II SA/Go 957/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2022 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r, nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego R.K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 23 czerwca 2021 r. do Starosta Powiatowego wpłynęło zgłoszenie R.K. dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu tymczasowego namiotu o wymiarach 6m x10 m w m. [...], działka nr [...], jednostka ewidencyjna [...]. We wniosku podano jako termin rozpoczęcia: niezwłocznie i informację o rozbiórce do 180 dni od montażu. Do wniosku dołączony został wyciąg z instrukcji producenta dotyczącej montażu namiotu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, informację o działce i mapę określającą umiejscowienie namiotu. Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] Starosta, na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z póź. zm, dalej jako P.b.), oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej jako k.p.a.) zgłosił sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do wykonania w/w robót budowlanych polegających na montażu tymczasowego namiotu objętych zgłoszeniem oraz nałożył na R.K. obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, iż w toku postępowania stwierdził następujące nieprawidłowości: - dotyczące przeznaczenia namiotu, - wskazania z jakiego materiału będzie namiot, - braku sposobu posadowienia ww. namiotu na gruncie — obiekt o wymiarach 6 m x 10 m powinien być posadowiony na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym zaś czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie decyduje w danej sprawie jedynie technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia w inne miejsce, lecz całość ustaleń organu dotyczących tego czy wielkość obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania, - niepoprawnie wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - w pkt 3 należało wskazać obręb oraz jednostkę ewidencyjną, - na szkicu usytuowania obiektu należało zaznaczyć granice działki oraz odległości namiotu do granicy działek sąsiednich - stosownie do wymagań określonych w § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019r., poz. 1065 z późn. zm.), uwzględniając warunki ochrony przeciwpożarowej określone w odrębnych przepisach, - w zgłoszeniu należało podać właściwy termin rozpoczęcia robót budowlanych- zgłoszenia należy dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót, do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 21 dni od dnia doręczenie zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu, - należało podać termin rozbiórki lub przeniesienia tymczasowego obiektu w inne miejsce - zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. W związku z powyższymi nieprawidłowościami postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021 r. Starosta zobowiązał inwestora do uzupełnienia wskazanych nieprawidłowości w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. W wyznaczonym terminie inwestor uzupełnił nieprawidłowości, w tym w zakresie posadowienia namiotu, wyjaśniając, że nie będzie on trwale związany z gruntem, montaż będzie bez użycia maszyn. Organ I instancji stwierdził, iż objęta zgłoszeniem inwestycja nie będąc połączona trwale z gruntem, będzie stwarzała zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, co uzasadniało wydanie przedmiotowej decyzji w oparciu o art. 30 ust. 7 pkt. 1 P.b. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 3 pkt 5 P.b. tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Z powyższej definicji tymczasowego obiektu budowlanego wynika, że tym, co odróżnia go od innych obiektów budowlanych jest albo czas użytkowania, albo wynikająca z jego charakteru trwałość jego związania z gruntem. Według art. 3 P.b. ilekroć w ustawie jest mowa o: 7) robotach budowlanych - należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zdaniem Starosty obiekt objęty zgłoszeniem powinien być posadowiony na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym zaś czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie decyduje w danej sprawie jedynie technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia w inne miejsce, lecz całość ustaleń organu dotyczących tego czy wielkość obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Organ dodał, iż stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji R.K. wniósł odwołanie. W jego ocenie przedmiotowe zamierzenie polega na wzniesieniu obiektu tymczasowego. Taki zaś obiekt jego zdaniem nie może być połączony trwale z gruntem, a żądanie organu w tym zakresie, by namiot został połączony z gruntem na stałe, doprowadzi do sytuacji, w której będzie wymagał on uzyskania pozwolenia na budowę. Dodał, iż brak jest przepisów prawa, które określałyby jakiej wielkości namiot można postawić na podstawie zgłoszenia. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie Wojewoda wyjaśnił, iż kontrola decyzji uznaniowej ogranicza się do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było jej wydanie i czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Wojewoda podkreślił, iż podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia organu I instancji był art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. i decyzja wydana na jego podstawie ma charakter decyzji uznaniowej. Uprawnienie to ma charakter ocenny i nie wymaga udowodnienia przez organ, że takie niebezpieczeństwo występuje. Organ nie ma obowiązku wykazania już na etapie wnoszenia decyzji o sprzeciwie, że zamierzone roboty budowlane spowodują zagrożenie dóbr wymienionych w art. 30 ust. 7 P.b. Zadaniem organu jest jedynie wskazanie przyczyn dojścia przez niego do wniosku, że roboty te mogą spowodować takie zagrożenie. Chodzi więc o stan potencjalnego zagrożenia, któremu organ, mając na uwadze roboty budowlane objęte zgłoszeniem, ma obowiązek zapobiec. Następnie Wojewoda wyjaśnił, iż obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę może być przez organ nałożony m.in. z uwagi na ochronę bezpieczeństwa ludzi lub mienia - art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. Z uwagi bowiem na prawny charakter zgłoszenia, poziom ochrony ludzi i mienia jest przy tej instytucji zdecydowanie niższy, niż w sytuacji konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda wskazał, iż w przedmiotowej sprawie inwestor zamierza postawić namiot o wymiarach 6m x 10m.Z załączonych do zgłoszenia dokumentów wynika, że namiot ten nie posiada żadnego połączenia z gruntem. Zgodnie z instrukcją montażu przestawioną przez inwestora stopy namiotu powinny być stabilnie mocowane do podłoża, a przedstawiona dokumentacja takich rozwiązań nie zawiera. W tych okolicznościach zdaniem Wojewody zachodzą uzasadnione wątpliwości co do zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Usytuowanie przedmiotowego obiektu wyłącznie na gruncie, bez jego stabilnego zamocowania (co zaleca producent) nie zapewnia dostatecznego bezpieczeństwa ludzi znajdujących się w jego wnętrzu ani w jego sąsiedztwie. Takie rozwiązanie nie stanowi bowiem żadnego oporu dla warunków atmosferycznych mogących łatwo obiekt ten przesunąć czy przewrócić. Nie zapewnia również dostatecznej sztywności konstrukcji, która mogłaby się w wyniku działania warunków atmosferycznych lub osób trzecich zniekształcić, zawalić lub w inny sposób zniszczyć. Może to stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa mienia i ludzi. Tym samym nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku przedmiotowych robót budowlanych ma na celu stworzenie odpowiednich mechanizmów prawnych pozwalających w sposób właściwy chronić dobra o najdonioślejszym charakterze jakim jest zdrowie i życie ludzi. Z tego też względu w związku z jedynie potencjalnym ich zagrożeniem zobowiązanie zgłaszającego do przejścia przez weryfikację właściwą dla inwestycji wymagających pozwolenia na budowę znajduje uzasadnienie zarówno w stanie faktycznym jak i prawnym. Odnosząc się do treści odwołania Wojewoda wyjaśnił, że żaden z organów nie podniósł, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie może zostać zrealizowane na podstawie zgłoszenia. Przepis regulujący możliwość postawienia obiektu tymczasowego na okres 180 dni znajduje zastosowanie w przypadku każdego obiektu tymczasowego niepołączonego trwale z gruntem jeżeli zostanie on rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce przed upływem 180 dni. Nie ta okoliczność stanowiła podstawę wniesienia sprzeciwu. Organ może wnieść bowiem sprzeciw i nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, jedynie w stosunku do takich robót, które zostały ustawowo z tego obowiązku zwolnione. W przypadku natomiast, gdy zgłoszenie dotyczy robót budowlanych niewymienionych w ustawowym katalogu zwolnień organ ma obowiązek wnieść sprzeciw wobec takiego zgłoszenia, albowiem obowiązek uzyskania pozwolenia wynika wprost z przepisu prawa. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi złożonej przez R.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 30 ust.7 pkt. 1 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w sytuacji, gdy namiot jest tymczasowym obiektem budowlanym przeznaczony do wielokrotnego składania i rozkładania przy pomocy przygotowanych przez producenta gotowych elementów, posiadający stabilną konstrukcję i stabilne przytwierdzenie do gruntu za pomocą elementów przygotowanych przez producenta będzie stanowić zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, 2) art. 29 ust. 1 pkt. 7 P.b. polegające na jego niezastosowaniu w wyniku nieuzasadnionego uznania, że planowana inwestycja polegająca na budowie tymczasowego obiektu budowlanego nie połączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia jego budowy wymaga uprzedniego sporządzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę, 3) art. 7 i art. 77§ 1 k.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji bez dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności nie wyjaśnienia przyczyn uznania przez organ, iż projektowana inwestycja będzie stanowiła zagrożenia bezpieczeństwa życia lub mienia, 4) .art. 8 i art. 11 w zw. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. polegającej na sporządzeniu uzasadnienia decyzji bez dokładnego wyjaśnienia przyczyn, dla których organ uznał inwestycję za taką, która stanowić będzie zagrożenia bezpieczeństwa życia lub mienia. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ja decyzji organu I instancji, 2) dopuszczenie dowodu z pełnej instrukcji montażu namiotu na okoliczność ustalenia rodzaju namiotu, jego konstrukcji wewnętrznej, elementów służących do jego montażu w tym śledzi, linek, śrub, stopek, łączników i innych co pozwoli na przyjęcie, iż zgłoszone roboty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę albowiem konstrukcja namiotu ma zapewnioną przez producenta statyczność i stabilność, a jej posadowienie nie będzie zagrażało bezpieczeństwu życia lub mienia, 3) o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie. Skarżący wyjaśnił, iż namiot którego dotyczy zgłoszenie ma lekką konstrukcję/ przykryty płachtą z tworzywa sztucznego tj. plandeka typu PVC 4d Layer o gramaturze 560gr/m2, posiada konstrukcję przeznaczoną do wielokrotnego składania i rozkładania przy pomocy przygotowanych przez producenta gotowych elementów, a jego montaż i demontaż nie może być uznany za roboty budowlane wymagające sporządzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego nie ulega wątpliwości, iż jest to obiekt budowlany tymczasowy, o którym mowa w art. 3 pkt. 5 P.b. bowiem jest to obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, a także obiekt budowlany nietrwale połączony z gruntem. Do takich obiektów powyższy przepis zalicza m.in. przykrycia namiotowe. Skarżący wyjaśnił, iż z załączonej do niniejszej skargi pełnej instrukcji montażu wynika, iż konstrukcja namiotu, jego montaż, przytwierdzenie do gruntu za pomocą łączników, stop, śledzi linek itp. zapewnia jego stabilność. Jest to obiekt dopuszczony do użytku i niestanowiący zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. W tej sytuacji zdaniem skarżącego zarzucił organom przekroczenie granic uznania administracyjnego i brak uzasadnienia swoich rozstrzygnięć w sposób dostatecznie zindywidualizowany. Skarżący dodał, iż w załączeniu do zgłoszenia dołączył część z instrukcji montażu namiotu co pozwalało na analizę pod kątem konstrukcyjnym i rodzajowym zgłoszonych robót, a w razie wątpliwości organ mógł zażądać ode niego pełnej dokumentacji tego obiektu. Skarżący zwrócił uwagę, iż co prawda organ I instancji zwrócił się o uzupełnienie wniosku, ale nie zgłosił wątpliwości co do przekazanej części instrukcji montażu obiektu. Zdaniem skarżącego organy winny zastosować w tym przypadku art.29 ust. 1 pkt. 7 P.b. bowiem planowana inwestycja dotyczyła obiektu budowalnego przewidzianego do rozbiórki przed upływem 180dni od rozpoczęcia budowy, nie połączonego trwale z gruntem, ale posadowionym na gruncie w sposób stabilny przy użyciu elementów mocujących, konstrukcyjnych producenta. