II SAB/Go 66/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł.Z. na bezczynność Marszałka Województwa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Ł.Z. pismem z dnia [...] lipca 2014r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na na bezczynność Marszałka Województwa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga nie została podpisana własnoręcznie przez skarżącego, lecz opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262 ze zm. – dalej "ustawa o podpisie elektronicznym". Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 lipca 2014 r., pismem z dnia [...] lipca 2014 r. wezwano Ł.Z. do usunięcia – w terminie 7 dni – braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 14 sierpnia 2014 r. (k. 18 ). Termin do uzupełnienia braków upłynął zatem z dniem 21 sierpnia 2014 r. Jednakże skarżący nie wykonał we wskazanym wyżej terminie wezwania Sądu. W odpowiedzi na nie, przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r., wyjaśnił, iż wskazana skarga została podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Podkreślił, że wniosek – nawet nie opatrzony podpisem elektronicznym – uważa się za złożony, tym samym w jego ocenie w sprawie nie zachodzą podstawy do uznania, że złożona przez niego skarga obarczona jest brakiem formalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu ponieważ, pomimo wezwania Sądu, nie została podpisana własnoręcznie przez stronę skarżącą. Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") stanowi, że skarga powinno czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Należy do nich – zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. – podpis strony. Brak podpisu strony jest brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie biegu skardze i powoduje jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest, czy podpis pod skargą powinien być własnoręczny, czy może być to podpis elektroniczny w rozumieniu ustawy o podpisie elektronicznym. W tym kontekście wskazać należy, iż stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o podpisie elektronicznym, bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu wywołuje skutki prawne określone ustawą, jeżeli został złożony w okresie ważności tego certyfikatu. Powyższy przepis mówi o ustawie, przez co należy rozumieć ustawy szczególne dopuszczające możliwość posługiwania się podpisem elektronicznym w określonych sytuacjach, ponieważ w polskim systemie prawa nie ma przepisu generalnie zrównującego skutki prawne podpisu elektronicznego i podpisu własnoręcznego. Takie przepisy szczególne istnieją w niektórych ustawach regulujących różne rodzaje czynności, np. art. 60 i art. 78 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz. 121), art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), art. 57 § 5 pkt 1 i art. 63 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), art. 125 § 21 i art. 126 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43, poz. 296 ze zm.). Tutejszy Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego m. in. w postanowieniu z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt I OZ 541/13, aby można było posługiwać się w postępowaniu sądowoadministracyjnym podpisem elektronicznym, musi istnieć stosowny ku temu przepis we wskazanym akcie prawnym. W ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma tego rodzaju normy, natomiast z samego faktu obowiązywania ustawy o podpisie elektronicznym nie można wywodzić, iż sposób podpisywania pism podpisem elektronicznym jest w procedurze sądowoadministracyjnej dopuszczalny. Przyjęcie innego stanowiska czyniłoby zbędnym wprowadzenie odpowiednich regulacji w ustawach szczególnych, skoro składanie pism procesowych podpisanych elektronicznie byłoby dopuszczalne już tylko z mocy ustawy o podpisie elektronicznym. Koniecznym jest również odwołanie się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13, w której Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 p.p.s.a. – nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy o podpisie elektronicznym, w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej ( podobnie także w postanowieniu z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt I OSK 2391/13). Mając powyższe na uwadze stwierdzić zatem należy, iż dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 969/12). W myśl art. 46 § 4 p.p.s.a. jedynym przypadkiem zwalniającym od obowiązku złożenia własnoręcznego podpisu jest niemożność jego złożenia. Znajdzie on zastosowanie, gdy niemożność ta spowodowana będzie trwałą przyczyną, tj. kalectwem, chorobą, analfabetyzmem. W niniejszej sprawie nie ma on zastosowania. Mając zatem na uwadze okoliczność, iż skarżący po mimo wezwania go przez Sąd do uzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi, poprzez jej własnoręczne podpisanie (skarżącemu doręczono kopię wniesionej skargi celem jej własnoręcznego podpisania i odesłania do Sądu) nie złożył skargi własnoręcznie podpisanej, tj. nie uzupełnił stwierdzonego braku formalnego skargi. Tymczasem zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd zobowiązany jest odrzucić skargę, której braków formalnych wezwana na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. strona nie uzupełni w terminie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowił jak w sentencji.