II SA/Go 934/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Wojewody z dnia [...]r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. A.C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2018 r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2018 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B Sp. z o.o. pozwolenia na budowę obejmującego dwa budynki mieszkalne wielorodzinne A i B – II etap budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych na obszarze Dzielnicy Mieszkaniowej – na terenie działek [...] w [...] W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca wskazała, że w przypadku prawomocnego rozstrzygnięcia skargi zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co zrobić z częścią wybudowanych budynków oraz w razie wyburzenia zrealizowanych w tym czasie budynków wyrządzenia znacznej szkody liczonej w setki tysięcy złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.- dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji przywołanej normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków, zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1041/08). Należy również zgodzić się z poglądem, zaprezentowanym przez J. P. Tarno w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" (Warszawa 2008, wydanie 3, str. 218), że: "Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy". Podkreślić również należy, że jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową) wyrządzoną wnioskodawcy (a nie inwestorowi), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wniosek skarżącej nie został wyczerpująco i należycie uzasadniony – skarżąca nie przytoczyła w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, należało mieć na uwadze, że powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji również nie mogły stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd. Skarżąca nie przedstawiła argumentów ani też popierających je dokumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji poniesie ona znaczną szkodę czy też zajdą w stosunku do niej trudne do odwrócenia skutki w postaci poniesienia kosztów wyburzenia zrealizowanych budynków. Z akt sprawy wynika, że skarżąca jest właścicielem działki nr [...], a projekt zakłada wybudowanie 13 miejsc postojowych w odległości ok. 1 metra wzdłuż granicy działki skarżącej, co zdaniem skarżącej ograniczy sposób zagospodarowania działki budowlanej nr [...] (k.10 akt administracyjnych). W tym miejscu należy podkreślić, że to inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i to on ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego – a nie na skarżącej - w razie gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 1202/07, z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 131/08, z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 145/08). W tej sytuacji Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.