II SA/Go 988/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Q sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. o wymierzeniu Q sp. z o.o. kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na dwóch automatach w łącznej kwocie 24 000 zł. Na powyższą decyzję spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 grudnia 2015 r. strona skarżąca wezwana została przez tutejszy Sąd do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez własnoręczne podpisanie skargi przez osobę uprawnioną do reprezentowania skarżącej spółki oraz poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie osoby, która podpisała skargę do reprezentowania strony skarżącej w szczególności przez nadesłanie aktualnego na dzień wniesienia skargi odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej spółki. Wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 7 grudnia 2015 r. (k. 25). Strona skarżąca w zakreślonym terminie nie nadesłała wymaganych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega kontroli pod względem merytorycznym jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Po pierwsze stosownie do art. 57 § 1 p. p. s. a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonego aktu, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jednym z wymogów dotyczących każdego pisma w postępowaniu sądowym jest niewątpliwie podpis strony (art. 46 § 1 pkt 4 p. p. s. a.). W myśl art. 49 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jeżeli pismo strony (skarga) nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z uwagi na fakt, iż strona skarżąca nie uczyniła zadość w/w wymaganiom skargi nadsyłając niepodpisaną skargę wezwana została przez Sąd na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału do usunięcia powyższych braków oraz pouczona o skutkach niedopełnienia w/w obowiązku. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k.25) powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 7 grudnia 2015 r. Zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 14 grudnia 2015 r. Skoro więc w wyznaczonym terminie strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi w postaci złożenia skargi własnoręcznie podpisanej, Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p. p. s. a. w związku z art. 46 § 1 pkt 4 p. p. s. a. Dodatkową podstawę do odrzucenia przedmiotowej skargi stanowiło nieusunięcie przez stronę skarżącą kolejnego braku formalnego skargi, a dotyczącego obowiązku złożenia dokumentu określającego umocowanie osoby, która podpisałaby skargę do reprezentowania strony skarżącej (odpis KRS). Wskazać należy, iż zgodnie z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Realizacja obowiązku wynikającego z art. 29 p.p.s.a. w praktyce sądowej oznacza obowiązek złożenia odpisu z KRS (oryginału lub uwierzytelnionego odpisu), gdyż informacje dotyczące sposobu reprezentacji danego podmiotu są obligatoryjnie umieszczone w aktach rejestrowych w Krajowym Rejestrze Sądowym (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 324/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I GSK 1463/12 (CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. polega na przedstawieniu dokumentu, z którego wynikałoby takie umocowanie. Niewykonanie w terminie nałożonego przez Sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odczytywane łącznie regulacje mają na celu usunięcie wątpliwości w kwestii dla sprawy kluczowej, czyli ustalenia czy skarga została wniesiona przez uprawnioną osobę. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż strona skarżąca jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest osobą prawną, podlegającą wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego. Co prawda w przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie złożyła ostatecznie skargi opatrzonej podpisem, stąd złożenie wymaganego dokumentu w postaci odpisu KRS stało się niejako bez wpływu gdyż i tak nie doprowadziłoby do weryfikacji czy skarga złożona została przez osobę uprawnioną. Samo już bowiem nieusunięcie braku w zakresie podpisania skargi uniemożliwia nadanie przedmiotowej skardze dalszego biegu. Wezwanie do usunięcia w/w braku formalnego wraz ze stosownym pouczeniem o skutkach niedochowania obowiązku zostało doręczone stronie skarżącej w jednej przesyłce wraz z wezwaniem do podpisania skargi, stąd stwierdzenie prawidłowości doręczenia oraz ustalenie terminu na wykonanie obowiązku złożenia odpisu KRS jest identyczny jak przy wezwaniu do złożenia podpisanej skargi, o którym mowa była wcześniej. Wobec powyższego zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Na marginesie dodać należy, iż przedmiotowa skarga pomimo usunięcia braków formalnych w terminie i tak podlegałaby odrzuceniu z uwagi na złożenie jej z uchybieniem ustawowego terminu. W myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin ten jest terminem ustawowym, który nie może być wydłużany, ani skracany. Odnosząc się do zasad obliczania terminów na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego należy zauważyć, iż stosownie do treści art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy te oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Stąd w myśl art. 111 Kodeksu cywilnego termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Przy czym w sytuacji, gdy początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Dodać należy, iż oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 p.p.s.a.). Należy podkreślić, iż konsekwencją podjęcia przez stronę czynności w postępowaniu sądowym (w tym przypadku wniesienie skargi) po upływie terminu jest jej bezskuteczność, chyba że na skutek złożonego przez stronę wniosku, który uznany zostanie za zasadny, Sąd orzeknie o przywróceniu terminu do wniesienia skargi (art. 85 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie będąca przedmiotem skargi decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r. doręczona została stronie skarżącej w dniu 2 października 2015 r. W treści zaskarżonej decyzji zawarte zostało pouczenie o możliwości jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. Wobec powyższego termin na złożenie skargi od w/w decyzji upływał w dniu 2 listopada 2015 r. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarga została przez stronę skarżącą nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 4 listopada 2015 r. (k.13). Zatem przedmiotowa skarga złożona została z uchybieniem ustawowego terminu do jej złożenia. Jednocześnie Sąd informacyjnie wskazuje, iż strona skarżąca nie złożyła do tutejszego Sądu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, na podstawie art. 86 i 87 p.p.s.a.