II SAB/Go 76/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J.O. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze do wydania w terminie 30 dni, od dnia zwrotu akt administracyjnych sprawy, aktu administracyjnego bądź dokonania czynności w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego z dnia [...] r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. i zawartego w nim wniosku o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji, II. stwierdza, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J.O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] września 2007r. Zakład Gospodarki Komunalnej wystąpił do Wójta Gminy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków o Qdśr=250Vd o RM 3108 na działce ew. [...] i z odprowadzeniem do rowu melioracji podstawowej ( działka nr [...] ) w obrębie [...]. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku z dnia [...] września 2007 r. Wójt Gminy - z powołaniem na przepisy art. 104 Kpa oraz art. 46 ust. 1, art. 46a ust. 7 pkt. 4, art. 48 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1, art.53, art. 56 ust. 2,7,8 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82, art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 Nr 199, poz. 1227 ze zm.) i § 3 ust. 1 pkt 72 Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), decyzją z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków na działce ew. nr [...], z odprowadzeniem do rowu melioracji podstawowej -działka nr [...]. Ustalone środowiskowe uwarunkowania zostały szczegółowo wymienione w decyzji - pkt 1 i 2 (od 2.1 do 2.6). Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 roku. utrzymywało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] września 2009 roku o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie mechaniczno – biologicznej oczyszczalni ścieków o Qdrś=250m3/d od RM3108 na działce ewidencyjnej [...] z odprowadzeniem do rowu melioracji podstawowej działki ewidencji nr [...]. J.O. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 roku. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] września 2009 roku o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie mechaniczno – biologicznej oczyszczalni ścieków o Qdrś=250m3/d od RM3108 na działce ewidencyjnej [...] z odprowadzeniem do rowu melioracji podstawowej działki ewidencji nr [...]. Skarga na tą decyzję wpłynęła do sądu 29 czerwca 2013 r. Wyrokiem z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt II SA/Go 553/13 Sąd po rozpatrzeniu w/w skargi orzekł o jej oddaleniu. Wyrok ten nie jest prawomocny. W dniu 16 lipca 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek J.O. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] września 2009 r. w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia polegającego na budowie mechaniczno biologicznej oczyszczalni ścieków na działce ewid. Nr [...] i z wprowadzeniem do rowu melioracji podstawowej działka w obrębie miejscowości. Podstawę wniosku strony stanowił zarzut oparty na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wyrażający się w twierdzeniu, iż decyzję skierowano do osoby nieżyjącej, która w chwili wydania decyzji z dnia [...] września 2009 r. nie mogła być stroną tego postępowania. Ponadto wnioskodawca wskazał, iż organ przyjął raport bez uwzględnienia istotnych wymogów regulowanych ustawą, a wymaganych dla tego typu inwestycji. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Kolegium zwróciło się do Wójta Gminy o zajęcie stanowiska w sprawie złożonego przez J.O. wniosku oraz przesłanie akt administracyjnych. W dniu 5 sierpnia 2013 r. do Kolegium wpłynęła odpowiedź Wójta Gminy, wraz z załączonymi do niej dokumentami. Jednocześnie organ poinformował, że wszystkie akta sprawy związane z inkryminowaną decyzja przesłano już do Kolegium wraz z ostatnim odwołaniem od tej decyzji. Pismem z dnia [...] września 2013 r. Kolegium wezwało J.O. do wskazania – w terminie 14 – spadkobierców zmarłych W.D. i J.D.. Wezwanie zostało doręczone stronie dnia 30 września 2013r. Jednocześnie odrębnym pismem z dnia [...] września 2013r. organ poinformował, iż sprawa z wniosku o stwierdzenie nieważności nie zostanie załatwiona w terminie, z przyczyn niezależnych od organu. Zawiadomienie to również doręczono stronie dnia 30 września 2013 r. