II SAB/Go 40/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi H.D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej postanawia: I. umorzyć postępowanie, II. przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz radcy prawnego A.S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. H.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 roku nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. W treści skargi skarżący podniósł nadto wiele zarzutów (dwadzieścia trzy) dotyczących działania oraz poszczególnych czynności organów prowadzących w różnych instancjach postępowanie w sprawie samowolnego wybudowania warsztatu. Skarga ta w częściowym zakresie została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Go 957/09. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 23 lutego 2010r. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. H.D. wniósł o wyłączenie ze wskazanej skargi, stosownie do treści art. 57 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dwudziestu trzech odrębnych skarg. Uwzględniając wniosek skarżącego, na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p. p. s. a.", zgodnie z którym przedmiotem skargi może być objęty jedynie jeden akt lub czynność, Przewodniczący Wydziału rozdzielił skargi, które zarejestrowano pod odrębnymi sygnaturami. W niniejszej sprawie została rozpoznana skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej dotyczącej budynku warsztatu usytuowanego na terenie działek [...]. Została ona pierwotnie określona jako skarga na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie "zwłoki w prowadzeniu postępowania administracyjnego nr [...]". Następnie zaś została sprecyzowana przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia [...] października 2010 r. w ten sposób, iż dotyczy bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie [...] w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, iż na wniosek z dnia [...] grudnia 2007 r. w sprawie zalegalizowania samowoli budowlanej wystosowany został w trakcie postępowania dotyczącego samowoli udzielona została odpowiedź pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2010 r. organ wskazał także, iż sprawa przedmiotowej samowoli budowlanej została przez organ zakończona wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] nakazującej H.D. rozbiórkę obiektu budowlanego - warsztatu, zlokalizowanego na terenie działek o numerach ewid. gruntu [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak: [...], która następnie zaskarżona została przez H.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wobec powyższego jak stwierdził organ, wniosek skarżącego dotyczy sprawy legalizacji samowoli budowlanej, która został przez organ zakończona, a zatem skarga jest bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie należało umorzyć. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a) p.p.s.a. Chodzi o przypadki, kiedy organ administracji publicznej jest obowiązany do wydania określonego aktu administracyjnego lub dokonania czynności, lecz obowiązku tego nie wykonuje. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a) tej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Celem skargi na bezczynność organu jest bowiem doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Z treści powyższego przepisu wynika a contrario, że wykonanie przez organ tego obowiązku wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy wydanie aktu lub dokonanie czynności nastąpiło z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (postanowienie NSA z 16 marca 2000 r., l SAB 201/99, publ. LEX nr 54517). W sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w czasie orzekania. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, zatem że w przypadku skargi na bezczynność organu, gdy określony akt lub czynność zostały dokonane po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpatrzeniem przez sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., l OPS 6/08, jak również wcześniejsze postanowienia NSA z 16 marca 2000 r., l SAB 201/99, LEX nr 54517; WSA w Gdańsku z 21 czerwca 2004 r., II SAB/Gd 153/02, LEX nr 220349, z 29 października 2004 r., II SAB/Gd 26/03, LEK nr 299473 oraz z 13 lutego 2008 r., II SAB/Gd 38/07, LEX nr 401785; WSA w Olsztynie z 31 sierpnia 2006 r., l SAB/OI 3/06, LEX nr 237485). Mając na uwadze fakt wydania przez organ – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji administracyjnej z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] na mocy art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4, art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakazującej H.D. rozbiórkę obiektu budowlanego – warsztatu, zlokalizowanego na terenie działek o numerach ewidencyjnych gruntu [...] należy uznać skargę i toczące się na jej skutek postępowanie za bezprzedmiotowe. W odniesieniu do stanowiska prezentowanego przez pełnomocnika skarżącego należy podzielić jego stanowisko, iż przed wydaniem wskazanej decyzji pismo organu z dnia [...] stycznia 2008 r. odpowiadające na wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2007 r. nie może być traktowane jako załatwienie sprawy. Jednakże wydanie w dniu [...] lipca 2010 r. decyzji w przedmiocie samowoli budowlanej rozstrzygającej kwestię trybu postępowania oraz jej konsekwencje prawne stan bezczynności znosi. Dla zasadności niniejszej skargi nie ma zaś znaczenia, czy i z jakich przyczyn organ, wydając decyzję prawidłowo zastosował albo nie zastosował określone przepisy prawa materialnego (w tym wskazywany przez skarżącego i jego pełnomocnika przepis art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 99, poz. 665)), lecz to iż decyzja w przedmiocie sprawy została wydana. Natomiast legalność zastosowania przez organ określonych przepisów prawa, w tym wskazywanego przez skarżącego prawa materialnego podlegać będzie kontroli w postępowaniu toczącym się przed tutejszym sądem ze skargi wniesionej przeciwko decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak: [...], pod sygnaturą II SA/Go 776/10. Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. O wynagrodzeniu dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).