy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw z zadaszonymi stanowiskami tankowania dla samochodów osobowych i ciężarowych wraz z pawilonem stacji i polem magazynowym zbiorników na działkach o nr ewid. [...]. Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. Wójt Gminy, na podstawie art. 63 ust. 1 w związku z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn.zm.), stwierdził dla powyższego przedsięwzięcia potrzebę przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko i nałożył na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Po rozpoznaniu zażalenia M.G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], utrzymało w mocy powyższe postanowienie Wójta Gminy. Ponadto postanowieniem nr [...], po rozpoznaniu wniosku L Sp. z o.o., Kolegium nie stwierdziło jego nieważności. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Wójt Gminy, na podstawie art. 75 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 ww. ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przedłożony przez wnioskodawcę Raport o oddziaływaniu na środowisko pod względem struktury odpowiada treści art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a jego ustalenia są spójne, logiczne i przekonujące. W raporcie przeprowadzono analizy, określono oddziaływanie i potencjalne zagrożenia dla środowiska związane z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia. W oparciu o informacje zawarte w powyższej dokumentacji zostały zdefiniowane warunki realizacji oraz eksploatacji przedsięwzięcia, zapewniające ochronę środowiska, uwzględniono określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w wypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Organ I instancji wskazał, że przyjęty w raporcie wariant realizacji przedsięwzięcia jest najkorzystniejszy ze względu na ograniczenie do minimum oddziaływania na poszczególne elementy środowiska naturalnego. Przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływało na świat zwierząt i roślin. Jednocześnie stwierdził, że wnikliwa analiza przedstawionej dokumentacji przedsięwzięcia, w szczególności jego możliwego negatywnego wpływu na cenne elementy przyrodnicze, jak i pozostałe formy ochrony przyrody powoduje, iż można uznać, że przedmiotowa budowa i eksploatacja, nie będzie znacząco negatywnie wpływać na cenne składowe środowiska przyrodniczego, pod warunkiem ścisłego przestrzegania założeń realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W ramach oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko, w tym w szczególności np. na klimat akustyczny czy środowisko gruntowo-wodne, należy sporządzić analizę porealizacyjną, w ramach której ma nastąpić porównanie ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi w celu jego ograniczenia. Do decyzji załączono charakterystykę przedsięwzięcia. W odwołaniu od powyższej decyzji L Sp. z o.o. zarzuciła naruszenie art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez niezałączenie do decyzji karty informacyjnej przedmiotowego przedsięwzięcia oraz art. 107 § 1 K.p.a. poprzez powołanie błędnej podstawy prawnej decyzji oraz brak czytelnego podpisu pod decyzją osoby uprawnionej do wydania decyzji. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. Wójt Gminy, działając na wniosek P S.A. z dnia [...] maja 2010 r., na podstawie art. 113 § 1 i art. 123 k.p.a. sprostował oczywistą omyłkę w zaskarżonej decyzji, w ten sposób, że: * w pkt 1, ppkt 1, lit. a) mylnie wpisane sformułowanie "powierzchni stacji paliw o pow. 454 m " zamieniono na "powierzchni stacji paliw o pow. do 454 m ", * w pkt 3 ppkt 2 mylnie wpisane określenie "zbiorniki nadziemne" zmieniono na "zbiorniki podziemne" i dopisano " i zbiornik na dodatki do paliw o pój. do 20 m". Na powyższe postanowienie, zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła L Sp. z o.o., które postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu organ drugiej instancji stwierdził, iż decyzja organu I instancji spełnia wymogi określone przepisami prawa. Organ odwoławczy przyznał, iż jak słusznie zauważył odwołujący się, ustawa stanowiąca podstawę zaskarżonej decyzji nie zawiera przepisu art. 75 ust. 2 pkt 2, dlatego taki przepis nie może stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jednakże uchybienie to nie skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu II Instancji błędne powołanie podstawy prawnej, powołanie niewłaściwej podstawy prawnej, czy też takiej, która nie istnieje, jeśli rozstrzygając sprawę organ administracyjny zastosował właściwe przepisy prawa, nie skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Ponadto Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 84 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w brzmieniu obowiązującym od 20 lipca 2010 r. (zmiana ustawy z 21 maja 2010 r. Dz.U. Nr 119, poz. 804), charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ odwoławczy związany jest stanem prawnym obowiązującym w dacie orzekania. Wobec tego uznał, iż