II SA/Go 917/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. W dniu 17 sierpnia 2016r. D.B. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z zażaleniem na niezałatwienie spraw przez organ I instancji – Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w zakresie braku pomocy na realizację potrzeb typowych pro i zdrowotnych, niepełnosprawności, socjalnobytowych ze strony organu. Zdaniem strony organ nie rozpatruje wniosków strony, ponadto nie współpracuje w kwestiach pomocy stronie z organizacjami pożytku publicznego, Kościołem, sektorem non profit. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się m.in. na treść art. 37 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 – określanej dalej jako k.p.a.) uznało zażalenie za nieuzasadnione. Na powyższe pismo D.B. w dniu 2 listopada 2016 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie skarżąca D.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego rozstrzygające wniesione przez skarżącą zażalenie na nierozpoznanie przez organ I instancji złożonych przez nią wniosków o przyznanie pomocy społecznej. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. i nie obejmuje postanowień wydanych w trybie art. 37 k.p.a. Zgodnie z treścią przepisu art. 37 k.p.a. stronie w trakcie postępowania administracyjnego służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia w sytuacji, gdy właściwy w sprawie organ nie załatwi sprawy w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w sytuacji gdy w/w organ nie zawiadomi strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie ze wskazaniem przyczyn zwłoki i podaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Wskazać należy, iż jest to szczególny tryb postępowania na gruncie procedury administracyjnej z uwagi na fakt, iż zażalenie inicjujące owe postępowanie nie jest wnoszone na postanowienie, lecz na zachowanie lub bezczynność organu I instancji. Postępowanie wywołane wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. W doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05, w/w postanowienie zaliczane jest do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, wynikających w trakcie postępowania, lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje na nie zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Podobne stawisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt II GSK 137/06 oraz z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 560/08. Zgodnie z przywołanym na wstępie art. 3 § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny rozpoznaje jedynie skargi wnoszone na postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Natomiast zaskarżone postanowienie do takich postanowień nie należy, wobec czego nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Stronie przysługiwałoby w tym zakresie jedynie dalsze prawo wniesienia skargi na bezczynność organu, gdyż spełniony został warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a. Złożenie zażalenia w tym właśnie trybie traktuje się jako wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie, stanowiącego jeden z warunków formalnych skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Wobec powyższego, działając zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.