II SAB/Go 49/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skarg G.G. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia [...] października 2011 r. ( data wpływu ) G.G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali namiotowej w lekkiej konstrukcji samonośnej na działkach nr [...] w miejscowości [...]. Wniósł o zobowiązanie Burmistrza do wydania decyzji o warunkach zabudowy w terminie 14 dni, stwierdzenie przez Sąd, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o wymierzenie Burmistrzowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz o zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in., że postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte w dniu 25 marca 2011 r., nie zostało ono zawieszone ani nie było opóźnień z przyczyn niezależnych od organu. Również chybionym jest stanowisko organów jakoby wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy wymagało uprzedniego zbadania czy wnioskowany obiekt istnieje. Z uwagi na te okoliczności skargę w ocenie skarżącego należy uznać za uzasadnioną. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie podnosząc, że pismem z dnia [...] maja 2011 r. zlecił pracowni urbanistycznej opracowanie analizy urbanistycznej wraz z projektem decyzji o warunkach zabudowy. W toku tej analizy ustalono, że na działce oznaczonej nr [...] istnieje obiekt o parametrach wykazanych we wniosku. Burmistrz zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o sprawdzenie stanu prawnego wybudowanego obiektu. Stanowisko w tej sprawie zostało zajęte przez PINB dopiero [...] września 2011 r. PINB stwierdził, że obiekt został rozebrany. Na dzień sporządzania odpowiedzi na skargę postępowanie dowodowe zostało już zakończone, organ poinformował skarżącego, że do dnia 30 października 2011 r. wyda decyzję o warunkach zabudowy. Dnia [...] listopada 2011 r. Burmistrz złożył do akt sprawy odpis wydanej w dniu [...] października 2011 r. decyzji nr [...], ustalającej dla E. i G.G. warunki zabudowy dla obiektu hali namiotowej w lekkiej konstrukcji samonośnej na działkach nr [...], położonych w miejscowości [...]. Z odpisu wynika, że G.G. pokwitował odbiór decyzji w dniu 4 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowe należało umorzyć. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a) p.p.s.a. Chodzi o przypadki, kiedy organ administracji publicznej jest obowiązany do wydania określonego aktu administracyjnego lub dokonania czynności, lecz obowiązku tego nie wykonuje. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Z treści przytoczonego wyżej art. 149 § 1 p.p.s.a. wynika a contrario, że wykonanie przez organ tego obowiązku wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy wydanie aktu lub dokonanie czynności nastąpiło z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (postanowienie NSA z 16 marca 2000 r., I SAB 201/99, LEX nr 54517). W sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy w czasie orzekania. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 467). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w przypadku skargi na bezczynność organu, gdy określony akt lub czynność zostały dokonane po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpatrzeniem przez sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009 nr 4, poz. 63, jak również wcześniejsze postanowienia NSA z 16 marca 2000 r., I SAB 201/99, LEX nr 54517; WSA w Gdańsku z 21 czerwca 2004 r., II SAB/Gd 153/02, LEX nr 220349, z 29 października 2004 r., II SAB/Gd 26/03, LEX nr 299473 oraz z 13 lutego 2008 r., II SAB/Gd 38/07, LEX nr 401785; WSA w Olsztynie z 31 sierpnia 2006 r., I SAB/Ol 3/06, LEX nr 237485). Odnosząc się do wniosku strony o stwierdzenie, że zaskarżona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie Burmistrzowi grzywny należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 149 § 1 zdanie drugie oraz art. 149 § 2 p.p.s.a. orzeczenia tej treści mogą zapaść jedynie w razie uwzględnienia skargi, co w niniejszej sprawie, z przedstawionych wyżej powodów nie mogło mieć miejsca. Podstawę prawną powyższego rozstrzygnięcia stanowi art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 i 2 wskazanego przepisu. W świetle powyższych okoliczności sprawy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.