II SA/Go 902/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2010 r. sprawy ze skargi M.K.-M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Gmina, jako inwestor, wnioskiem z dnia [...] lutego 2009 r. wystąpiła do Starostwa Powiatowego o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji określonej jako "rozbudowa zespołu szkół o gimnazjum, w tym budowę budynku gimnazjum z aulą, dwukondygnacyjnego, przykrytego dachem płaskim wraz z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi, budowę jednokondygnacyjnego budynku sali sportowo – rehabilitacyjnej wraz z łącznikiem , z dachem płaskim, wraz z wewnętrznymi i zewnętrznymi instalacjami na działce nr ew. [...]". Wojewoda decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., uchylił - załatwiającą wskazany wniosek - decyzję Starosty nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Gminie pozwolenia na budowę w/w obiektów i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując m. in. nieprawidłowe ustalenia co do sfery oddziaływania planowanej inwestycji, a w tym zakresie ustalenie kręgu stron postępowania, a także z uwagi niezgodność wniosku o pozwolenie na budowę oraz zaskarżonej odwołaniem decyzji z decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także inne nieprawidłowości projektu budowlanego. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. Starosta wezwał inwestora – Gminę do usunięcia nieprawidłowości w złożonym wniosku o pozwolenie na budowę. Wnioskiem (nazwanym aktualizacją wniosku o pozwolenie na budowę) z dnia [...] czerwca 2009 r. Gmina zwróciła się o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na "rozbudowie budynku Zespołu Szkół w [...] o gimnazjum, łącznik oraz salę sportowo – rehabilitacyjną wraz z wewnętrznymi i zewnętrznymi instalacjami na działce nr ew. [...]". Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. (znak sprawy: [...]) Starosta Powiatu zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Gminie inwestycji obejmującej "rozbudowę Zespołu Szkół w [...] o: budynek gimnazjum, dwukondygnacyjny, przykryty dachem płaskim wraz z wewnętrznymi i zewnętrznymi instalacjami, salę sportowo – rehabilitacyjną, jednokondygnacyjną, przykrytą dachem płaskim wraz z wewnętrznymi i zewnętrznymi instalacjami i parterowy łącznik wraz z wewnętrznymi i zewnętrznymi instalacjami, na działce nr [...], zgodnie z załączonym projektem budowlanym, kategoria obiektu IX". W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji ustalił, iż planowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu powstałych w wyniku spalania paliwa gazowego użytego do ogrzania nowopowstałej kubatury. Zgodnie bowiem z § 1 ust.1 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia ( Dz.U. z dnia 30 grudnia 2004r. ) i pkt 3 załącznika do Rozporządzenia, zastosowana instalacja energetyczna o mocy 0,55 MW nie wymaga pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, wymagają go bowiem dopiero instalacje energetyczne o nominalnej mocy cieplnej 15 MW, opalane paliwem gazowym. Jednocześnie organ wskazał, iż zastosowanie paliwa gazowego uznać należy za rozwiązanie najkorzystniejsze dla środowiska z uwagi na dużą sprawność kotłów gazowych przekraczającą 90% oraz znikomą emisję dwutlenku siarki i pyłów. Stwierdził również, że poziom hałasu nie ulegnie wzrostowi, ponieważ zajęcia sportowe, które dotychczas odbywały się na "świeżym powietrzu" teraz będą się odbywać w hali sportowo-rehabilitacyjnej, która jest obiektem zamkniętym. Ponadto organ wywiódł, iż w celu zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo w projekcie zagospodarowania terenu działki nr ewid. [...] przewidziano parking na dziewięć miejsc, a inwestor zamierza w ramach zadania przebudowy ulicy [...] zapewnić dodatkowo 20 miejsc parkingowych. Podkreślił jednocześnie, iż rozbudowa szkoły zapewni spełnienie warunków prawidłowego działania szkoły, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki. Organ stwierdził również, działając na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodność projektu budowlanego z decyzją Wójta Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...] r. z dnia [...] kwietnia 2008 r. Sprawdził i stwierdził zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Ponadto zgodnie z w/w artykułem sprawdzono kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pr. budowlanego. W ocenie organu projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające właściwe przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie. Wreszcie organ stwierdził, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 z póz. zm.) przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto nie jest zlokalizowana w obszarze Natura 2000, nie jest ono bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 i nie wynika z tej ochrony. Tym samym przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i na obszar NATURA 2000. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła M.K. – M., (właścicielka nieruchomości obejmujących działki nr [...] zabudowane domem jednorodzinnym i garażem) wnosząc o jej uchylenie. W treści strona zakwestionowała fakt istnienia w obrocie prawnym decyzji organu I instancji. Wywodziła, iż odwołanie składa z ostrożności procesowej. Zdaniem strony, termin do wniesienia odwołania nie zaczął bowiem w sprawie biegu, gdyż nie doręczono jej decyzji w "integralnej całości", utrudniając tym samym dostęp do należnej informacji w sprawie i możliwość złożenia odwołania. Podkreśliła również, iż projektowana inwestycja, w sposób istotny wpłynie na pogorszenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z uwagi na zaprojektowanie siedmiu wejść wraz wjazdami. Nadto zaprojektowane wjazdy nie spełniają podstawowych zasad inżynierii ruchu. Zaprojektowano niewystarczającą ( 9 ) ilość stałych miejsc postojowych, z