niedołączenie karty informacyjnej przedsięwzięcia jako wymaganego załącznika do decyzji organu pierwszej instancji o środowiskowych uwarunkowaniach -biorąc pod uwagę aktualny stan prawny, w którym przepis art. 84 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie przewiduje takiego rozwiązania, nie mógł stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. L Sp. z o.o., reprezentowana przez adwokata T.K., zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2010 r.: - naruszenie przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego tj. art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., względnie art. 24 § 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji przez pracownika, który ex lege podlegał wyłączeniu od udziału w sprawie, względnie nie wyłączenie z urzędu od udziału w sprawie pracownika organu, który podlegał takiemu wyłączeniu, gdyż pracownik Kolegium W.P. brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, jak również brał udział w wydaniu przez Kolegium, dotyczącego kwestii wpadkowej, postanowienia nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia Wójta Gminy z [...] października 2009 r., nr [...]; - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., polegające na braku podjęcia wszelkich obiektywnie możliwych czynności dowodowych prowadzących do pozyskania dowodów na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy, tj. ustalenia, czy inwestycja, jaka ma być podjęta na działkach gruntu o numerach ewid. [...], będzie mieć negatywny wpływ na środowisko, a jeśli tak, to jak duży będzie to wpływ; - art. 138 § 2 K.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji Wójta Gminy nr [...] i nieprzekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, pomimo tego, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto skarżąca, powołując się na zarzuty skargi, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy. W jej ocenie bowiem realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla środowiska. W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w sprawie i stwierdził, iż wskazane naruszenia przepisów postępowania administracyjnego jednoznacznie wpływają na wynik rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie strony skarżącej, w pierwszej kolejności w sprawie zaistniała przesłanka wyłączenia pracownika organu administracji publicznej - członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który "brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji", w rozumieniu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Przepis ten bowiem należy interpretować szeroko, jako nie tylko osobiste prowadzenie postępowania wyjaśniającego i przygotowanie projektu bądź wydanie decyzji, ale jakikolwiek udział w czynnościach procesowych mających lub jedynie mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem strony skarżącej w zakresie powyższego sformułowania mieści się również orzekanie w drugiej instancji w kwestii wpadkowej, która wyłoniła się w toku postępowania przed organem pierwszej instancji i która wymaga rozstrzygnięcia. W kontekście art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., nie ma przy tym znaczenia, czy taka kwestia wpadkowa zostanie rozstrzygnięta na poziomie pierwszej czy drugiej instancji. W każdym bowiem przypadku osoby rozstrzygające kwestie wpadkową biorą udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji, w rozumieniu powołanego przepisu. Niezależnie od powyższego zdaniem strony skarżącej, z uwagi na okoliczność, iż członek SKO W.P. brał udział w wydaniu postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, w przedmiocie stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia raportu oddziaływania na środowisko i nałożenia na wnioskodawcę obowiązku jego przedłożenia, podlegał on również z urzędu wyłączeniu od udziału w rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy, na mocy art. 24 § 3 K.p.a., z uwagi na prawdopodobieństwo wątpliwości co do jego bezstronności. Wskazane postanowienie bowiem określa między innymi zakres raportu, zatem ma niewątpliwie istotny wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W ramach uzasadnienia zarzutu naruszenia przepisów art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. autor skargi, dokonując porównania wybranych fragmentów uzasadnienia decyzji organu pierwszej wskazał, iż organ ten wydając decyzje w oparciu o przedłożony raport nie był pewien co do oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Do rozbieżności tych nie odniósł się natomiast w żaden sposób organ drugiej instancji pomimo tego, ze zobowiązany był do ponownego wszechstronnego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję nr [...] Wójta Gminy i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując równocześnie na konieczność ponownego sporządzenia raportu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Zdaniem organu zarzuty dotyczące naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 i ewentualnie