II SAB/Go 55/11

Dnia 25 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.J. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie dotacji na zalesienie działki gruntu postanawia: odrzucić skargę. W dniu 7 października 2011 r. (nadana w dniu 6 października 2011 r.) bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga M.J. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej dotacji na zalesienie działki gruntu. Skarga ta została zarejestrowana w dzienniku korespondencji - Dz. K. nr 67/11 i przekazana do właściwego organu, celem nadania jej biegu zgodnie z dyspozycją art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (data wysłania 10 października 2011 r.). W dniu 10 listopada 2011 r. do tut. Sądu wpłynęła przekazana przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w/w skarga. Jednocześnie organ przekazał akta administracyjne sprawy oraz odpowiedź na wniesioną przez M.J. skargę. W odpowiedzi na skargę organ, wskazując na okoliczność, iż strona nie wyczerpała środków zaskarżenia, do których należy zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie ( art. 37 kpa), wniósł o "oddalenie skargi jako bezzasadnej". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba iż skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl art. 52 § 2 przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wobec okoliczności, iż przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji publicznej, wyjaśnić należy, iż środkiem zaskarżenia, wskazanym w art. 52 § 1 p.p.s.a. - w takim przypadku - jest zażalenie, o którym art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 poz. 1071 ze zm. - dalej jako "k.p.a."). Zgodnie bowiem z przepisem art. 37 § 1 k.p.a. stronie w trakcie postępowania administracyjnego służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia w sytuacji, gdy właściwy w sprawie organ nie załatwi sprawy w terminie określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w sytuacji, gdy w/w organ nie zawiadomi strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie ze wskazaniem przyczyn zwłoki i podaniem nowego terminu załatwienia sprawy. W oparciu o zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy materiał ustalono, iż dnia 29 września 2011 r. do Powiatowego Biura ARiMR oraz 30 września 2011 r. do Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęło pismo skarżącej, które można zakwalifikować jako zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy dotacji na zalesienie działki gruntu. Tymczasem już w dniu 6 października 2011 r. Skarżąca nadała (bezpośrednio do tut. Sądu) w Urzędzie pocztowym skargę na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W świetle treści art. 37 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie wnosi się bezpośrednio do organu administracji publicznej wyższego stopnia (por. też postanowienie NSA z 06.06.2008 r., sygn. ł OSK 614/08). Z datą wpływu do organu właściwego rozpoczyna swój bieg termin do rozpoznania zażalenia wniesionego w trybie art. 37 kpa. Jakkolwiek, bowiem w odniesieniu do skarg na bezczynność nie znajdują zastosowania ograniczenia czasowe we wnoszeniu skargi, gdy chodzi o terminy maksymalne, to jednak minimalny termin do wniesienia skargi na bezczynność organu w zakresie wydania decyzji administracyjnej należy określać w powiązaniu z art. 35 kpa. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu do załatwienia sprawy. W chwili wniesienia skargi do sądu administracyjnego, tj. 6 października 2011 r. nie upłynął jeszcze przewidziany w art. 35 §3 kpa, termin załatwienia zażalenia na bezczynność organu l instancji przez organ wyższego stopnia (por. postanowienie NSA z dnia 03.12.2008 r. sygn. akt II OSK 1689/08; postanowienie WSA z dnia 30.06.2008 r., sygn. IV SAB/Wr 12/08). Wskazany termin nie upłynął także w dacie, w której Sąd przekazał błędnie zaadresowaną skargę do właściwego organu, tj. w dniu 10 października 2011 r. Tymczasem zażalenie na bezczynność można uznać za skuteczne w postępowaniu sądowym dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mowa w art. 37 § 1 kpa. Przyjęcie odrębnego stanowiska, niweczyłoby cel, jakiemu służyć ma instytucja zażalenia ( art. 37 kpa). W toku tego postępowania organ nadrzędny może bowiem, uznawszy zażalenie za uzasadnione, wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządzić wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a nadto podjąć dalsze środki zapobiegania naruszeniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Środek służy zatem pozasądowemu dyscyplinowaniu organów w zakresie terminowego załatwiania spraw administracyjnych. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.