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odwołanie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 2 lutego 2022 r. skarżący podtrzymał skargę i zarzuty w niej podniesione. Jednocześnie oświadczył, iż w namiocie miały być przechowywane maszyny i materiały budowlane, w tym deski dębowe o wadze kilku ton i już to gwarantowałoby stabilność spornego projektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz.329, dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Przedmiot tak rozumianej kontroli w rozpoznawanej sprawie stanowiła decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] lipca 2021 r., w której zgłoszony został sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia przez skarżącego jako inwestora do wykonania robót budowlanych polegających na montażu tymczasowego namiotu o wymiarach 6mx10m w m. [...], oraz nałożono na skarżącego (inwestora) obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły w sprawie przepisy ustawy Prawo budowlane. Na gruncie tej ustawy zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jedyne wyjątki od tej zasady przewidziane zostały w art. 29 i 30, w których enumeratywnie wskazano rodzaje robót budowlanych objęte obowiązkiem dokonania zgłoszenia, stanowiącego pewnego rodzaju tryb uproszczony, związany z mniejszymi wymogami nie pozwolenie na budowę. M.in. zgodnie z art. 29 ust.1 pkt 7 P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Przy czym definicja tymczasowego obiektu budowlanego zawarta w art. 3 pkt 5 p.b. wskazuje, iż jest to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. W odniesieniu do zgłoszenia organ architektoniczno-budowlany wyposażony został w prawo do wniesienia sprzeciwu w terminie 21 dni od doręczenia zgłoszenia (art. 30 ust. 5 P.b.). Podstawę do obligatoryjnego wniesienia sprzeciwu stanowi art. 30 ust. 6 P.b. zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje, 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 7 właściwy organ może (zatem fakultatywnie) nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych zgłoszeniem, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: 1. zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, 2. pogorszenie stanu środowisk lub stanu zachowania zabytków, 3. pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych, 4. wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W przedmiotowej sprawie skarżący dokonał zgłoszenia obejmującego montaż namiotu tymczasowego o wym. 6m x10m, w oparciu o wyjątek przewidziany w art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. uznając, iż obiekt ten spełnia łącznie cechy wymagane do objęcia go zgłoszeniem tj.: niepołączony trwale z gruntem, przewidziany jest do rozbiórki w terminie do 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy. Wobec analizy znajdującego się aktach sprawy materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, iż spełnione zostały przesłanki uzasadniające wniesienie sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b., mając na uwadze, że objęty zgłoszeniem namiot nie będąc połączony trwale z gruntem, będzie stwarzał zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, a zdaniem organu powinien być posadowiony na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. Choć jednocześnie Starosta wskazał na przesłanki wniesienia sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. i potrzebę trwałego związania przedmiotowego obiektu z gruntem. Wojewoda zaś ustalił na podstawie załączonych do zgłoszenia dokumentów, że sporny namiot nie posiada żadnego połączenia z gruntem, dodając, że zgodnie z instrukcją montażu przestawioną przez inwestora stopy namiotu powinny być stabilnie mocowane do podłoża, a przedstawiona dokumentacja takich rozwiązań nie zawiera. W tych okolicznościach Wojewoda stwierdził, iż usytuowanie przedmiotowego obiektu wyłącznie na gruncie, bez jego stabilnego zamocowania (co zaleca producent) nie zapewnia dostatecznego bezpieczeństwa ludzi znajdujących się w jego wnętrzu ani w jego sąsiedztwie, nie stanowi bowiem żadnego oporu dla warunków atmosferycznych mogących łatwo obiekt ten przesunąć czy przewrócić, wobec czego może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa mienia i ludzi, o którym mowa w art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. Zatem