II SAB/Go 1/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi S.B. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w przedmiocie wydania zaświadczenia p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. S.B. wniosła skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w przedmiocie wydania zaświadczenia. Wnioskami z dnia 15 czerwca 2009 r. o tej samej treści S.B. oraz K.B. zwrócili się do Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa oraz do Wojewódzkiej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa o wydanie zaświadczeń. Wnioskodawcy podali, iż w latach 2003-2007 przedsiębiorstwa "PW W" oraz "SL" składały wnioski o przeprowadzenie kontroli fitosanitarnej, wnioski o przeprowadzenie badań organoleptycznych oraz laboratoryjnych a także wnioski o wydanie świadectw fitosanitarnych dla eksportowanych przez siebie roślin i produktów roślinnych. W związku z powyższym zwrócili się do organów o wydanie zaświadczeń wobec poszczególnych lat i miesięcy z podaniem w nich: - dat składania wniosków o przeprowadzenie kontroli, badań i wydanie świadectwa fitosanitarnego, - dat przeprowadzenia badań organoleptycznych oraz laboratoryjnych wraz z sygnaturami dokumentów potwierdzających dokonanie badań, - dat i sygnatur protokołów pobrania prób, - dat i sygnatur protokołów zakładania zamknięć celnych, - dat i sygnatur oraz wskazanie wobec jakiego w świadectwie importera były wydawane świadectwa fitosanitarne. W odpowiedzi na wniosek pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa zobowiązał wnioskodawców do wykazania prawa do reprezentacji wskazanych firm poprzez przedstawienie pełnomocnictw oraz aktualnego odpisu z KRS bądź wypisu z ewidencji działalności gospodarczej. Następnie po wyjaśnieniu powyższej kwestii pismem z dnia [...] lipca 2009 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa poinformował wnioskodawców, iż nie dysponuje dokumentacją niezbędną do wydania zaświadczeń, gdyż niezbędne do tego dokumenty zostały wydane Prokuraturze Okręgowej w związku z prowadzonym przez nią postępowaniem. Organ poinformował, iż zwrócił się do Prokuratury o wyrażenie zgody na udostępnienie wskazanych dokumentów celem wydania zaświadczeń. Zgodę taką uzyskał na mocy postanowienia Prokuratora Okręgowego z dnia [...] lipca 2009 r. Ponagleniem z dnia [...] lipca 2009 r., wniesionym za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa, S.B. zwróciła się do Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa podnosząc, iż zaświadczenia, o które wystąpiła, nie zostały jej wydane. Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. Wojewódzki Inspektor ORiN poinformował S.B., iż od [...] lipca 2009 r. pracownicy Inspektoratu przeglądają w Prokuraturze Okręgowej akta sprawy celem przygotowania oraz wydania zaświadczeń objętych wnioskiem. Dnia [...] sierpnia 2009 r. Wojewódzki Inspektor ORiN wystawił dwa zaświadczenia potwierdzające, iż S.B., prowadząc Przedsiębiorstwo Wielobranżowe W składała do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Roślin i nasiennictwa Oddziały w [...] oraz w [...] wnioski o przeprowadzenie kontroli fitosanitarnej, o wydanie świadectw fitosanitarnych dla eksportowanych roślin, produktów roślinnych i przedmiotów oraz otrzymywała stosowne dokumenty w związku z prowadzonymi postępowaniami administracyjnymi według załączonych wykazów. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. S.B. oraz K.B. wnieśli zażalenie do Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa podnosząc, iż otrzymane zaświadczenia w sposób nieprawidłowy potwierdzają fakty i zdarzenia, o jakich ustalenie, a następnie potwierdzenie wnosili. Jednocześnie S.B. upoważniła swego małżonka K. do działania w jej imieniu przed organami pierwszej i drugiej instancji w sprawie o wydanie zaświadczeń, a także w sprawach przyszłych z innych wniosków o wydanie zaświadczeń oraz innych postępowaniach uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa stwierdził niedopuszczalność zażalenia na powyższe zaświadczenia. Organ stwierdził, iż postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia nie ma charakteru postępowania administracyjnego i nie kończy się rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Dlatego też na bezczynność w przedmiocie wydania zaświadczenia nie przysługuje zażalenie w rozumieniu art. 37 k.p.a.. Stosownie do treści art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., w przypadku gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, skargę na czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (a więc również na zaświadczenie) można wnieść do właściwego sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, w terminie określonym w tym przepisie. Pismem z dnia [...] września 2009 r. K.B., działając zarówno we własnej sprawie jak i w sprawie swojej małżonki S.B. jako jej pełnomocnik, wezwał Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wydaniu przez ten organ zaświadczeń o treści niezgodnej z oczekiwaniami zawartymi we wnioskach, nieuwzględnieniu niektórych dokumentów sporządzonych w sprawie oraz nieuwzględnieniu niektórych faktów. Wezwanie zostało skierowane do organu w postaci elektronicznej oraz zostało opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Dnia [...] października 2009 r. Wojewódzki Inspektor ORiN wydał wystawione wobec S.B. zaświadczenie uzupełniające wcześniejsze zaświadczenie z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz postanowienie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej zaistniałej w zaświadczeniu [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. Wojewódzki Inspektor ORiN udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez K.B. w jego sprawie i jako pełnomocnika żony S.B. w sprawie dotyczącej jej wniosku. Na skutek wniesionej przez K.B. skargi w sprawie dotyczącej jego wniosku, wyrokiem z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II SAB/Go 84/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę w sprawie na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora ORiN w przedmiocie wydania zaświadczeń. Dnia [...] stycznia 2010 r. S.