uwagi na funkcję ( hala sportowo – rekreacyjna na 256 miejsc ) i dotychczasowe obciążenie w tym zakresie. Nie przewidziano okresowych miejsc postojowych. Rozstrzygnięcie organu w tym zakresie jest sprzeczne z decyzją lokalizacyjną, która zakładała istnienie 30 miejsc parkingowych. Sam zamiar inwestora stworzenia dodatkowych 20 miejsc parkingowych nie może stanowić podstawy rozstrzygania przez organ. Nie uwzględniono także ustaleń decyzji nr [...] Wójta Gminy w zakresie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, przewidującej budowę boiska wielofunkcyjnego, dojazdów, parkingów i placu apelowego. Ponadto w ocenie odwołującej, przy współczynniku zabudowy 65 %, a więc wobec braku wolnej przestrzeni, nie jest możliwe skuteczne nasadzenie planowanego pasa zieleni stanowiącego izolację akustyczną, a projekt nie przewiduje budowy ekranów akustycznych o których mowa w decyzji lokalizacyjnej. Wreszcie wskazała, iż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczyła rozbudowy o gimnazjum oraz salę sportową, a nie jak to wynika z zakwestionowanej decyzji – budowy gimnazjum i sali sportowo – rehabilitacyjnej. Odwołująca wskazała również, na przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie z naruszeniem zasad wynikających z art. 7 – 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. W wyniku rozpatrzenia odwołania M.K. – M., Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż całokształt materiału dowodowego wskazuje, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] lutego 2009 r. dołączył wszystkie wymagane zgodnie z art. 33 ust. 2 Pr. budowlanego dokumenty, oraz, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy - Prawo budowlane. Ponadto jest on kompletny, zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Wójta Gminy w dniu [...].04.2008 r. oraz z przepisami prawa, w tym techniczno - budowlanymi. Wojewoda stwierdził, iż spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy - Pr. budowlane, co zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 tej ustawy, powoduje, iż organ I instancji nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę a organ odwoławczy nie miał podstaw do uchylenia bądź zmiany tego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie dotyczącym niewystarczającej ilości miejsc parkingowych Wojewoda wyjaśnił, iż do akt sprawy dołączone zostało pismo Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2009 r. z oświadczeniem, iż w obrębie inwestycji polegającej na rozbudowie budynku Zespołu Szkół w [...] o gimnazjum, salę sportowo-rehabilitacyjną z łącznikiem, zapewnione zostanie 20 dodatkowych miejsc parkingowych z placem do zawracania wzdłuż ulicy [...] (działka nr [...], która stanowi własność Gminy), zaś przebudowana ulica [...] z w/w elementami stanie się ciągiem pieszo - jezdnym. Nadto wskazał, iż obowiązujące przepisy nie nakładają na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązku doręczania stronom projektów budowlanych stanowiących integralną cześć decyzji i wobec tego niedoręczenie tego dokumentu nie może być utożsamiane z naruszeniem zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, skoro strona została powiadomiona o złożeniu tego dokumentu i miała wobec tego możliwość wypowiedzenia się co do tego dowodu ( wyrok NSA w Warszawie z 4 sierpnia 1999 r., sygn. akt IV S.A. 658/95, wyrok NSA - Ośrodek zamiejscowy w Rzeszowie z 10 stycznia 2003r. sygn. akt S.A./Rz 1345/02). W ocenie organu II instancji, w świetle § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 3 lipca 2003 r. (tekst jednolity: Dz.U. Nr 120, poz. 1133) ilość kopii projektu budowlanego jest reglamentowana. Zwiększenie ilości egzemplarzy tego dokumentu ponad określony prawem limit mogłoby zagrażać godnym ochrony interesom inwestora ( wyrok NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z 10 stycznia 2003 r. sygn. akt S.A./Rz 1345/02). W tym zakresie też organ odwoławczy uznał, iż nietrafiony jest argument odwołującej, jakoby nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania z uwagi na fakt niedoręczenia jej decyzji Starosty wraz z zatwierdzonym nią projektem budowlanym. Z kolei odnosząc się do kolizyjnego charakteru zaprojektowanych wjazdów wyjaśnił, iż kwestia ta została uzgodniona i pozytywnie zaopiniowana przez odpowiednie służby w zakresie zgodności z wymogami ochrony przeciwpożarowej, z wymogami higienicznymi i zdrowotnymi, a także z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii ( decyzja Wójta Gminy nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r.). Organ stwierdził również, iż pod względem wskaźnika zabudowy oraz projektowanego nasadzenia pasa zieleni jako izolacji akustycznej, planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami wyżej wymienionej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie obliguje ona inwestora do zainstalowania ekranów akustycznych do czasu osiągnięcia przez rośliny odpowiedniej wysokości. Kwestia skuteczności takich nasadzeń może być rozpatrywana dopiero na etapie realizacji zamierzenia inwestycyjnego i nie leży w gestii organu administracji architektoniczno - budowlanej. Wojewoda nie zgodził się także z zarzutem dotyczącym niezgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z zakresem inwestycji określonym w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Pr. budowlane przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Jeżeli zatem wyżej wymieniona decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczy rozbudowy budynku zespołu szkół o gimnazjum, to w świetle wyżej przywołanego przepisu, stwierdzić należy, iż budowa budynku gimnazjum zgodna jest z postanowieniami decyzji lokalizacyjnej, szczególnie przy uwzględnieniu, iż projektowany budynek łączy się z budynkiem istniejącym. Organ II instancji nie zgodził się również z