II SAB/Go 43/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi A.W. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Szkoły Podstawowej [...] do załatwienia wniosku skarżącej A.W. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, II. stwierdza, że Dyrektor Szkoły Podstawowej [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej [...] na rzecz skarżącej A.W. kwotę 167 (sto sześćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] maja 2018 r. A.W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w udostępnieniu informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w wnioskiem z dnia [...] lutego 2018 r. drogą elektroniczną zwróciła się do organu o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: - "wskazanie czy w 2017 r. mieliście Państwo obsługę prawną, w jakim trybie obsługa prawna została wyłoniona, na jaką kwotę została zawarta umowa o obsługę prawną oraz o przesłanie kopii tej umowy, - wskazanie czy w 2018 r. macie Państwo obsługę prawną, w jakim trybie obsługa prawna została wyłoniona, na jaką kwotę została zawarta umowa o obsługę prawną oraz o przesłanie kopii tej umowy". Jako podstawę prawną wniosku o udzielenie informacji skarżąca wskazała przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1764). Do dnia złożenia skargi organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej, orzeczenie że bezczynność miała rażący charakter, o zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz o zasądzenie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Do skargi skarżąca załączyła wydruk wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2018 r. wysłany z elektronicznej z poczty skarżącej na adres poczty internetowej Szkoły Podstawowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ wskazał, że przedmiotowy wniosek do niego nie dotarł, stąd też w ustawowym terminie wniosek nie mógł być rozpatrzony. Organ zaznaczył, że foldery "spam" oraz "kosz", jak również pozostałe foldery jego poczty elektronicznej są przez niego regularnie sprawdzane, lecz tam także wiadomość e-mail od skarżącej się nie znalazła. Wniosek o udzielenie informacji publicznej doręczony został organowi wraz ze skargą na bezczynność. Organ wskazał, że podjął działania w celu odnalezienia przedmiotowej wiadomości e-mail skarżącej. Na tę okoliczność sporządzono notatkę z dnia [...] maja 2018 r., w której stwierdzono, że przedmiotowy wniosek nie dotarł do żadnego folderu na dres [...]. Skarżąca została poinformowana o przyczynie wcześniejszego nieudzielenia informacji oraz w dniu 28 maja 2018 r. udzielono skarżącej żądanej informacji publicznej. Organ podniósł, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na to, iż przedmiotowy wniosek skierowany drogą elektroniczna został prawidłowo wysłany, dostarczony oraz odebrany przez adresata. W tej sytuacji, zdaniem organu, w dacie wniesienia skargi nie można mówić o bezczynności organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skuteczne złożenie wniosku nastąpiło dopiero w dacie wniesienia skargi na bezczynność, która wpłynęła do organu w dniu 24 maja 2018 r., natomiast udzielenie informacji publicznej nastąpiło w dniu 28 maja 2018 r., a wiec z zachowaniem ustawowego terminu. Zdaniem organu skoro skarżąca wybrała złożenie wniosku drogą elektroniczną, to powinna zabezpieczyć potwierdzenie odbioru takiego wniosku. Za skuteczne złożenie wniosku nie może być uznane jedynie jego wysłanie. Organ wskazał na możliwość doręczenia wniosku z potwierdzeniem jego odbioru oraz z wykorzystaniem systemu ePUAP. Na potwierdzenie trafności prezentowanego stanowiska organ powołał orzeczenia – I OSK 317/17, II SAB/Sz 133/16, IV SAB/Gl 89/16. Wskazane okoliczności, w ocenie organu uzasadniają odrzucenie skargi. Z ostrożności procesowej organ wniósł o jej oddalenie. Do odpowiedzi na skargę organ dołączył pismo z dnia [...] maja 2018 r. stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącej z dnia [...] lutego 2018 r. o udzielenie informacji publicznej oraz notatkę służbową z dnia [...] maja 2018 r. W notatce służbowej Dyrektor Szkoły M.S. stwierdziła m.in., że po sprawdzeniu wszystkich folderów w skrzynce e-mail rzeczonego wniosku nie odnalazła, również z wyjaśnień sekretarki