II SAB/Go 101/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi D.W. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. umorzyć postępowanie, II. zasądzić od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego D.W. kwotę 219,92 (dwieście dziewiętnaście złotych, dziewięćdziesiąt dwa grosze) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. D.W. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w zakresie udzielenia informacji publicznej, o którą zwrócił się wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. Skarżący domagał się mianowicie wskazania zarządcy cmentarza, położonego w miejscowości [...] i numeru konta na który możliwe jest wpłacenie opłaty wynikającej z § 19 Regulaminu Cmentarzy Komunalnych, stanowiącego załącznik do uchwały nr X/83/11 Rady Miejskiej z dnia [...] maja 2011 r. Prezydent Miasta w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. udzielono odpowiedzi na zapytanie wnioskodawcy, wskazując, iż uchybienie 14 – dniowego terminu do udzielenia odpowiedzi na pismo skarżącego było spowodowane dużą ilością wniosków o udzielenie informacji i absencją chorobową . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112 poz. 1198 ze zm. – dalej jako "u.d.i.p.") przewidziano, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast w myśl art. 1 ust. 2 przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż Prezydent Miasta był organem zobowiązanym do udzielenia informacji, o którą zwrócił się D.W. wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r., zaś informacja ta miała charakter informacji publicznej. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) sprawy cmentarzy gminnych należą do zadań własnych gminy. Udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy ( art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ) . Stosownie zaś do dyspozycji art. 14 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Organ pozostaje bezczynny, jeśli w terminie 14 dni, stosownie do treści art. 13 ust. 1 u. d. i. p. nie udzieli żądanej informacji o charakterze publicznym, bądź też nie uczyni zadość jednemu z obowiązków przewidzianych w przepisach art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej nie wymaga uprzedniego wyczerpania toku instancji, o jakim mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r. poz. 267 określanej dalej jako k.p.a.), ponieważ ustawa o dostępie do informacji publicznej jest ustawą szczególną, regulującą w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie tylko wtedy gdy przepisy u.d.i.p. tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jedynie w art. 16 ust. 2, a więc należy wyłączyć stosowanie przepisów k.p.a. do faz poprzedzających wydanie decyzji. Środków zaskarżenia w razie bezczynności nie przewiduje też ustawa o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że w postępowaniu o udostępnienie informacji przepisy art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. nie mają zastosowania. Ta ostatnia uwaga dotyczy również art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., gdyż tryb przewidziany w tych przepisach odnosi się do aktów i czynności, a nie bezczynności podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 1999/13). Stosownie do treści art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku uwzględnienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego przez organ administracji publicznej i udzielenia żądanej przez stronę informacji publicznej czyni z natury rzeczy niemożliwymi zobowiązanie organu do działania, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12). W tej części postępowanie staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jedynie zachodzi konieczność orzeczenia , czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przy czym zaznaczyć należy, iż dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, w rozumieniu art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., czy też nie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 września 2013 r. I SAB/Wa 243/13, LEX nr 1378563 ). Organ wskazał, iż pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. udzielił D.W. żądanej informacji. Podczas posiedzenia tut. Sądu skarżący potwierdził, iż uzyskał żądaną informację, przy czym podkreślił , że została mu ona doręczona dopiero wraz z odpowiedzią na skargę udzieloną przez organ. W związku z tym skarżący oświadczył, iż nie ma interesu w dalszym kontynuowaniu postępowania sądowoadministracyjnego, w tym również w zakresie stwierdzania , czy bezczynności nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa . Dlatego też skarżący cofnął skargę, domagając się zasądzenia od organu zwrotu poniesionych przez niego kosztów postępowania. Mając na uwadze powyższe powody cofnięcia skargi Sąd uznał za skuteczne powyższe cofnięcie stosownie do treści art. 60 p.p.s.a. Sąd w niniejszej sprawie uwzględnił zatem, że oświadczenie o cofnięciu skargi złożone zostało w konsekwencji uwzględnienia przez organ złożonej skargi i udzielenia przedmiotowej informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze - na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a - Sąd orzekł o umorzeniu postępowania . Jednocześnie uwzględniając fakt, iż dopiero po wniesienie skargi doszło do usunięcia bezczynności , a tym samym do uwzględnienia skargi - Sąd na podstawie art. 201 w zw. z art. 54§ 3 p.p.s.a i art. 205 p.p.s.a. - orzekł o zwrocie skarżącemu przez organ poniesionych przez niego kosztów postępowania.