oceną odwołującej, iż przeznaczenie zaprojektowanej sali na cele rehabilitacyjne kwalifikuje ten obiekt jako służący ochronie zdrowia i opiece zdrowotnej, a tym samym nie ma podstaw do lokalizowania obiektu o takim przeznaczeniu na terenie przeznaczonym na funkcje oświatowe. W ocenie organu, zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o wyżej wymienioną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która przewiduje budowę sali sportowej, a organ administracji architektoniczno - budowlanej zobowiązany do sprawdzenia zgodności z nią przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego, związany jest jej postanowieniami. Z akt sprawy nie wynika, aby zamiarem inwestora było prowadzenie działalności związanej z ochroną zdrowia i opieką zdrowotną, co prowadzi do wniosku, iż rehabilitacja stanowić będzie jedynie uzupełniającą funkcję dla korzystających z sali sportowej. Za niezasadne uznał organ II instancji zarzuty M.K. – M. w zakresie naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 7, 8, art. 9 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewoda, wskazując na obowiązki wynikające dla organu z przytoczonych przepisów statuujących zasady ogólne postępowania ( zasada udzielania informacji i wskazówek oraz czuwania, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, zasada zapewnienia stronom postępowania czynnego udziału w każdym jego stadium oraz umożliwienia stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań ) stwierdził w oparciu o akta sprawy, że M.K. – M. otrzymywała pisma w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego, został jej także udostępniony projekt budowlany wraz z dokumentami związanymi ze sprawą, co potwierdza notatka służbowa z dnia [...] lipca 2009 r. Na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] skargę złożyła M.K. – M., wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu zarzucała, iż decyzja Starosty nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nie została prawidłowo sporządzona i skutecznie jej doręczona. Organ I instancji uniemożliwił stronie zapoznanie się z integralną częścią jej rozstrzygnięcia, jakim był załącznik w postaci projektu budowlanego. W ocenie strony, organy niezasadnie uznały, iż przepisy ustawy – Pr. budowlane wyłączają zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie doręczenia stronie odpisu projektu budowlanego. Przepisy Pr. budowlanego, zdaniem skarżącej, nie ograniczają ilości egzemplarzy załączników do decyzji administracyjnej, która powinna być tożsama z ilością stron postępowania, nie przewidują również wyłączenia projektu budowlanego jako załącznika do decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym zakresie powoływała się ponownie na wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 1999 roku sygn. akt IV SA 175/97 ). W konsekwencji skarżąca powołując się na orzecznictwo NSA, wywodziła, iż decyzja organu I instancji nie może wiązać stron i organu bowiem nie weszła do obrotu prawnego. Wywodziła także, że organ odwoławczy rozpatrzył odwołanie z naruszeniem art. 104 oraz art. 107 Kpa, błędnie określając podnoszone przez nią zarzuty. Wskazując na nierozpatrzenie zarzutu związanego z wymaganiami nałożonymi przepisami § 18 ust. 2 w zw. z par. 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, dotyczącymi stałych i okresowych miejsc postojowych, podkreślała, iż w zatwierdzonym projekcie przewidziano jedynie 9 miejsc postojowych, co jest niewystarczające i nie odpowiada rzeczywistym potrzebom. Nadto niezasadnie organy orzekające w sprawie, uznały w swych rozstrzygnięciach, iż oświadczenie inwestora co do planowanego stworzenia dodatkowych 20 miejsc postojowych może stanowić podstawę do oceny i rozstrzygnięcia sprawy, bowiem przyjęcie tego oświadczenia powoduje rozszerzenie obszaru na którym ma być realizowana sporna inwestycja także na działkę nr ew. [...], nie objętą decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżąca zarzucała, że organ odwoławczy nie odniósł się do podniesionych przez nią zarzutów w kwestii pogorszenia stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego wskutek przyjętych zaskarżanymi decyzjami rozwiązań w obrębie ulicy [...], w tym braku chodników - ruchu pieszego na jezdni ulicy [...], nadmiernej ilości wejść i wjazdów, na krótkim odcinku jezdni, utrudniających zachowanie bezpieczeństwa przejść i przejazdów oraz zapewnienia warunków manewrowania. Wskazywała na naruszenie przez zaskarżone decyzje decyzji nr [...] Wójt Gminy z dnia [...] kwietnia 2008 r. w zakresie ustalonego przez nią wskaźnika zabudowy, co narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, odstąpienie od wykonania ekranów akustycznych, co narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku lokalizacyjnej; zatwierdzenie budowy budowy sali sportowo – rehabilitacyjnej czyli obiektu o funkcji nie objętej przeznaczeniem terenu (kategoria obiektu IX/XI, zatwierdzenie budowy budynku dwukondygnacyjnego przykrytego płaskim dachem budynku gimnazjum - czego nie przewidywała Wójta Gminy ustalająca lokalizację celu publicznego. Z kolei pozwoleniem na budowę nie objęto budowy parkingów przewidzianych powyższą decyzją, co skutkuje naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto skarżąca wskazała na uniemożliwienie jej zapoznania się z aktami sprawy i naruszenie jej prawa do udziału w postępowaniu gwarantowanego przepisem art. 10 Kpa, a także naruszenie zasady informowania, pogłębiania zaufania oraz zasady legalizmu. Wskazywała również, iż aktualnie uzyskała dowód w postaci pisma Kuratora Oświaty, iż Zespół Szkół w [...] nie ma statusu szkoły publicznej, a zatem brak było podstaw do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na której oparto decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda przedstawił przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję. Podtrzymał w tym zakresie swoje stanowisko zawarte w decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. skarżąca, odnosząc się do odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ, podtrzymała swoje dotychczasowe zarzuty wyrażone w skardze. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. Sąd odmówił wstrzymania – na wniosek skarżącej - wykonania zaskarżonej decyzji . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga podlegała oddaleniu. 1. W pierwszej kolejności wskazania wymagało, iż z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności czyli zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Zakres kontroli sądowoadministracyjnej wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm, powoływana jako: ppsa) stanowiąc, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sprawowana przez sąd administracyjny dokonywana jest przy tym wg stanu faktycznego i prawnego istniejącego na dzień wydania zaskarżonego skargą aktu. Uchylenie zaskarżonego aktu, skutkujące wyeliminowaniem go z obrotu prawnego może nastąpić w sytuacji, gdy do jego wydania doszło z naruszeniem przepisów prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej lub poprzedzające wydanie aktu postępowanie administracyjne dotknięte było takimi wadami, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdzone zostało naruszenie prawa dające podstawy do wznowienia postępowania ( art. 145 ppsa ). 2. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi – Gminie pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji polegającej na rozbudowie Zespołu Szkół w [...]. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Ani zarzuty skargi, ani wynik przeprowadzonej z urzędu sądowej kontroli sprawowanej w zakresie wynikającym z art. 134 § 1 ppsa nie dostarczyły podstaw do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Kontrolowane akty nie naruszają bowiem przepisów prawa regulujących tryb zatwierdzania projektu budowlanego i uzyskiwania pozwolenia na budowę tj. art. 31 - 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. – powoływanej jako: Pr. budowlane) 3. Najdalej idącym zarzutem skargi pozostawał zarzut doręczenia skarżącej decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Starosty bez załączników (nieznanych skarżącej) w tym w postaci projektu budowlanego, przy czym fakt doręczenia decyzji w takiej właśnie postaci pozostawał bezsporny. Z tak sformułowanego zarzutu skarżąca wywodziła skutek w postaci twierdzenia, iż doręczenie takie nie było prawnie skuteczne, decyzja Starosty nie weszła do obrotu prawnego, a tym samym nie wiąże ani organu, ani stron postępowania. W konsekwencji nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania, a jego złożenie ( a następnie złożenie skargi) było wynikiem ostrożności procesowej wobec odmiennego stanowiska organów orzekających w sprawie. Rozstrzygnięcie tej kwestii miało doniosłe znaczenie i niejako determinowało kierunek i zakres kontroli legalności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu, tak sformułowany zarzutu nie mógł być uznany za uzasadniony. Podzielić bowiem należało pogląd organu II instancji, iż organ administracji architektoniczno – budowlanej stopnia podstawowego nie miał obowiązku doręczenia stronie skarżącej decyzji z dnia [...] lipca 2009 roku wraz z projektem budowlanym. Zgodnie z przepisem art. 33 ust. 2 pr. budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego. Stosownie do § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1133 ) wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art. 34 ust. 6 pkt 1 Pr. budowlanego, projekt budowlany sporządza się w czterech egzemplarzach z przeznaczeniem po jednym egzemplarzu do archiwum właściwego organu nadzoru budowlanego i organu wydającego pozwolenie budowlane oraz dwóch egzemplarzy dla inwestora. Wskazania wymaga, iż projekt budowlany nie pochodzi od organu administracji publicznej. Jest dokumentem pochodzącym od inwestora i przedstawianym w postępowaniu administracyjnym właściwemu organowi do zatwierdzenia. Stanowi zatem przedmiot decyzji organu udzielającego pozwolenia na budowę. W takim też sensie staje się częścią decyzji administracyjnej, będącej wynikiem władczego działania organu administracji ( zatwierdzenia ). Natomiast kwestią odrębną jest zagadnienie doręczenia stronom takiego projektu wraz z decyzją go zatwierdzającą. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż obowiązujące przepisy nie nakładają na organ administracji obowiązku doręczenia stronom projektów architektoniczno-budowlanych stanowiących integralną część decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Niedoręczenie tego dokumentu nie może być utożsamiane z naruszeniem zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu ( art. 10 par. 1 Kpa ), skoro w sposób zgodny z art. 73 Kpa strona została powiadomiona o złożeniu tego dokumentu i miała wobec tego możliwość wypowiedzenia się w tej kwestii ( vide: wyrok NSA OZ w Rzeszowie z dnia 10 stycznia 2003 r. w sprawie SA/ Rz 1345/02 ; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 1999 w sprawie IV SA 658/95 ). Przytoczona wyżej regulacja rozporządzenia wskazuje, że ilość egzemplarzy projektu budowlanego jest ściśle reglamentowana. Fakt posiadania statusu strony w postępowaniu dotyczącym procesu inwestycyjnego nie uprawnia strony (podmiotu władającego działką sąsiadującą z działką objętą projektowaną inwestycją) do dysponowania dokumentacją techniczną obiektu należącego do innego podmiotu . Zwiększenie ilości egzemplarzy tego dokumentu ponad określony prawem limit mogłoby zagrażać godnym ochrony interesom inwestora. Trzeba mieć bowiem na uwadze, iż zatwierdzony w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę projekt budowlany służy realizacji go