objęta przedmiotową skargą decyzja wydana została na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. Nie ma wątpliwości co do tego, że decyzja wydana na podstawie wskazanego przepisu ma charakter decyzji uznaniowej. W orzecznictwie wskazuje się, iż ocenny charakter uprawnienia organu w tym przypadku nie wymaga udowodnienia faktów mających świadczyć za skierowaniem sprawy na tory zwykłego postępowania budowlanego (kończącego się decyzją o pozwoleniu na budowę), a realnego uprawdopodobnienia tych okoliczności. Inaczej mówiąc, organ nie musi udowadniać, że niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia już występuje lub z pewnością w toku realizacji robót budowlanych wystąpi. Nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ powinien wykazać, że zamierzone roboty budowlane mogą potencjalnie spowodować zagrożenie dóbr wymienionych w tym przepisie (por. wyrok tutejszego Sądu z 2 czerwca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1600/15, wyrok WSA w Łodzi z 13 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1121/11; wyrok NSA z 18 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1445/10). Zaznaczyć także należy, iż decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego, jak decyzja objęta skargą, pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. np.: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego-Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 2004, s. 494-495, wraz z powoływanym tam orzecznictwem NSA). Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli czy nie nosi cech dowolności. W tych okolicznościach odnośnie decyzji uznaniowej organ w sposób szczególny zgodnie z art. 7 k.p.a., obowiązany jest do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. w sposób wyczerpujący zobowiązany jest zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i zgodnie z art. 80 k.p.a ma obowiązek ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona, a następnie stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. powinien uzasadnić podjęte rozstrzygnięcie. Sąd uznał, iż Wojewoda wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia cytowanych art. 7, 77 § 1 i 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Zastrzeżenia budzi w szczególności ustalenie przez organ II instancji, iż objęty zgłoszeniem namiot nie będzie w żaden sposób połączony z gruntem, co stanowiło podstawę do stwierdzenia spełnienia określonej w art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. przesłanki wystąpienia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Organ, jak podał w zaskarżonej decyzji, dokonał powyższego ustalenia w oparciu o załączoną do zgłoszenia instrukcję montażu namiotu, wskazując, iż według jej treści stopy namiotu powinny być stabilnie mocowane do podłoża a przedstawiona dokumentacja takich rozwiązań nie zawiera. Zwrócić należy uwagę, iż ustalenia takiego nie poczynił organ I instancji, nie opisując jednocześnie dokładnie sposobu związania obiektu z gruntem, a jedynie odnosząc się do kwestii potrzeby trwałego jego posadowienia. Tymczasem zdaniem Sądu analiza akt sprawy nie prowadzi do jednoznacznego stwierdzeni, iż przedmiotowy namiot nie będzie w ogóle, w żaden sposób połączony z gruntem. Zauważyć należy, iż organ I instancji w toku postępowania wezwał skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia, żądając m.in. podania sposobu posadowienia namiotu na gruncie (nie precyzując jednak dokładnie, iż dotyczy to sposobu związania namiotu z gruntem). Skarżący w tym zakresie udzielił odpowiedzi podając, iż namiot nie jest trwale związany z gruntem, co nie należy zdaniem Sądu interpretować jako braku jakiegokolwiek jego związania z gruntem. Z kolei instrukcja montażu namiotu załączona do zgłoszenia stanowiła tylko wyciąg obejmujący kroki montażu 5 i 6 oraz prezentację wyglądu namiotu. W istocie w kroku 5 w/w instrukcji wskazano, iż dla zamontowania namiotu wymagane jest stabilne przymocowanie do podłoża, bez dokładnego opisu w tym zakresie na czym ono polega. Jednak zaznaczyć należy, iż to tylko fragment instrukcji, na podstawie którego nie sposób ustalić jak dokonywane jest mocowanie namiotu. W ocenie Sądu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika w jaki sposób, za pomocą jakiej metody nastąpić ma połączenie namiotu z gruntem, jedynie, że nie będzie on