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie strona wniosła do Kolegium skargę na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia złożonego przez nią wniosku (pismo z dnia [...] października 2013 r. , data nadania [...] października 2013 r., data wpływu [...] października 2013r. Pismem z tą samą datą (nadane w tym samym dniu – 3 października 2013 r.) J.O. wniósł skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. (data wpływu: 7 października 2013 r.). Skarga została wniesiona z uchybieniem zasadom określonym w art. 54 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji przekazano ją do Kolegium, celem nadania jej biegu zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. Powtórnie skarga wpłynęła do tut. Sądu dnia 24 października 2013 r. W treści skargi skarżący wniósł o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wydania postanowienia w sprawie, a także wstrzymania wykonania decyzji do czasu wydania postanowienia na podstawie art. 159 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o jej odrzucenie. W toku postępowania sądowoadministracyjnego Sąd ustalił, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po uzyskaniu odpowiedzi strony na wezwanie z dnia [...] września 2013r., w której odmówiła ona ponoszenia ciężarów gromadzenia dowodów w postępowaniu administracyjnych, z uwagi na zasadę, iż obowiązek w tym zakresie obciąża organ, wystąpiło pismem z dnia [...] października 2013 r. nr [...] do Sądu Rejonowego Wydział Cywilny o udzielenie informacji, czy po J.D. oraz W.D. było prowadzone postępowanie spadkowe. Organ jednocześnie poinformował stronę – J.O. o wydłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 30 listopada 2013 r., a następnie termin ten wydłużył do dnia 31 stycznia 2014 r., z uwagi na informację z dnia 17 grudnia 2013 r., iż Sąd jest w trakcie ustalania w/w informacji (pismo z dnia [...] grudnia 2013 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z unormowaną w art. 7 z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 168 – dalej jako "k.p.a.") zasadą prawdy obiektywnej organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego. Zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek przeprowadzenia tych dowodów z urzędu. Z kolei w myśl zasady statuowanej przepisem art. 12 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie do przepisu art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Z kolei przepis art. 36 k.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Jednakże sama czynność zawiadomienia strony postępowania o nowym terminie załatwienia sprawy nie usprawiedliwia bezczynności organu, bowiem istotna jest przyczyna zwłoki. Jednakże organ wyznaczający na podstawie art. 36 k.p.a. nowy termin załatwienia sprawy jest związany przepisem art. 12 i 35 k.p.a., a zatem jest obowiązany do ustalenia możliwie najkrótszego terminu załatwienia sprawy. Wprawdzie przepis art. 36 k.p.a. nie stwarza ograniczeń ani też nie ustala zasady, którą powinien kierować się organ przy wyznaczaniu nowego terminu, jednakże nie oznacza to dowolności i swobody. Musi on bowiem być interpretowany zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. Wielokrotne informowanie strony przez organ, iż sprawa zostanie załatwiona w terminie późniejszym, nie może stać się regułą, ponieważ organ administracji w ten sposób narusza wyrażoną w art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że przepisy prawa nie definiują wprost na czym polega "przewlekłe prowadzenie postępowania", na czym zaś polega "bezczynność organu", o którch mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i art. 37 § 1 k.p.a., oczywistym jest jednak że pojęcia te mają inny zakres znaczeniowy. W orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Z bezczynnością mamy do czynienia między innymi, gdy organ nie podejmuje czynności, które warunkują merytoryczne rozpatrzenie sprawy (wyrok NSA z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt IV SAB 18/98 - LEX nr 45691), zwłaszcza zaś, gdy nie dokona w prawnie ustalonym terminie żadnych czynności w sprawie lub gdy jakkolwiek prowadzi postępowanie, to jednak mimo ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, ani innej czynności (wyrok NSA z dnia 19 lutego 1999 r., sygn. akt IV SAB 153/98 - LEX nr 48688). Dla zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu (por. uchwała NSA z dnia 25 listopada 2013 r. I OPS 12/13). Z kolei przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. A contrario nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 26.10.2012 r., sygn. II OSK 1956/12, LEX nr 1233717). Inaczej rzecz ujmując przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację działania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że tylko formalnie organ nie jest bezczynny. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa może być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9.10.2012 r., sygn.. II SAB/Łd, LEX nr 1235300). Skarga w niniejszej sprawie zatytułowana przez stronę jako "skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego", w istocie – zdaniem Sądu ma charakter skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten organ. Tym nie mniej Sąd stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2013 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] (wraz z zawartym w nim wnioskiem o wstrzymanie inkryminowanej decyzji) nie został rozpatrzony w terminie określonym zgodnie z art. 35 i art. 36 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie strona wniosła do organu podanie z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, tj. decyzją z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie mechaniczno-biologicznej oczyszczalni ścieków na działce ew. nr [...], z odprowadzeniem do rowu melioracji podstawowej -działka nr [...]