II SAB/Go 63/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skargi G.K. na bezczynność Marszałka Województwa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Dnia 13 czerwca 2018 r. G.K. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej do Marszałka Województwa wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przesłania bilingów rozmów z telefonu służbowego J.J. z dnia [...] kwietnia 2018 r. na numery telefonów: [...], należących do firmy "K", której wnioskodawca jest właścicielem, domagając się przesłania wnioskowanej informacji pocztą elektroniczną. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] Marszałek Województwa, działając na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poinformował G.K., że żądane dane dotyczące rozmów z telefonu służbowego pracownika Urzędu Marszałkowskiego nie podlegają udostępnieniu, gdyż zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Dnia 16 lipca 2018 r. G.K. złożył skargę na nieudostępnienie informacji publicznej. Zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1-2 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniósł o: 1) zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni, 2) orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 4) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r. zwrócił się o udzielenie informacji publicznej, a organ pismem z dnia [...] czerwca 2018 r., odmówił jej udzielenia. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Marszałka Województwa w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przesłania bilingów rozmów z telefonu służbowego pracownika Urzędu Marszałkowskiego. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.; dalej jako u.d.i.p.) obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym tej ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić skarżonemu podmiotowi bezczynność. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Marszałek Województwa stanowi organ władzy publicznej, który zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązany jest do udostępniania informacji publicznej. Spełniony został zatem warunek podmiotowy ustawy. Do rozważenia pozostawało, czy objęta żądaniem informacja posiada walor informacji publicznej, a więc czy został spełniony warunek przedmiotowy ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis ten zawiera bardzo ogólne ujęcie materii poddanej regulacji w tym akcie, natomiast art. 6 ust. 1 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, wskazując dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych. Zgodnie z tym przepisem wszędzie tam, gdzie aktywność ta dotyczy: polityki zewnętrznej i wewnętrznej Państwa (ust. 1), sposobu organizacji i zasad funkcjonowania podmiotów publicznych (ust. 2-3), dokumentów wytworzonych w ramach działalności podmiotów publicznych (ust. 4) i majątku publicznego (ust. 5) – mamy do czynienia z informacją publiczną. Tym samym nie każda informacja, będąca w posiadaniu podmiotów wskazanych w art. 4 ustawy, ma walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że bilingi telefoniczne nie zawierają się w obrębie którejkolwiek z kategorii informacji publicznych, o których stanowi art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Niewątpliwie wydatkowanie publicznych pieniędzy na utrzymanie telefonów służbowych pracowników organu administracji publicznej mieści się w definicji informacji publicznej, natomiast wykaz połączeń nie dotyczy spraw publicznych, w szczególności majątku publicznego. Nie wszystkie dane na temat służbowych telefonów komórkowych, w tym te dotyczące bilingów obejmujących wykaz połączeń, są informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. np. wyroki NSA z 19 grudnia 2011 r., I OSK 1637/11 i z 21 kwietnia 2017 r., I OSK 1653/15; wyroki WSA: w Krakowie z 18 lutego 2015 r., II SAB/Kr 7/15, w Warszawie z 2 kwietnia 2014 r. ,VIII SA/Wa 11/14, w Poznaniu z 12 kwietnia 2012 r., IV SA/Po 123/12). Poglądy wyrażone w przywołanych wyżej wyrokach Sąd rozpoznający sprawę niniejszą w pełni podziela. Ponieważ wniosek skarżącego nie obejmował spraw publicznych, w szczególności nie dotyczył majątku publicznego art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., ani też żadnej innej kategorii informacji wymienionych w art. 6 ust.1 u.d.i.p., lecz dotyczył wyłącznie informacji o wykonanych usługach telekomunikacyjnych zawartych w billingach, wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Jeśli żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot do którego zwrócono się z wnioskiem o udzielenia takiej informacji nie jest zobligowany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, a jedynie do zawiadomienia o tym wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, forma decyzji została przewidziana dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, który również dotyczy wyłącznie informacji publicznej. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego nie dotyczył informacji publicznej, a zobowiązany podmiot udzielił skarżącemu pisemnej odpowiedzi w dniu 26 czerwca 2018 r., to mimo że w piśmie tym wskazano inne przyczyny odmowy udzielenia żądanej informacji, nie można organowi zarzucić pozostawania w bezczynności. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.