II SA/Go 991/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 czerwca 2013 r. wniosku B.M.-S. z dnia 10 maja 2012 roku o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 31 marca 2010 roku w sprawie ze skargi B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2007 postanawia: oddalić wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku. Wyrokiem z dnia 31 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Go 991/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2007. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. B.M.- S. zwrócił się do tut. Sądu o wykładnię uzasadnienia ww. wyroku. Skarżący zażądał rozstrzygnięcia wątpliwości, który wyrok wiąże zgodnie z art. 153 i 170 p.p.s.a., tj. " wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. II SA/Go 988/09 z dnia 11.03.2010 roku w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2005 w którym Sąd ustalaliI, że miałem w roku roku 2005 nieużytki na powierzchni 25,57 hektara (na działkach w wsi [...]:[...]-7,79 ha, [...]-1,17 w wsi [...]:[...]-1,1 ha, [...]-3,56 ha, [...]-1,86 ha, [...]-4,30 ha, [...]-4,91 ha i [...]-0,88 ha) czy - wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. II SA/Go 991/09 z dnia 31.03.2010 roku w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2007 w którym Sąd ustalalił, że miałem w roku 2007 trwałe użytki zielone oraz 5 lat wstecz, tj: od roku 2006 do roku 2001 uprawy trawy lub inne uprawy zielone na powierzchni 25,57 hektara ( na działkach w wsi [...]:[...]-7,79 ha, [...]-1,17 w wsi [...]:[...]-1,1 ha, [...]-3,56 ha, [...]-1,86 ha, [...]-4,30 ha, [...]-4,91 ha i [...]-0,88 ha)". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek ten okazał się niezasadny. Stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia wymaga, że wykładnia wprawdzie powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących nie tylko treści wyroku, ale także zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie ten wyrok ma wywołać. Jednakże konieczność jej dokonania zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości. Ponadto, co najistotniejsze, w postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości nie jest możliwe żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Nie podlegają wyjaśnieniu w tym trybie powody zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny przedstawione w jego uzasadnieniu. Podzielić należy również pogląd, że żądanie wnioskodawcy, stanowiące w istocie polemikę ze stanowiskiem sądu, zmierzające do nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez skarżącego, wykracza znacznie poza wykładnię wyroku sformułowaną w art. 158 p.p.s.a. Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, niepubl., z dnia 3 kwietnia 2008 r., II FZ 33/08, LEX nr 480386 ). Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla strony niezrozumiałe bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Natomiast wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia (postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r. I OZ 208/12). Nie jest możliwe w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 158 p.p.s.a. i w ramach wykładni uzasadnienia wyroku, domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia wyroku wydanego w ramach kontroli kasacyjnej, skoro została ona w sposób właściwy i dostatecznie rozbudowany przedstawiona w jego motywach. Nie jest również możliwe domaganie się usunięcia uchybień czy wadliwości, jakie w ocenie strony znalazły się w rozstrzygnięciu (postanowienie z dnia 18 listopada 2011 r. II OSK 698/10). Wykładnia wyroku nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy. Przedmiotem wykładni nie może być udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. W orzecznictwie za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu, czy nawet z odmiennym stanowiskiem wyrażonym w innym orzeczeniu ( postanowienie NSA z dnia 23 września 2011 r. II FSK 1224/10). Tymczasem w rozpatrywanej sprawie do wyroku wydanego dnia 31 marca 2010 r. nie sporządzono uzasadnienia, bowiem żadna ze stron nie złożyła takiego wniosku. W pierwszej kolejności zatem przyjdzie podkreślić, iż nie jest możliwym wyjaśnienie wątpliwości co do ustaleń Sądu, w przypadku gdy sąd nie sporządził uzasadnienia wyroku. Strona nie jest w stanie również wykazać istniejących w tym zakresie wątpliwości, skoro nie ma materiału porównawczego, które takie wątpliwości może rodzić. Ponadto, co należy stanowczo podkreślić, za niedopuszczalne jest żądanie przeprowadzenia porównania ocen czy stanowisk sądu wyrażonych w odrębnych orzeczeniach. Każdy z wydanych w sprawie wyroków wiąże jedynie w zakresie danej sprawy, w jakiej został wydany, co wynika wprost z art. 153 p.p.s.a. oraz art. 170 p.p.s.a. Stąd też Sąd nie może dokonywać konfrontacji stanowisk i ocen wyrażonych w dwóch odrębnych sprawach. Tym samym żądanie przeprowadzenia ponownej oceny materiału dowodowego, oraz oceny różnic w ustaleniach sądu wyrażonych w dwóch odrębnych sprawach: sygn. akt II SA/Go 991/09 oraz sygn. akt II SA/Go 988/09 - czego dotyczy rozpatrywany w niniejszej sprawie wniosek - nie może zostać uwzględnione. Działanie w tym zakresie, na gruncie stosowania art. 158 p.p.s.a., nie znajduje uzasadnienia. Żądanie strony nie sprowadza się bowiem do rzeczywiście istniejących wątpliwości w zakresie wydanego przez sąd orzeczenia czy też treści jego uzasadnienia, bo te wydają się dla strony w pełni zrozumiałe. Jak wynika z uzasadnienia wniosku, nie budzi wątpliwości strony także znaczenie regulacji art. 170 p.p.s.a. Strona żąda dokonania konfrontacji dwóch orzeczeń sądu, co nie jest dopuszczalne w oparciu o wyżej wskazany przepis. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.