przez inwestora. Egzemplarz projektu z oznaczeniem, że stanowi on integralną część decyzji wraz z aktem organu otrzymuje inwestor, aby mógł realizować zamierzenie inwestycyjne zgodnie z zatwierdzonym projektem. Ochrona interesu prawnego pozostałych, poza inwestorem, stron jest zapewniona dostatecznie przez zagwarantowanie im możliwości zapoznania się z projektem budowlanym w toku trwającego postępowania (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2008 r. VII SA/WA 540/08 , wyrok NSA dnia 6 marca 2009r. w sprawie II OSK 410/09). Co do zasady podzielić należało stanowisko skarżącej, iż decyzja administracyjna (art. 107 § 1 w zw. z art. 104 Kpa) powinna być stronie doręczona na piśmie (art. 109 § 1 Kpa) a organ, który ją wydał jest nią związany od chwili doręczenia tego aktu stronie, bo od tego momentu wchodzi ona do obrotu, rozpoczynając swój byt prawny (art. 110 Kpa). Poza sporem pozostawało, iż skarżąca decyzję Starosty otrzymała. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, skarżąca miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy w tym i złożonym do nich projektem budowlanym (art. 73 Kpa). Z tej możliwości skarżąca zresztą skorzystała uzyskując wnioskowane dokumenty w postaci odpisów z akt sprawy oraz wykonując zdjęcia wybranych przez siebie fragmentów projektu budowlanego. Potwierdza to notatka służbowa z dnia [...] lipca 2009 roku . Wprawdzie pod słowami "podpis strony" brak jest podpisu skarżącej, to forma sporządzenia notatki odpowiada wymogom art. 72 Kpa, a w okresie wyznaczonym przez organ do zapoznania się z aktami sprawy (pismo Starosty z dnia [...] czerwca, doręczone stronie 26 czerwca 2009r.) nie wniosła uwag ani zastrzeżeń. Nie wnioskowała też o przedłużenie terminu do zapoznania się z aktami i projektem budowlanym np. ze względu na jego obszerność. Decyzja pierwszoinstancyjna została wydana po upływie terminu wyznaczonego stronie skarżącej. Tym samym uznać należało, iż skarżąca miała zapewnione prawo czynnego udziału w postępowaniu w zakresie wynikającym z art. 10 Kpa. Również doręczenie jej decyzji bez projektu budowlanego, z przyczyn omówionych już uprzednio, nie stawi o wadliwości postępowania administracyjnego, mogącej skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu i aktu go poprzedzającego. Wbrew zarzutom skargi sama treść decyzji organu I instancji nie stwierdza, iż projekt budowlany stanowi jej integralną część. Informacja w tym przedmiocie jest wprawdzie w niej zamieszczona, ale umiejscowiona została poza jej osnową i uzasadnieniem, po podpisie osoby piastującej funkcję organu i po pouczeniach o środkach prawnych służąc inwestorowi do realizacji zamierzenia budowlanego w toku dalszego procesu inwestycyjnego i realizacji obiektu zgodnie z zatwierdzanym projektem. Wskazać też należy, iż w istocie załącznikiem do decyzji z dnia [...] lipca 2009 roku był jedynie projekt budowlany, który – stosownie do możliwości wynikającej z § 6 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i firmy projektu budowlanego – sporządzony został w formie osobnych tomów, stąd użycie liczby mnogiej. Odnosząc się do zarzutów skargi w tej kwestii, to wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu powołanym przez skarżącą (wyrok z dnia 14 kwietnia 1999 roku IV SA 175/97) wskazał na potrzebę doręczenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z załącznikiem w postaci projektu budowlanego, ale wówczas gdy jest to potrzebne dla zapewnienia jej wykonalności . Tak bowiem w istocie należy rozumieć sens wskazanego wyroku NSA (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 listopada 2008 roku w sprawie VII SA/ Wa 540/08). W kontekście wywodów skarżącej należało również uznać, iż na organie nie ciąży też - z urzędu - obowiązek doręczenia stronom innym niż inwestor, zatwierdzonego decyzją właściwego organu, projektu budowlanego w postaci odpisu czy wyciągu z akt sprawy (art. 73 § 1 Kpa). To strona może – składając stosowny wniosek - żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z akt sprawy lub żądać wydania jej z akt uwierzytelnionych odpisów, i to o tyle, o ile jest to uzasadnione jej ważnym interesem (vide: teza 2 i 3 wyroku NSA OZ w Rzeszowie z dnia 10 stycznia 2003 roku SA/Rz 1345/02). Z powołanych wyżej przyczyn należało w przekonaniu Sądu uznać, iż bezpodstawne pozostawały zarzuty skargi sformułowane w pkt I – III jej uzasadnienia. 4. Stosownie do przepisu art. 34 ust. 1 Pr. budowlanego projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu (decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego) jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Co do zasady nie budzi wątpliwości wiążący charakter decyzji o warunkach zabudowy (decyzji lokalizacyjnej) dla organów wydających decyzję o pozwoleniu na budowę ( art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu u zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. 2003, Nr 80, poz. 717 ze zm.). Organ architektoniczno-budowlany zobowiązany na mocy art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. budowlanego do sprawdzenia rozwiązań projektowych musi zbadać zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Decyzja o warunkach zabudowy (decyzja lokalizacyjna) wytycza podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji, pełni funkcję swoistej promesy dla inwestora jako akt rozstrzygający o dopuszczalnym sposobie zagospodarowania i warunkach zabudowy terenu nieobjętego planem miejscowym. Związanie organu architektoniczno – budowlanego decyzją lokalizacyjną oznacza, że nie może on samodzielnie przesądzać o dopuszczalności realizacji danej inwestycji z punktu widzenia zmiany sposobu zagospodarowania, ale ma obowiązek kierować się ustaleniami w niej dokonanymi przy ocenie zgodności planowanej inwestycji z przepisami Pr. budowlanego. To bowiem rzeczą projektanta, a następnie organu wydającego pozwolenie na budowę, jest zapewnienie zgodności rozwiązań projektowych z przepisami w tym techniczno – budowlanymi. W takim znaczeniu należy pojmować wiążący charakter decyzji o warunkach zabudowy, co znalazło wyraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA sygn. akt IV SA 532/00 Lex 55771, IV SA 11/97 Lex 46779, IV SA 2044/96 Lex 46693 oraz wyrok SN III RN 35/97 OSNAPiUS 1998 nr 4). Związanie decyzją o warunkach zabudowy (decyzji lokalizacyjnej) dotyczy określenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania tereny, ale też w takim tylko zakresie, w jakim decyzja ta może określać parametry związane z planowaną inwestycją. Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o warunkach zabudowy oznacza, iż organ ten nie może tych warunków kształtować odmiennie, ale tylko w zakresie podstawowych parametrów dotyczących zmiany zagospodarowania terenu. Omawiane związanie nie może rozciągać się na kwestie, które w decyzji o warunkach zabudowy zostały ustalone, ale które pozostają poza przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy i poza zakresem kompetencji organu wydającego tę decyzję (vide: wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie II SA/ Go 693/2007). W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega także badanie czy dochodzi do naruszenia interesu osób trzecich, a więc interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazać też należy, iż nie jest dopuszczalne wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, który obejmuje szersze zamierzenie inwestycyjne niż określone w decyzji o warunkach zabudowy. Nie ma natomiast przeszkód do jego wydania w sytuacji, gdy zakres projektu budowlanego jest mniejszy niż zamierzenie inwestycyjne określone w decyzji o warunkach zabudowy (decyzji lokalizacyjnej) o ile pozostaje on w zgodzie z dotychczasową funkcją i przepisami prawa, w tym techniczno - budowlanymi . Przed odniesieniem dokonanych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należało, iż decyzja Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2008 roku w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego i utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] stały się przedmiotem skargi M.K. – M.. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2009 roku w sprawie II SA/Go 653/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę. W związku ze skargą kasacyjną skarżącej sprawa oczekuje na rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Okoliczność ta pozostawała bez wpływu na możliwość wyrokowania w niniejszej sprawie, w szczególności nie powodowała konieczności zawieszenia postępowania zważywszy na fakt, iż sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji na dzień jej wydania, a w tym dniu, jak i w momencie wydawania pozwolenia budowlanego decyzja lokalizacyjna była ostateczna (vide: postanowienie NSA z dnia 4 września 2008 roku w sprawie II OZ 873/08). Również podnoszona przez skarżącą okoliczność wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie miała wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Postępowanie nieważnościowe – jak ustalił Sąd - zakończyło się decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2009 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Skarga M.K. – M. na ten akt została odrzucona prawomocnym już postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 5 stycznia 2010 roku w sprawie II SA/Go 959/09. Analizując natomiast stanowisko Wojewody i Starosty w zakresie oceny zgodności projektu budowlanego ( projektu zagospodarowania działki ) z decyzją lokalizacyjną uznać należało, iż zatwierdzające go decyzje obu organów nie pozostają z nią w sprzeczności. Inwestor – Gmina złożyła dwa wnioski o wydanie pozwolenia na budowę. W pierwszym z nich (z dnia [...] lutego 2009r.) istotnie wskazano, iż dotyczy on budowy budynku gimnazjum wraz z aulą. Jednakże zakres zamierzenia inwestycyjnego wskazany w aktualizacji wniosku z dnia [...] czerwca 2009 r. i zmodyfikowanym projekcie budowlanym nie wykracza już poza zakres określony decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zmiana w zakresie określenia funkcji projektowanej sali ze "sportowej" na "sportowo – rehabilitacyjną" nie ma charakteru istotnego, bowiem projekt co do zasady realizowany jest jako obiekt oświatowy i to jest jego zasadnicza funkcja. Projektowana inwestycja jest co do istoty zgodna z decyzją Wójta Gminy z tą różnicą, że decyzja lokalizacyjna obejmuje szerszy zakres inwestycji. Niezależnie jednak od zakresu inwestycji określonej w decyzji lokalizacyjnej inwestycja objęta zaktualizowanym wnioskiem o pozwolenie na budowę mieści się w granicach wyznaczonych decyzją lokalizacyjną. W ocenie Sądu zasadnie organy uznały, iż przedstawiony do zatwierdzenia przez uczestnika postępowania – Gminę projekt budowlany jest kompletny, zawiera wszystkie wymagane sprawdzenia i uzgodnienia. Projekt zagospodarowania działki odpowiada wymogom określonym w § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Podobnie co do treści i zakresu projekt budowlany zgodny jest z wymogami rozdziału 4 powołanego rozporządzenia. Odnosząc się do wywodów skargi w tym przedmiocie uznać należało, iż nieuzasadniony okazał się zarzut niezaprojektowania ekranów akustycznych. Decyzja lokalizacyjna w zakresie izolacji akustycznej wskazuje bowiem alternatywnie na ekran akustyczny lub nasadzenia zieleni o szerokości 4 m i wysokości 3 m . Planowana wokół obiektu, zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, zieleń zimnozielona spełnia wymóg decyzji lokalizacyjnej. Projektowane rozwiązania w zakresie ustalenia formy i nachylenia dachu również pozostają w zgodzie z decyzją lokalizacyjną. W zakresie ilości kondygnacji projektowanych obiektów