art. 24 § 3 K.p.a. są nieuzasadnione, gdyż brak było podstaw do wyłączenia ze składu orzekającego w sprawie zaskarżonej decyzji etatowego członka Kolegium W.P.. Odnosząc się do zarzutów skargi, że organ I Instancji nie był pewien co do oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko Kolegium wskazało, iż mając na względzie, że planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, organ I instancji - po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania - stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i nałożył na wnioskodawcę - P S.A. obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Potencjalny negatywny wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko był zatem znany jeszcze przed określeniem środowiskowych uwarunkowań zgody na jego realizację. Tym samym, zdaniem Kolegium, ocena tego wpływu została już wcześniej przesądzona. Przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, czyli istotą sprawy, zgodnie z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, były środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium uwarunkowania te określono prawidłowo, dlatego brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie P.p.s.a.), zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek jedynie częściowo z przyczyn w niej podanych. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw. Decyzje te zostały wydane w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199 poz. 1227 z późn.zm.), dalej przywoływana także jako: "ustawa u.i.o.ś". W postępowaniu tym organy zobowiązane są także do stosowania zasad i reguł określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) – dalej jako "K.p.a.". Podkreślić należy, iż w myśl art. 15 K.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Powyższe rodzi taki skutek, że wydanie decyzji przez każdy z organów administracji publicznej musi być poprzedzone samodzielnym przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, ustalenia stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa. Sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Zasada dwuinstancyjności tworzy obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Niezbędnym wymogiem merytorycznego orzekania przez organ drugiej instancji jest dostateczne i wszechstronne rozpatrzenie okoliczności sprawy. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2473/05, Lex nr 196286 oraz z dnia 12 kwietnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1954/05, Lex nr 21215). W wyroku z 12 listopada 1992 r. (sygn. akt V SA 721/92, ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95) NSA przyjął: "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone". W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy, wbrew nakazowi wypływającemu z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - art. 15 K.p.a. oraz przepisów 7 i 8, art. 77 § 1 i art. 138 K.p.a. nie rozpoznał ponownie sprawy merytorycznie co do istoty w jej całokształcie, lecz ograniczył się do lakonicznej oceny zgodności z prawem decyzji organu pierwszej instancji oraz odniesienia się do zarzutów odwołania. Należy zwrócić uwagę, iż integralnym elementem wydanej przez organ administracji publicznej decyzji jest również jej uzasadnienie, o czym stanowi wprost art. 107 § 1 K.p.a. Kontroli sądu administracyjnego podlega decyzja administracyjna jako całość, a więc łącznie z jej uzasadnieniem. Wymogi dotyczące uzasadnienia decyzji zostały zawarte w art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Dopiero przy spełnieniu tych wymogów uzasadnienie w dostatecznym stopniu motywuje rozstrzygnięcie i pozwala na poznanie i ocenę rozumowania organu poprzedzającego konkluzję (stanowisko organu) znajdującą swój wyraz w rozstrzygnięciu. Z kolei art. 77 § 1 K.p.a. nakłada na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie, obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Przepis art. 7 K.p.a. stanowi natomiast, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. We wskazanym artykule przewidziano zasadę praworządności, zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Stwierdzić należy, iż zasady ogólne kodeksu postępowania administracyjnego stanowią integralną część przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organów wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym wymieniony art. 7 K.p.a. jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący organy do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość wydanego postanowienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2351/05, Lex nr 196302). Podkreślenia wymaga, iż przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest celem samym w sobie, ale ma umożliwić ustalenie ewentualnych zagrożeń dla środowiska związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia, a tym samym ułatwić ocenę czy zachodzą podstawy do wydania pozytywnych decyzji upoważniających do jego realizacji. Zgodnie z treścią art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy u.i.o.