trwale związany. Brak jednak podstaw do jednoznacznego uznania, jak uczynił to Wojewoda, iż namiot w żaden sposób nie będzie połączony z gruntem, tj. po złożeniu zostanie postawiony bez jakiegokolwiek umocowania. Także w odwołaniu skarżący, skupiając się co prawda na kwestii definicji obiektu tymczasowego w odniesieniu do stanowiska organu I instancji wyrażonego w decyzji, wskazał, iż namiot nie będzie przytwierdzony trwale do gruntu, nie zaś że nie będzie w ogóle przytwierdzony. Natomiast w skardze skarżący wyjaśnił, iż z analizy treści pełnej instrukcji montażu namiotu, który dołączył do skargi wynika, iż namiot zawiera elementy przewidziane do mocowania – śledzie itd. Należy zauważyć, że sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, co przejawia się w badaniu, czy organ administracji ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego, nie może zasadniczo wykraczać poza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Co do zasady bowiem nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję, co wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a. Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem regulacji art. 106 § 3 p.p.s.a. jest, jak już wspomniano, umożliwienie sądowi dokonania oceny tejże decyzji pod względem zgodności z prawem. Dlatego Sąd na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił dowód z dokumentu dołączonego przez stronę do skargi, obejmującego pełną instrukcję montażu spornego namiotu, wskazującą na wyposażenie namiotu w elementy mocujące. W świetle powyższych okoliczności Sąd uznał, iż ustalenie przez Wojewodę braku żadnego połączenia objętego zgłoszeniem namiotu z gruntem nie znajduje jednoznacznego odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym w sprawie i załączonych do skargi dokumentów. To zaś ustalenie stanowiło przesłankę do stwierdzenia, że namiot może stanowić zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozumieniu art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b. Tymczasem tylko w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ II instancji może dokonać prawidłowej subsumcji ustaleń faktycznym do norm prawa materialnego i oceny prawidłowości decyzji wydanej przez organ I instancji. W tych okolicznościach Wojewoda powinien zatem ustalić sposób połączenia namiotu z gruntem jaki zamierza zastosować inwestor oraz dodatkowo zdaniem Sądu uzasadnione uznać należy także uszczegółowienie w sprawie wysokości namiotu objętego zgłoszeniem, jako dodatkowego parametru obiektu mogącego mieć wpływ na prawidłowe zastosowanie przepisów P.b. Dopiero na podstawie właściwie zebranego i poddanego kompleksowej ocenie materiału dowodowego możliwe będzie dokonanie przez zaskarżony organ oceny z punktu widzenia przepisów P.b. określenia charakteru obiektu, charakteru związania z gruntem (trwałości związania z gruntem), jego kwalifikacja i ocena zasadności zastosowania w sprawie art. 30 ust. 7 pkt 1 P.b., bądź art. 30 ust. 6 P.b. (wskazanego także w treści decyzji organu I instancji). Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji obowiązany zatem będzie wyjaśnić jednoznacznie wątpliwości dotyczące sposobu związania (przymocowania) namiotu z gruntem i dopiero wówczas mając na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, w tym także sprecyzowane gabaryty obiektu, konstrukcji i przeznaczenia dokona ponownej kompleksowej oceny materiału dowodowego w sprawie i w konsekwencji oceny prawidłowości wydanego przez organ I instancji orzeczenia. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ będzie związany oceną prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i wynikającymi z niego wskazaniami co do dalszego postępowania. Zaznaczyć także trzeba, że Sąd nie przesądza w tym miejscu o trafności bądź bezzasadności utrzymania przez organ II instancji w mocy zaskarżonej odwołaniem decyzji organu pierwszej instancji. Przedstawione wyżej wadliwości decyzji organu odwoławczego wskazujące na brak wszechstronnego rozpoznania sprawy, uniemożliwiają dokonanie w tym zakresie ocenę, która byłaby przedwczesna nieuprawniona. Mając na uwadze powyższe Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji (pkt I sentencji wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania sądowego, na które składał się wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).