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w przedmiocie wydania zaświadczeń wskazując, iż o ich wydanie zwróciła się wnioskami z dnia [...] czerwca 2009 r. Uzasadniając skargę wskazała, o jakiej treści zaświadczenia występowała, opisała stan faktyczny sprawy oraz nieprawidłowości, jakie zdaniem skarżącej zaistniały w wydanych przez organ zaświadczeniach. Skarżąca zwróciła również uwagę na pismo organu z dnia [...] grudnia 2009 r., w którym stwierdza on, iż większość danych żądanych we wniosku została przedstawiona w wydanych zaświadczeniach. Wniosła o zobowiązanie organu do wydania prawidłowych zaświadczeń w terminie 14 dni. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor ORiN wniósł o oddalenie skargi przedstawiając własne stanowisko w sprawie, stwierdzając m.in., iż pismo organu z dnia [...] grudnia 2009 r. odnosi się do wniosku strony z dnia [...] grudnia 2009 r. o wydanie kolejnego zaświadczenia. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do wykazania, iż po złożeniu wniosku o wydanie zaświadczeń z dnia [...] grudnia 2009 r., a przed wniesieniem skargi z dnia 8 stycznia 2010 r. strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a., pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. S.B. podała, iż skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy wniosku o wydanie zaświadczenia z dnia [...] czerwca 2009 r. W sprawie tej zostało wniesione do Wojewódzkiego Inspektora ORiN wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] września 2009 r., które w tym samym dniu zostało doręczone. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, iż skarga nie dotyczy wniosku z dnia [...] grudnia 2009 r. Nadto małżonek skarżącej K.B., który był jej pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym, przesłał do organu inny wniosek o wydanie zaświadczenia, lecz również z dnia [...] czerwca 2009 r. dotyczący jego przedsiębiorstwa "SL". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego każdorazowo poprzedza analiza dopuszczalności tego środka prawnego. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jeżeli wynik wskazanego badania jest pozytywny, sąd musi w dalszej kolejności ustalić, czy organowi można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie aktów i czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. Bezczynnością jest bowiem każdy stan, w którym sprawa nie została załatwiona w przewidzianym terminie. Nieuzasadnione przekroczenie tego terminu wystarcza dla powstania stanu bezczynności w omawianym znaczeniu. W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności w przedmiocie zaświadczeń wydawanych w trybie art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej w skrócie k.p.a. Zaświadczeń nie zalicza się do aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, ponieważ nie przyznają one, ani nie stwierdzają i nie uznają uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz jedynie potwierdzają ich istnienie. Zaświadczenia nie należą zatem do kategorii aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 20 września 2006 r., I OSK 1167/06 oraz wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2002 r., II SA 4182/03 LEX 191994). Zgodnie z art. 217 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia może jednak zakończyć się nie tylko wydaniem zaświadczenia, ale także postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia, bądź zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Na postanowienia przewidziane w art. 219 k.p.a. służy zażalenie, a na postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia takiego zażalenia – skarga do sądu administracyjnego. Skoro podjęcie takich postanowień jest jednym ze sposobów załatwienia sprawy, to bezczynność organu administracji publicznej polegająca na niepodjęciu w terminie prawem przewidzianych działań zmierzających do zakończenia postępowania w sprawie zaświadczeń może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Jeśli chodzi o konstrukcję zaświadczenia jest ono aktem wiedzy a nie woli organu. Nie ma ono charakteru prawotwórczego. Przy jego pomocy organ nie rozstrzyga żadnej sprawy. Zaświadczenie nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Przyjmuje się, że zaświadczenie jest przy tym czynnością materialnotechniczną, tworzącą określone skutki prawne w drodze faktów (por. zob. J. Borkowski, [w]: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 655 i nast.). W zaświadczeniu organ potwierdza jedynie, a nie stwierdza istnienie w danym czasie określonego stanu. Potwierdzenia dokonuje przy tym na podstawie posiadanych już danych. Główną rolę w tym zakresie pełnią więc dane z ewidencji, rejestru, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalonych innymi technikami. Postępowanie o wydanie zaświadczenia wszczynane jest na wniosek strony. Jest ono dostępne każdemu. Stronami są tu osoby, które występują o zaświadczenie z uwagi na przepis prawny lub swój interes prawny. Żądanie może być wniesione na piśmie lub ustnie do protokołu. Minimum formy w tym zakresie wynika z art. 63 § 2 k.p.a. Musi to być wskazanie strony, przepisu prawnego lub interesu prawnego oraz podpis. Organ, do którego wpłynęło żądanie, powinien przynajmniej na początku ustalić, czy żądanie pochodzi od osoby mającej zdolność do czynności prawnych, czy jest on organem właściwym i czy żądanie kwalifikuje się do postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń. Jeżeli sprawy właściwości nie określa przepis szczególny, należy oceniać ją według ustalonego dla danego organu zakresu działania. Natomiast kwestię, czy sprawa kwalifikuje się do postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń, należy ustalić, biorąc pod uwagę szeroki zakres tego postępowania. W związku z tym przepis prawny nie musi mówić wyraźnie o zaświadczeniu jako formie prawnej działania organu. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Kodeks postępowania administracyjnego w dziale VII nie precyzuje, według jakich zasad postępowanie to ma być prowadzone oraz nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów ogólnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie i w piśmiennictwie nie budzi jednak wątpliwości, że w tym zakresie mogą i powinny mieć zastosowanie niektóre zasady ogólne postępowania administracyjnego. Postępowanie wyjaśniające powinno też być prowadzone przy odpowiednim stosowaniu przepisów regulujących jurysdykcyjne postępowanie dowodowe. Odpowiednie stosowanie tych przepisów siłą rzeczy jest jednak ograniczone, na co wskazuje zawarty w art. 218 § 2 k.p.a. zwrot "w koniecznym zakresie". Zgodnie z art. 217 § 3 k.p.a. zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Ze względu na tryb wnioskowy organ administracji jest związany treścią wniosku o wydanie zaświadczenia. Jego istota sprowadza się do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych pod kątem możliwości urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego, w zakresie danych, które pozostają w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie. Tym samym nie jest dopuszczalne wydanie zaświadczenia o innej niż żądana treści. Zatem, obowiązkiem organu, do którego skierowano wniosek inicjujący postępowanie o wydanie zaświadczenia, jest porównanie treści żądania strony ze stanem rzeczy wynikającym ze wszelkich, prowadzonym przez niego danych i znajdujących się w jego posiadaniu. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia powinno zakończyć się wydaniem zaświadczenia żądanej treści lub postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia, na które służy zażalenie. Postępowanie to nie ma charakteru postępowania administracyjnego ogólnego i nie kończy się rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Dlatego też na bezczynność w przedmiocie wydania zaświadczenia nie przysługuje zażalenie, o jakim mowa w art. 37 k.p.a. Wobec czego, skargę do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie wydania zaświadczenia poprzedzić należy wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. Przepis ten dotyczy nie tylko skarg na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ale także na bezczynność w tych sprawach (por. post. NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., II OSK 465/08, LEX nr 360805). W toku postępowania przed Wojewódzkim Inspektorem ORiN w przedmiocie wydania zaświadczenia, w piśmie z dnia [...] sierpnia 2009 r. skierowanym do Głównego Inspektora ORiN, skarżąca udzieliła pełnomocnictwa swojemu małżonkowi K.B.. Fakt ten pozwala przyjąć, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] września 2009 r. zostało złożone przez K.B. nie tylko w jego własnej sprawie dotyczącej wniosku o wydanie zaświadczeń, lecz również w charakterze pełnomocnika S.B., w jej sprawie. Kwestię terminowości wniesienia skargi do sądu administracyjnego reguluje art. 53 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi; pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie), oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwania. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga (uchwała NSA z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007 z. 3, poz. 60; postanowienie NSA z 21 maja 2007 r., II OSK 986/06, LEX nr 334277). W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało skierowane do organu i doręczone mu dnia 29 września 2009 r., co wynika nie tylko z akt administracyjnych sprawy, ale również z oświadczenia skarżącej, zawartego w skierowanym do Sądu piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. Od dnia 30 września 2009 r. zaczął zatem biec trzydziestodniowy termin dla organu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w terminie tym organ nie udzielił odpowiedzi. Od dnia 30 września 2009 r. zaczął również biec dla skarżącej sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Bieg tego terminu nie został przerwany odpowiedzią organu na wezwanie, organ udzielił bowiem odpowiedzi dopiero następnego dnia, tj. [...] grudnia 2009 r. W związku z tym sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 30 listopada 2009 r. Skarga na bezczynność organu w przedmiocie wniosku z dnia [...] czerwca 2009 r., aby mogła zostać uznana za skutecznie wniesioną, powinna być złożona przed upływem tego terminu. Późniejsze udzielenie przez organ odpowiedzi na wezwanie nie spowodowało bowiem powtórnego otwarcia biegu terminu do wniesienia skargi. Skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu w przedmiocie wniosku z [...] czerwca 2009 r. dopiero dnia [...] stycznia 2010 r., powołując się przy tym na wezwanie z dnia [...] września 2009 r. W tej sytuacji skargę należy uznać za wniesioną po upływie przewidzianego w tym celu terminu, co zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obliguje Sąd do jej odrzucenia. W świetle powyższych okoliczności należało orzec jak w sentencji. Kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi zostanie zwrócona stronie po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia. 16) Art. 52 § 3 zmieniony przez art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.06.217.1590) z dniem 1 lipca 2007 r.