decyzja lokalizacyjna wprowadza warunek dostosowania ich do istniejącej zabudowy, nie precyzując dopuszczalnej ich liczby, przy zachowaniu warunku nieprzekroczenia przez nowopowstałe obiekty wysokości 12 metrów i ten wymóg został w projekcie uwzględniony. Szerokość projektowanego zjazdu z ul. [...] (dz. nr [...]) na działkę nr [...] objętą zamiarem inwestycyjnym Gminy odpowiada regulacji § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podkreślenia wymaga, iż projektowane rozwiązania zostały pozytywnie zaopiniowane przez Wójta Gminy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 roku, co oznacza, iż spełniają warunki wynikające z ustawy o z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r., Nr 19, poz. 156 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r., Nr 43, poz. 430). Czyni to niezasadnymi zarzuty skarżącej dotyczące projektowanych rozwiązań komunikacyjnych. W kwestii wynikającego z decyzji lokalizacyjnej wskaźnika zabudowy działki i zarzutu skarżącej, iż kwestionowane decyzje są sprzeczne z jej ustaleniami w tym zakresie, odnieść się należy do poczynionych wyżej rozważań co do zakresu związania decyzją lokalizacyjną. zaakcentować w związku z tym należy, iż wskaźnik wielkości zabudowy działki lub terenu ustalany jest na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. Nr 164, póz. 1588). Już w wyroku z dnia 3 lutego 2009 roku w sprawie II SA/Go 653/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie stwierdził, iż przepisy tego aktu wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mają zastosowania w postępowaniu o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, bowiem akt ten odnosi się do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. A zatem w decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zachodzi wymóg ustalenia wskaźnika zabudowy, który w konsekwencji wiązałby organ administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. 5. Skarżąca szczególnie silnie akcentowała sprzeczność zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie obejmującym rozwiązania projektowe dotyczące ilości miejsc postojowych. Zarzucała zbyt małą ich ilość dla użytkowników stałych i brak miejsc postojowych dla użytkowników przebywających okresowo oraz oparcie rozstrzygnięcia na deklaracji inwestora o zwiększeniu ich ilości w związku zamiarem przebudowania drogi gminnej ( ul. [...]). W tym względzie wskazać należy, iż stosownie do przepisu § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 1). Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zauważyć należy, iż decyzja lokalizacyjna Wójta Gminy, wbrew wywodom skarżącej zawartym w odwołaniu (wskazywała, iż decyzja wymienia ok. 30 miejsc parkingowych) i skardze ( wskazywała na liczbę 32 miejsc parkingowych), nie precyzuje ani wymaganej, ani minimalnej ilości miejsc parkingowych, jak też nie zawiera ustaleń co do sposobu ich urządzenia. Jedynie w pkt 3.2. pkt 1 wymienia parkingi jako wchodzące w zakres inwestycji. Z przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego – obejmującego projekt zagospodarowania działki - wynika natomiast, iż projektowana inwestycja w pełni korzystać będzie w zakresie obsługi komunikacyjnej z już istniejącej infrastruktury służącej dotychczasowym obiektom Zespołu Szkół w [...]. Obsługa komunikacyjna inwestycji zapewniona zostanie ponadto przez wjazd od ul. [...] i dodatkowych 9 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych. W toku ponownego rozpoznawania sprawy organ wykonawczy inwestora – Wójt Gminy zadeklarował zamiar utworzenia dodatkowych 20 miejsc parkingowych na przylegającej do działki [...] drodze gminnej (ul . [...]), co organy uwzględniły przy rozstrzyganiu sprawy. Konfrontując przytoczony stan prawny z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie i dokonanym na ich tle rozstrzygnięciu organów Sąd uznał, że w omawianym zakresie badane decyzje nie naruszają prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym czy mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż wadliwie organy uznały, że dokonując oceny zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno - budowlanymi i decyzją lokalizacyjną można uwzględnić sam zamiar inwestora i to dotyczący działki innej niż ta, objęta wskazaną decyzją jak i decyzją o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu, zarówno literalna jak i celowościowa wykładnia przepisu § 18 ust. 1 prowadzi do wniosku, iż obowiązek zapewnienia miejsc postojowych obciąża inwestora, zatem muszą być one projektowane i urządzane na terenie należącym do inwestora, na którym inwestycja ma być realizowana. Podzielić w związku z tym należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2007 roku w sprawie II OSK 1498/06, iż miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane na terenie objętym wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, będącym w dyspozycji inwestora oraz w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 roku (II OSK 599/07), iż brak jest możliwości uznania za miejsca parkingowe służące projektowanej inwestycji miejsc parkingowych zrealizowanych czy projektowanych na działkach sąsiednich, których nie dotyczy projekt zagospodarowania terenu inwestycji. Mimo tego nie można uznać, iż zanegowanie stanowiska organu w omawianym zakresie dawało podstawy do uznania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej za akty naruszające prawo w zakresie kwalifikującym je do uchylenia. W wyroku z dnia 29 stycznia 2002 roku w sprawie II SA/Wr 1573/01 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "wśród przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane brak jest przepisów prawa, w tym i techniczno budowlanych, które w sposób obligatoryjny normowałyby liczbę miejsc postojowych przy nowowznoszonych obiektach. W takiej sytuacji za