A.J. wynika, że takiego listu nigdy nie wydziała. Na wezwanie Sądu o przedłożenie do sprawy potwierdzenia doręczenia Dyrektorowi Szkoły Podstawowej przedmiotowego wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej, w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o powołanie biegłego z odpowiedniej dziedziny celem ustalenia nadawców i treści wszystkich emaili trafiających do organu. Pełnomocnik wskazał, że do obowiązków organu należy odpowiednie zorganizowanie obsługi elektronicznej skrzynki, tak aby odbiór kierowanej do niego poczty odbywał się bezproblemowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 zwanej p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 3). Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Bezczynność oznacza stan, w którym podmiot, pomimo ciążącego na nim obowiązku do wydania aktu bądź dokonania czynności, obowiązku tego w prawnie określonym terminie nie wykonuje. Zwrócić należy uwagę, że z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynności nie mają znaczenia powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, jak również to, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że nie był on zobowiązany do wydania danego aktu bądź też do dokonania czynności. Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), dalej powoływanej, jako "u.d.i.p." podmioty, na których ciąży obowiązek udostępniania informacji publicznej, zobowiązane są do udzielania informacji zgodnie z wnioskiem bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, o czym stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 2 ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. O bezczynności organu zatem, w myśl wskazanej ustawy, świadczy brak podjęcia przez zobowiązany podmiot, w określonym wyżej terminie, czynności takich jak udostępnienie informacji publicznej w drodze czynności materialno – technicznej oraz nie wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia. Wskazać należy, że jedynie w sytuacji, w której żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w udostępnieniu informacji publicznej, polegająca na nierozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2018 r. o udostępnienie informacji w zakresie obsługi prawnej w 2017 r. i 2018 r. W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.i.d.p. oraz że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, o której mowa art. 1 ust. 1 u.i.d.p. Sporna pozostaje natomiast kwestia, czy w sprawie niniejszej organ dopuścił się bezczynności, na co wskazuje skarżąca, czy też, jak twierdzi organ - jako że wniosek nie dotarł jego adres skrzynki mailowej - nie pozostawał on w bezczynności w jego załatwieniu, natomiast odpowiedź została przez organ niezwłocznie udzielona skarżącej wraz z wpływem skargi na bezczynność. W sprawie pozostaje bezspornym, że w dniu 28 maja 2018 r. drogą elektroniczną organ udzielił skarżącej żądanej informacji. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę argumentacja organu nie mogła mieć wpływu na ocenę stanu bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia 19 lutego 2018 r. Sposób udzielenia informacji publicznej regulują przepisy art. 7, art. 8, art. 9, art. 9a, art. 10 i art. 11 u.d.i.p. Natomiast wniosek o udzieIenie informacji publicznej może zostać złożony ustnie bądź w formie pisemnej – za pośrednictwem operatora publicznego, albo w formie elektronicznej. Wszystkie wymienione formy złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej są w takim samym stopniu skuteczne i wywołują ten sam skutek w postaci powstania po stronie organu obowiązku podjęcia odpowiednich czynności prawnych. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. "udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2". Przepis ten określając termin realizacji kompetencji podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej i gwarantując szybkość realizacji prawa wnioskodawcy do uzyskania informacji publicznej ma aspekty materialnoprawne, chociaż jednocześnie stanowi jedną z regulacji cytowanej ustawy wskazującą, że postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym. Przypomnieć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje zaś za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail) - i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08). Wyjaśnić też należy, że do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu - aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną (zob. postanowienie NSA z dnia 10 września 2015 r., I OSK 1968/15; postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., I OSK 1940/15, CBOSA). Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (zob. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2015 r., I OZ 1414/15; por. też: wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r., I OSK 2186/14). Ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciążało ten organ, a nie skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2015 r., I OSK 2897/15). Z orzecznictwa tego wynika w istocie domniemanie, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to znaczy, że dotarła ona do adresata. Odmienne zapatrywanie sprawiałoby bowiem, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależna byłaby od arbitralnej woli organu. Godziłoby to w regulacje konstytucyjne, wymagające zapewnienia sprawności działania władz publicznych (preambuła Konstytucji), jak też dostępność informacji publicznej - art. 61 ust. 1 Konstytucji. Wskazać jednak należy, że dla zastosowania opisanego wyżej domniemania kluczowe jest ustalenie, czy wniosek został w ogóle wysłany drogą elektroniczną. Dopiero potwierdzenie tego faktu pozwala przenieść ciężar dowodu, że wniosek nie został doręczony, na organ administracji, na którego adres poczty elektronicznej skierowany został wniosek. W przywołanym wyżej orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowano, że wydruk z poczty elektronicznej nadawcy stanowi dostateczny dowód, że wiadomość zawierająca wniosek została wysłana (zob. wyrok NSA z dnia 16 września 2016 r., I OSK 1924/16). W realiach niniejszej sprawy należy podkreślić, że skarżąca skorzystała z możliwości wysłania wniosku o udostępnienie informacji publicznej drogą elektroniczną przesyłając go na adres elektroniczny organu [...]. Słuszne jest stanowisko skarżącej, że skoro adres jest publikowany przez sam organ, to należy przyjąć, iż organ zobowiązuje się do obsługi elektronicznej skrzynki pocztowej w sposób sprawny, umożliwiający skuteczny przepływ informacji. Nie sposób przy tym zaaprobować stanowiska, że wnioskodawca jest zobligowany do dowiedzenia, iż wniosek został przez organ odebrany. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie nakłada na występującego o informację publiczną obowiązku w tym zakresie. Efektywne złożenie wniosku w formie pisemnej, w rozumieniu przyjętym przez organ, wymagałoby uzyskania urzędowego potwierdzenia odbioru przez organ do którego kierowany jest wniosek, co prowadziłoby do sytuacji, w której organ mógłby skutecznie uchylać się od spełnienia konstytucyjnego obowiązku udzielenia informacji, podnosząc brak dowodu doręczenia wniosku (zarówno w przypadku skierowania pisma drogą elektroniczną, jak i zwykłą przesyłką pocztową). Tymczasem organ powinien zapewnić takie funkcjonowanie przepływu wiadomości w systemie wewnętrznym, aby zagwarantować sobie możliwość odbioru wiadomości znajdujących się na obsługującym go serwerze. W wyroku sygn. akt I OSK 1924/16 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, w myśl którego jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to znaczy, że dotarła ona do adresata. Dla zastosowania tego domniemania kluczowe jest ustalenie, czy wniosek został w ogóle wysłany drogą elektroniczną. Dopiero potwierdzenie tego faktu pozwala przenieść ciężar dowodu, że wniosek nie został doręczony, na organ administracji, na którego adres poczty elektronicznej skierowany został wniosek (por. m.in. również I OSK 1777/17, I OSK 2113/15). Brak jest podstaw do stawiania wnioskodawcy dodatkowych wymogów w postaci skorzystania z platformy ePUAP, bądź wykazania się potwierdzeniem odbioru wniosku. W analizowanej sprawie skarżąca przedłożyła wraz ze skargą wydruk wysłanego z jej skrzynki internetowej przedmiotowego wniosku o udzielenie informacji publicznej – na prawidłowo ustalony adres internetowy organu. W tych okolicznościach należało przyjąć, że wniosek ów wpłynął na właściwy adres skrzynki odbiorczej organu. Organ nie przedstawił przy tym okoliczności, które powyższe domniemanie podważyłoby, nie wskazał na zaistnienie szczególnych, niezależnych od niego sytuacji, które wskazywałyby na to, że wniosek mógł rzeczywiście nie dotrzeć na właściwy adres. Wskazać przyjdzie, że za takie można uznać udokumentowaną awarię sytemu poczty internetowej, badż też inne odpowiednio wykazane, niezależne od organu przeszkody techniczne uniemożliwiające odbiór korespondencji drogą elektroniczną. Za niewystarczającą należy uznać notatkę służbowa sporządzoną na okoliczność "niedotarcia" wniosku na skrzynkę odbiorczą organu. Odnosząc się do stanowiska wyrażonego w powołanych przez organ orzeczeniach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, wskazać przyjdzie, że w stanie faktycznym w jakim zapadł wyrok sygn. akt I OSK 317/17 skarżący nie wykazał doręczenia wniosku skierowanego drogą elektroniczną, jednak domniemanie wpływu wniosku na skrzynkę odbiorczą organu zostało obalone poprzez przedstawienie kopii korespondencji elektronicznej kierowanej do organu z której wynikało, że wniosek nie wpłynął do organu. W stanie faktycznym sprawy sygn. IV SAB/Gl 89/16 przyjęto, że wydruk wniosku nie zawiera niezbędnych elementów identyfikujących daną wiadomość e-mail. W sprawie sygn. akt II SAB/Sz 133/16 Sąd wyraził jednoznaczne stanowisko, zgodnie z którym składający wniosek w formie elektronicznej powinien wykazać skuteczne złożenie wniosku, czyli jego wpływy do organu, a uczynić to może składając wniosek z opcją potwierdzenia odbioru lub za pośrednictwem platformy e-PUAP. Wskazać również należy, że w sprawie tej organ kwestionował adres z którego pochodził wniosek, zarzucając że jest to adres fikcyjny. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela stanowiska wyrażonego w sprawie sygn. akt II SAB/Sz 133/16, opowiadając się za linią orzeczniczą wynikającą z przywołanych powyżej wyroków. Powyższe ustalenia poczynione w niniejszej sprawie prowadzą do wniosku, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej, przy czym bezczynność ta ustała w dacie udzielenia żądanej informacji, czyli w dniu 28 maja 2018r. Ponieważ w dacie orzekania przez Sąd organ nie pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku, wobec tego w zakresie, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. czyli zobowiązania organu do dokonania w określonym terminie czynności., zasadnym było umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Stwierdzona bezczynność nie miała jednak charakteru rażącego, Sąd nie dopatrzył się bowiem w działaniu organu naruszenia prawa, będącego naruszeniem kwalifikowanym. O rażącym naruszeniu prawa mówić można wówczas, gdy jest ono ewidentne i nie pozostawia żadnych wątpliwości że w sposób oczywisty naruszono prawo. W sprawie niniejszej natomiast stwierdzić należy, że nawet sam upływ terminu pomiędzy wniesieniem wniosku, a przekazaniem skargi do Sądu nie jest znaczny na tyle, aby można było mówić o rażącym naruszeniu prawa. Również działania organu nie pozostawiają wątpliwości, że bezczynność nie była wynikiem lekceważącego podejścia do obowiązków, lecz spowodowana była błędną interpretacją stosowanych w sprawie przepisów prawa. Ocenę naruszenia prawa zawarto w pkt II sentencji wyroku. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić skargę w zakresie zasądzenia sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt III. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt IV sentencji opierając w tym zakresie orzeczenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit"c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 pażdziernika 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ.U. z 2015 r. poz. 1804), z uwzględnieniem art. 206 p.p.s.a. Sąd uwzględnił nakład pracy pełnomocnika i zasady miarkowania kosztów. Zgodnie z art. 206 p.p.s.a., sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej do wartości przedmiotu. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu powyższego przepisu do odstąpienia od zasądzenia części kosztów zastępstwa procesowego, bowiem wniesienie skargi nie wymagało szczególnego nakładu pracy, a rozpatrywana sprawa była kolejną tego samego rodzaju, w której występował ten sam pełnomocnik.