ś. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a., powinno zawierać, w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: – ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, – uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, – wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4; Przenosząc powyższe wymogi określone w kodeksie postępowania administracyjnego, na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do kluczowych kwestii stanowiących o istocie rozpoznawanej sprawy administracyjnej a niezbędnych do końcowego załatwienia sprawy. W kontekście ww. zasad procedury administracyjnej organ odwoławczy winien był ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, bądź ewentualnie uzupełnić, w oparciu o normę art. 136 K.p.a., materiał dowodowy w sprawie. Rolą Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tym postępowaniu nie było jedynie przytoczenie treści przepisów prawa i ocena postępowania pierwszoinstancyjnego, ale również prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz przedstawienie własnej oceny prawnej rozpoznawanej sprawy, a dodatkowo odniesienie się do kwestii określonych w art. 85 ust. 2 ustawy u.i.o.ś. oraz zarzutów odwołania istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Ponadto prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma kardynalne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 K.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Dokonując analizy treści zaskarżonej decyzji należy uznać zatem za uzasadniony zarzut skargi naruszenia przez organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie wskazanych wyżej przepisów procedury administracyjnej. Zważyć przyjdzie, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze poza wskazaniem przebiegu postępowania przed organem pierwszej instancji oraz przytoczeniem treści przepisów ustawy u.i.o.ś swoje rozstrzygnięcie w sprawie ograniczyło do stwierdzenia, iż "decyzja organu pierwszej instancji spełnia wymogi określone powołanymi przepisami". Nadto w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia odniesiono się do zarzutów odwołania. Organ odwoławczy nie dokonał jakiejkolwiek analizy konkretnych warunków i okoliczności istotnych dla przeprowadzanej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie dokonał również w zasadzie oceny dowodów, ani też w jakimkolwiek zakresie weryfikacji przyjętych przez organ pierwszej instancji ustaleń i szczegółowych uwarunkowań zgody na realizacje przedmiotowego przedsięwzięcia. Takie działanie organu odwoławczego stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego i skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji, celem zapewnienia tej ogólnej zasady postępowania. Podkreślić bowiem przyjdzie, iż treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwia sadowi ocenę kryteriów jakimi kierował się organ drugiej instancji utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Zważyć przyjdzie, iż z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji administracyjnej i poprzedzającego ja postępowania, także ze względu na konieczność zagwarantowania zasady przezorności w postępowaniach dotyczących ochrony środowiska przed ewentualnymi zagrożeniami, konieczne jest zapewnienie przez obydwa organy administracji publicznej realizacji zasad praworządności i podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu wnioskodawcy. Niezależnie od powyższego, na mocy przepisu art. 135 P.p.s.a. na podstawie analizy akt administracyjnych sprawy, Sąd stwierdził, iż dla końcowego załatwienia przedmiotowej sprawy, z uwagi na zapewnienie sprawności postępowania niezbędne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego także decyzji Wójta Gminy z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], a także postanowienia tego organu z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki w powyższej decyzji oraz postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, albowiem powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane również z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie wskazać należy, iż treść decyzji organu pierwszej instancji zawiera szereg rozbieżności, nieścisłości, wobec zgromadzonych dowodów, które z naruszeniem przepisu art. 113 K.p.a. organ częściowo próbował konwalidować poprzez wydanie postanowienia o sprostowaniu "oczywistych omyłek". Przykładowo, w sentencji decyzji z dnia [...] maja 2010 r. określając w ramach środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia - rodzaj przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw organ wskazał, iż w jej skład wchodzi między innymi: "pawilon stacji paliw o pow. 454 m2 w tym do 228 m2 powierzchni sprzedaży" (pkt 1 ppkt 1 lit. a). Zapis ten tożsamy jest z treścią pkt 1 "Charakterystyki przedsięwzięcia", stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji Wójta Gminy, "opracowanej na podstawie raportu oddziaływania na środowisko (...)". W uzasadnieniu