obowiązujące dla danej inwestycji należy traktować ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność, iż miejsc tych jest niewystarczajaca ilość nie stanowi przeszkody do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę". W ocenie Sądu orzekającego w sytuacji, gdy decyzja lokalizacyjna nie zawiera w omawianym przedmiocie żadnych ustaleń, które wiązałyby organ architektoniczno-budowlany w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, to uznać należy, iż stosownie do § 18 ust. 1 rozporządzenia na projektancie sporządzającym dokumentację projektową ciąży obowiązek przeprowadzenia analizy zapotrzebowania na miejsca postojowe i zaprojektować taką ich liczbę, która będzie stosowna w stosunku do przeznaczenia inwestycji i zabudowy działki, a na organie rozpoznającym wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę rozważenie czy spełnione zostały wskazane w tym zakresie wymagania. W ocenie Sądu, wprawdzie w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej ocena rozwiązań projektowych dotyczących miejsc parkingowych nie została w sposób dostatecznie wszechstronny wyartykułowana, to jednak nie można uznać iż są jej pozbawione. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że projektowana inwestycja nie dotyczy obiektu nowopowstałego, ale rozbudowy już istniejącego, co rodzi konieczność uwzględniania istniejących uwarunkowań. Wniosek dotyczył rozbudowy działającego już zespołu szkół w [...], obejmującego – co jest faktem powszechnie znanym społeczności lokalnej w tym i skarżącej – działającą szkołę podstawową, gimnazjum i liceum dla dorosłych. W istocie zatem inwestycja zmierza jedynie do poprawy warunków nauki dotychczasowych użytkowników zespołu szkół, a nie zwiększenia ich liczby czy kategorii. Projektowane obiekty, w tym sala sportowa na ponad 200 miejsc, służyć będą potrzebom uczniów odbywających naukę w zespole. Tacy użytkownicy rozbudowywanego zespołu szkół nie generują zwiększonego zapotrzebowania na ilość miejsc postojowych. Okoliczność, że sala sportowa może być też wykorzystywana na potrzeby społeczności lokalnej np. do organizowania imprez okolicznościowych, co wiązać się może ze zwiększeniem ilości parkujących pojazdów nie zmienia zasadniczej edukacyjnej funkcji obiektu, której zachowanie takich skutków nie rodzi. W związku z tym rozważenie czy liczba projektowanych miejsc postojowych jest stosowna do przeznaczenia działki i sposobu jej zabudowy powinno odbywać się z uwzględnieniem wskazanych okoliczności i faktu, iż zachowane zostaną już istniejące miejsca postojowe w ilości 7. Treść projektu zagospodarowania działki wskazuje, że analiza zapotrzebowania na miejsca postojowe została przeprowadzona, choć nie wyartykułowana wyraźnie, a funkcja obiektu i sposób zagospodarowania działki uwzględniona przez projektanta w zastosowanych rozwiązaniach projektowych. Zważywszy dodatkowo na fakt nieostrości przepisu art. 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i brak normy regulującej minimalne wymagania w zakresie norm miejsc postojowych brak było podstaw do uznania, iż zaskarżone akty zapewniając realizację miejsc postojowych naruszają prawo . 6. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż kwestionowane akty naruszają nie tylko interes prawny skarżącej, ale też innych podmiotów ( sąsiadujących z działką inwestora ), które powinny mieć także przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wskazać należy, iż kwestia ta rozważana może być sytuacji złożenia przez któryś z nich wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Taki bowiem środek prawny przysługuje stronie pominiętej w postępowaniu administracyjnym. Podnoszona kwestia wykracza poza interes prawny skarżącej, który wyznacza jej legitymację do wniesienia skargi na decyzję Wojewody. 7. Bezzasadne pozostawały również zarzuty skarżącej nakierowane na uchybienia organu I instancji w zakresie postępowania wyjaśniającego poprzedzającego jego decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. uchyloną w wyniku odwołania skarżącej. Przedmiotem badania Sądu pozostawało bowiem postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji organu I instancji ponownie rozstrzygające sprawę. Wbrew stanowisku skarżącej nie miały merytorycznej doniosłości jej zarzuty dotyczące naruszenia przez organy zasad ogólnych. Odnosząc się do poczynionych już wywodów dotyczących dochowania przez organy wymogów z art. 10 Kpa w zakresie zapewnienia uprawnień procesowych, należy wskazać dodatkowo, iż w aktach brak, mimo wezwania organu I instancji, dokumentu pełnomocnictwa dla męża skarżącej, a tym samym taki status w postępowaniu mu nie przysługiwał co czyni wywody o naruszeniu zasad wynikających z art. 7, 8, 9 i 10 Kpa bezpodstawnymi. Organ I instancji w przesyłanych stronie pismach udzielał jej niezbędnych informacji. Fakt, iż prezentował odmienny ( i uzasadniony ) pogląd niż skarżąca np. w kwestii obowiązku doręczania projektu budowlanego nie może być utożsamiany z naruszeniem powołanych przepisów. W tym stanie rzeczy uznać należało, iż zarzuty i wywody skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Również wynik przeprowadzonej z urzędu kontroli sądowoadministracyjnej nie dostarczył podstaw do uchylenia badanych aktów. W ślad za Wojewodą zaakcentować należy, iż zgodne z przepisem art. 35 ust. 4 Pr. budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz 32 ust. 4 ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie warunki te zostały spełnione, co uzasadniało uznanie, iż badane decyzje nie naruszają prawa, a w konsekwencji skarga podlegała oddaleniu (art. 151 ppsa). Zważywszy na wynik sporu brak było podstaw do rozstrzygania w przedmiocie kosztów postępowania, bowiem prawo do ich zwrotu przysługuje stronie jedynie w przypadku uwzględnienia skargi (art. 200 ppsa ).