II SAB/Go 13/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na bezczynność Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie robót budowlanych p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. J. M. i J. M. wnieśli skargę na szereg decyzji administracyjnych, wydanych w ciągu kilkunastu lat wobec G. i J. K., a także na bezczynność organów nadzoru budowlanego, m. in. Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego "na okoliczność bezprawnego uchylania się od obowiązku ustawowego wydania pp. K. nakazu rozbiórki wszelkich i wszystkich inwestycji dokonywanych (po dacie 1 grudnia 1989 r. do dziś) na ich własności (...) gdyż pp. K. nigdy nie byli w posiadaniu jakiejkolwiek decyzji, pozwolenia na budowę czy też użytkowanie, która zostałaby wydana drogą formalno-prawną." W niniejszej sprawie rozpoznaniu podlega skarga na bezczynność Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 kwietnia 2008 r. skarżący zostali wezwani m.in. do podania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do sądu złożyli do organu nadrzędnego, tj. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na bezczynność Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wykonywanych robót budowlanych oraz do nadesłania kopii ewentualnej odpowiedzi udzielonej przez organ nadrzędny, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie to nie zostało złożone. Odpowiadając na wezwanie skarżący podali, że postępowania sądowe w ich sprawach toczą się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w związku z czym wnoszą o przekazanie akt niniejszej sprawy do tego Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy spełnia ona wszystkie warunki pozwalające na rozpoznanie sprawy co do istoty. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyczerpanie środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności skargi. Postępowanie sądowoadministracyjne nie zastępuje bowiem postępowania administracyjnego i nie może być uruchomione, jeżeli nie zostały uruchomione środki weryfikacji kwestionowanego aktu lub bezczynności organu dostępne stronie skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Wykluczone jest skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu administracji z pominięciem trybu instancyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. do zakresu właściwości sądów administracyjnych, obejmującego kontrolę działalności administracji publicznej, należy orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 tego paragrafu (w sprawach dotyczących wydania decyzji administracyjnej, postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa). W przypadku skarg na bezczynność organów kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne sprowadza się do zbadania, czy zachowanie organu zaskarżane jako bezczynność nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Organy administracji publicznej przy wykonywaniu swoich ustawowych zadań z zakresu administracji obowiązane są stosować się do wynikającej z art. 12 k.p.a. zasady szybkości działania. Zasada ta została skonkretyzowana w art. 35 k.p.a., regulującym terminy załatwiania spraw. W przypadku niestosowania się organów do tych terminów strona dysponuje środkiem prawnym w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Złożenie takiego zażalenia do organu wyższego stopnia jest niezbędnym warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu. Do środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. należy bowiem zaliczyć również zażalenie do organu wyższego stopnia uregulowane w art. 37 § 1 k.p.a. (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2008, str. 835; wyrok WSA w Opolu z dnia 7 listopada 2005 r., II SAB/Op 13/05, ONSAiWSA 2006, Nr 4, poz. 104; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 29 stycznia 2008 r., II SAB/Ol 28/07, LEX nr 340131). Skarżący wezwani do podania, czy wnieśli do organu nadrzędnego, tj. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na bezczynność Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie wykazali, aby złożyli takie zażalenie. Zgodnie z rygorem zawartym w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału skutkuje to uznaniem, iż tego rodzaju środek prawny nie został złożony. Brak wyczerpania środków zaskarżenia służących stronie w administracyjnym toku instancji oznacza niespełnienie wynikającego z art. 52 § 1 p.p.s.a. wymogu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Tego rodzaju skargę należy uznać za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 158). Odnosząc się do wniosku skarżących o przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzić należy, iż kwestia właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych została uregulowana w art. 13 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem do rozpoznania danej sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Organem, którego działalności dotyczy skarga, jest Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Z tego względu sądem miejscowo właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. W świetle powyższych okoliczności, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Gorzów Wlkp., dnia 27 maja 2008 r. Z A R Z Ą D Z E N I E I. Odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczyć: z pouczeniem o skardze kasacyjnej Stronom: 1. skarżącym 2. organowi – Lubuskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Adnotacje dotyczące wykonania zarządzenia Wykonano dnia ...................... Czytelny podpis ..................... KR