decyzji brak jest wskazania na jakiej podstawie organ określił powyższe parametry. Na podstawia analizy akt sprawy można jedynie stwierdzić, iż w załączniku do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr 5 "karta informacyjna przedsięwzięcia" w pkt 2 ppkt 1 inwestor określił, powierzchnię zabudowy stacji paliw bez przedrostka "do" tj.: "454,0 m kw, w tym 288,0 m kw powierzchni sprzedaży". Pismem z dnia 17 września 2009 r. inwestor uzupełnił i sprostował wniosek określając powierzchnie zabudowy dla stacji paliw z przedrostkiem "do 454 mkw, w tym do 288,0 m kw powierzchni sprzedaży". Na stronie 9 Raportu Oddziaływania na środowisko dla spornego przedsięwzięcia, przedłożonego [...] listopada 2009 r. określono dla stacji paliw powierzchnię zabudowy "do 454 m2". Podkreślenia wymaga, iż uzasadnienie decyzji Wójta Gminy rozstrzygającej o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie spełnia wymogów określonych cytowanymi wyżej przepisami, nie zawiera szczegółowej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Na podstawie analizy treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie można jednoznacznie stwierdzić, iżby organ ten dokonał samodzielnego ustalenia stanu faktycznego i skonfrontowania go z treścią dokumentu przedłożonego przez inwestora o charakterze opinii biegłego – raportu oddziaływania na środowisko. Analiza uzasadnienia decyzji, jak również raportu w szczególności prowadzi do konstatacji, iż ustalając obszar oddziaływania planowanego zamierzenia na środowisko nie uwzględniono ewentualnego wpływu działającego już w pobliży przedsięwzięcia o analogicznym charakterze czyli stacji paliw prowadzonej przez skarżącą Spółkę. Brak także jakiegokolwiek uzasadnienia dla przyjętych przez organ zindywidualizowanych rozwiązań w zakresie wymagań dotyczących ochrony środowiska (okoliczność znana Sądowi z urzędu na podstawie akt sprawy II SA/Go 862/10). Brak określenia w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji przesłanek i kryteriów na podstawie, których organ określał poszczególne parametry przedsięwzięcia, dla którego warunki realizacji ustalał stanowi nie tylko istotną wadę tego rozstrzygnięcia, ale również uniemożliwia dokonanie jednoznacznej oceny, czy powyższa rozbieżność pomiędzy skorygowaną treścią wniosku, a zapisem decyzji stanowiła celowe działanie organu, który na podstawie okoliczności sprawy uznał, iż należy określić precyzyjnie powierzchnię zabudowy, czy w istocie stanowiła jedynie omyłkę pisarską. Nadto podkreślenia wymaga, iż na skutek dokonanego w omawianym zakresie sprostowania jedynie pkt 1 ppkt 1 lit. a rozstrzygnięcia, bez jednoczesnego sprostowania w tym zakresie pkt 1 załącznika nr 1, skutkowało powstaniem sprzeczności decyzji. Reasumując należy stwierdzić, iż decyzja organu pierwszej instancji utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją nie spełnia również wymagań proceduralnych określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz ustawie o u.i.o.ś. Organ pierwszej instancji, wbrew wymogom przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. nie dopełnił obowiązku szczególnej staranności w wyjaśnieniu wszystkich faktów istotnych dla sprawy. Organ zobowiązany był dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a nie tylko opierając się na informacjach przedstawionych przez inwestora. Stanowisko wyrażone w decyzji nie zostało również uzasadnione w sposób wymagany przez przepisy K.p.a. oraz ww. ustawy. Wobec takiego stwierdzenia należało zatem wyeliminować z obrotu prawnego wadliwą w tak istotnym stopniu decyzję Wójta Gminy. W konsekwencji koniecznym okazało się również uchylenie postanowień organów administracji w sprawie sprostowania uchylonej decyzji, albowiem stały się one bezprzedmiotowe. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy właściwy organ administracji publicznej obejmie rozstrzygnięciem wskazane wyżej kwestie, które zostały dotychczas pominięte, co w efekcie sprawiło, że stan faktyczny sprawy nie był należycie ustalony. Nadto organ winien uzasadnić decyzję zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów szczególnych. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., względnie art. 24 § 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji przez pracownika organu administracji publicznej, który ex lege podlegał wyłączeniu od udziału w sprawie należy uznać, iż jest on niezasadny. Instytucja wyłączenia pracownika na gruncie K.p.a. jest instytucją proceduralną, która służy realizacji uprawnienia strony do obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy (por wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7 marca 2005 r., sygn. akt P 8/03, OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 20). Przesłanki wyłączenia pracownika, jak również członka organu kolegialnego uregulowane są w przepisach art. 24 i art. 27 K.p.a. Zgodnie z przepisem art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Po myśli przepisu art. 24 § 3 K.p.a. bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. W myśl przepisu art. 27 § 1 K.p.a. członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1. O wyłączeniu tego członka w przypadkach pokreślonych w art. 24 § 3 postanawia przewodniczący organu kolegialnego lub organu wyższego stopnia na wniosek strony, członka organu kolegialnego albo z urzędu. Zgodnie z przepisem art. 27 § 1a (dodanym z dniem 8 grudnia 2009 r. na podstawie art. 1 ustawy z dnia 24 września 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego Dz.U. Nr 195, poz. 1501, w związku z wyrokiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt P 57/07) członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu objętej wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca zarzuca, iż w zakresie sformułowania "brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji" zawartego w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. mieści się również orzekanie w drugiej instancji w kwestii wpadkowej, która wyłoniła się w toku postępowania przed organem niższej instancji. Każda kwestia wpadkowa, która pojawiła się w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji i która wymaga rozstrzygnięcia, ma bowiem wpływ na wydanie przez ten organ decyzji kończącej postępowanie administracyjne w pierwszej instancji. Zdaniem skarżącej nie ma przy tym znaczenia czy taka kwestia wpadkowa zostanie ostatecznie rozstrzygnięta na poziomie pierwszej czy drugiej instancji, w każdym bowiem przypadku osoby rozstrzygające daną kwestię biorą udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji. W ocenie strony skarżącej sytuacja taka zaistniała w przedmiotowej sprawie, w której kwestia wpadkowa, wymagająca rozstrzygnięcia przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji, miała istotny wpływ na rozstrzygnięcie całej sprawy administracyjnej. W wydaniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r. brał udział jako przewodniczący i sprawozdawca W.P., który wcześniej, również jako pracownik SKO rozstrzygał kwestię wpadkową w postępowaniu przed organem pierwszej instancji tj. brał udział w wydaniu [...] marca 2010 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia (nr [...]) utrzymującego w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia potrzeby oddziaływania na środowisko i nałożenia na wnioskodawcę obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Sąd zważył, iż zaprezentowana przez skarżącą spółkę wykładnia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. dotyczącego wyłączenia członka organu kolegialnego - samorządowego kolegium odwoławczego od rozpoznania niniejszej sprawy jest błędna. Dwuinstancyjność postępowania administracyjnego polega na zapewnieniu stronom możliwości uruchomienia procedury służącej weryfikacji pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia, w wyniku której sprawa administracyjna powinna zostać dwukrotnie merytorycznie rozpoznana. Celem wyłączenia pracownika i członka organu kolegialnego jest zapewnienie bezstronności w postępowaniu odwoławczym, czyli wyeliminowanie sytuacji w której osoba biorąca udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, będzie następnie brała udział w postępowaniu, którego celem jest ocena prawidłowości tej decyzji. Nie może być zatem wątpliwości co do tego, iż w sytuacji gdy dana osoba uczestniczyła w procesie wydawania decyzji w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, to w przypadku, gdyby następnie podjęła ona pracę w organie wyższego stopnia, byłaby z mocy prawa wyłączona od udziału w postępowaniu odwoławczym. W orzecznictwie wskazuje się, iż przez "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" w niższej instancji należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika lub członka organu kolegialnego, lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygniecie) sprawy. Zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] została wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (w składzie przewodniczący: W.P., członkowie: I.I. i J.Z.), jako organ wyższego stopnia, po rozpoznaniu odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] maja 2010r. w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw z zadaszonymi stanowiskami tankowania dla samochodów osobowych i ciężarowych, z pawilonem stacji i polem magazynowym zbiorników. Na podstawie analizy akt administracyjnych sprawy, w ocenie Sądu brak jest podstaw dla stwierdzenia, iż którykolwiek z członków organu kolegialnego brał udział "w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji", czyli w prowadzeniu postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] maja 2010 r. nr [...]. Decyzja ta została wydana z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Referatu Infrastruktury i Inwestycji M.I.. Brak jest również jakichkolwiek dowodów bądź uprawdopodobnienia okoliczności, że członkowie SKO podejmowali jakikolwiek czynności w postępowaniu prowadzonym w rozpoznawanej sprawie przed organem pierwszej instancji, w szczególności jako pracownicy tego organu. Nie budzi wątpliwości fakt, iż postępowanie w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest postępowaniem złożonym i kilkuetapowym, może zatem wymagać współdziałania w wyjaśnianiu i załatwianiu tej sprawy administracyjnej w danej instancji wielu osób, pracowników organu. Niezależnie od tej konstatacji, z akt sprawy nie wynika, izby członek SKO biorący udział w wydaniu zakażonej decyzji, brał udział w rozstrzyganiu tej sprawy przed organem pierwszej instancji, co skutkować musiałoby jego wyłączeniem od rozpoznania sprawy w trybie wskazanych przepisów. Odmienną kwestią pozostaje natomiast podnoszony w skardze zarzut uprzedniego udziału członka organu kolegialnego, który wydał zaskarżoną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w rozstrzygnięciu w trybie zażaleniowym - jako członka organu kolegialnego drugiej instancji - w sprawie stwierdzenia dla planowanego przedsięwzięcia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Bezsprzecznie ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się między innymi w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wówczas organem właściwym do jej przeprowadzenia, jako "części postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach" jest organ właściwy do wydania tej decyzji (art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 , art. 62 u.i.o.ś.). Wskazać jednocześnie należy, iż nie zawsze obligatoryjnym elementem postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest uprzednie przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, w trybie uregulowanym ww. ustawą. Ustawodawca w art. 63 u.i.o.ś. przewidział, bowiem, że w przypadku planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (do takich bezspornie należy planowane przedsięwzięcie polegające na budowie stacji paliw) obowiązek przeprowadzenia oceny ich oddziaływania na środowisko nie powstaje z mocy prawa, lecz stwierdza go, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając wskazane w tym przepisie uwarunkowania. W postanowieniu, na które przysługuje zażalenie, organ określa jednocześnie zakres wymaganego raportu oddziaływania na środowisko. Wobec powyższej procedury, zdaniem Sądu, pomimo związku merytorycznego pomiędzy orzeczeniem o obowiązku przeprowadzenia w danej sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zakresie raportu, rozstrzygnięcie tej kwestii wstępnej nie stanowi jeszcze rozstrzygania "w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Analiza przepisów ustawy u.i.o.ś. jednoznacznie wskazuje bowiem, że odrębny (aczkolwiek powiązany) jest zakres rozstrzygnięcia oraz dokonywanej oceny uwarunkowań sprawy przy pierwotnym ustalaniu konieczności dokonania oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko i zakresu raportu tego oddziaływania (w drodze postanowienia) od następczej rzeczywistej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko dokonywanej na skutek tego postanowienia, z uwzględnieniem przedłożonego raportu oddziaływania na środowisko. Wobec tego nie można zaakceptować poglądu wyrażonego w skardze, zgodnie z którym członek Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który uczestniczył w rozstrzygnięciu w trybie odwoławczym sprawy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia i wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. (W.P.), podlegał z mocy prawa wyłączeniu od rozpoznania tej sprawy z tej przyczyny, iż jako członek tegoż Kolegium brał również udział w wydaniu postanowienia z dnia [...] marca 2010 r. (nr [...]) utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie "stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i nałożenia na wnioskodawcę obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko" dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Nie zachodzi tu także akcentowana w skardze obawa braku bezstronności przy ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, czy też wątpliwości co do bezstronności pracownika organu (członka organu kolegialnego). Z tych powodów w ocenie Sądu, zarzucana okoliczność nie stanowiła przewidzianej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 24 § 1 pkt 5 i art. 24 § 3 (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji) przesłanki wyłączenia z mocy prawa pracownika (członka organu kolegialnego) organu odwoławczego – W.P.. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I i II sentencji. Po myśli przepisu art. 152 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że uchylone decyzje nie mogą być wykonywane do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 P.p.s.a, zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej, zwrot poniesionych kosztów postępowania w łącznej kwocie 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, na którą złożyła się kwota wpisu od skargi w wysokości 200 zł, 240 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn.zm.) oraz 17 zł – opłata skarbowa.