. Jednocześnie, na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. J.O. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji, której wniosek dotyczył. Zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 i 3 k.p.a. wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności może nastąpić na wniosek strony, zaś datą wszczęcia takiego postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, czyli w niniejszej sprawie była by to data 16 lipca 2013 r. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Kolegium zwróciło się do Wójta Gminy o ustosunkowanie się do złożonego wniosku oraz nadesłanie akt administracyjnych sprawy. Odpowiedź na to wezwanie wpłynęła do organu 5 sierpnia 2013 r. Dopiero jednak [...] września 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło kolejne czynności w sprawie, w tym zwróciło się do wnioskodawcy o udzielenie informacji oraz poinformowało, iż z przyczyn od niego niezależnych, sprawa nie zostanie załatwiona w terminie. Do dnia wniesienia skargi do Kolegium na bezczynność tego organu, tj. do dnia 3 października 2013 r. organ nie wydał w sprawie żadnego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Dopiero po upływie prawie dwóch miesięcy od dnia wniesienia wniosku organ zwrócił się do strony z informacją, iż nie zakończy postępowania w wyznaczonym terminie, co stanowi o naruszeniu art. 36 § 1 i 2 k.p.a. Organ nie załatwił sprawy z ciągu miesiąca – stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. – i nie zawiadomił o zwłoce zaraz po uchybieniu tego terminu. Natomiast zawiadomienie z dnia [...] września 2013 r. nie wskazuje przyczyny uchybienia terminu załatwienia sprawy, a także terminu w jakim sprawa zostanie załatwiona. Organ nie wyjaśnił przyczyn, dla których nie rozstrzygnął postępowania, wskazując jedynie, iż jest to okoliczność niezależna od niego. Dodatkowo nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy. Wreszcie organ nie rozstrzygnął wniosku strony w zakresie wstrzymania wykonania zakwestionowanej decyzji. W toku postępowania sądowoadministracyjnego Sąd ustalił, iż organ jeszcze dwukrotnie informował stronę o wydłużeniu terminu załatwienia sprawy, w dalszym ciągu starając się ustalić kwestie związane ze spadkobiercami po zmarłych J. i W.D. (pismo organu z dnia [...] stycznia 2014 r.). W tych kolejnych zawiadomieniach jednak informował już stronę o zakładanym terminie załatwienia sprawy. Niewątpliwie w zakresie w jakim organ nie rozpatrzył incydentalnego wniosku strony w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] września 2009 r. oraz nie wydał w sprawie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia [...] lipca 2013 r. J.O. w terminie określonym przez art. 35 k.p.a. uznałby można było, iż organ pozostaje bezczynny. Jednakże w istocie organ podjął czynności o charakterze wyjaśniającym występując do organu I instancji o zajęcie stanowiska oraz przesłanie akt ( pismo z dnia [...] lipca 2013 r.), a także zwrócił się do wnioskodawcy do wskazania spadkobierców zmarłych stron postępowania – W.D. oraz J.D. (pismo z dnia [...] września 2013 r.), z uwagi na ich rozdzielenie w czasie oraz znaczenie dla sprawy – w ocenie Sądu – świadczy o przedłużaniu terminu załatwienia sprawy, a zatem nosi znamiona przewlekłego prowadzenia postępowania. Podjętej w dniu [...] września 2013 r. czynności postawić można zarzut, iż ma ona charakter pozorny i powoduje nieuzasadnione przedłużenie postępowania, bowiem w kontekście dyspozycji art. 156 § 1 k.p.a. nie sposób uznać, by zmierzały one do ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozpatrzenia sprawy, w tym oceny czy inkryminowana decyzja obarczona jest kwalifikowaną wadą, skutkującą jej nieważnością. Pominięcie uczestników postępowania, lub nieprawidłowe ustalenie stron tego postępowania, świadczyć może o kwalifikowanej wadzie postępowania – a nie decyzji – stanowiącej podstawę do przeprowadzenia postępowania w trybie art. 145 § 1 k.p.a. Jak wynika ze zgromadzonych akt administracyjnych w zakresie pozostałych zarzutów podniesionych we wniosku z dnia [...] lipca 2013 r. organ nie podjął żadnych czynności. Tym samym, choć formalnie nie pozostaje bezczynny, nie podejmuje czynności, które w myśl art. 12 k.p.a. zmierzają do załatwienia sprawy. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, iż decyzja Wójta Gminy była przedmiotem kontroli instancyjnej – w wyniku której Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 roku utrzymywało ją w mocy. Obie decyzje z kolei zostały skontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt II SA/Go 553/13 oddalił skargę J.O.. Wydany w sprawie wyrok z dnia 25 września 2013 r. nie ma jeszcze waloru prawomocnego. Wprawdzie decyzja Wójta Gminy nie stanowiła tu przedmiotu skargi inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne, niewątpliwie jednak, na podstawie art. 134 w zw. z art. 135 p.p.s.a. podlegała ocenie Sądu w toku prowadzonego postepowania. Co więcej decyzja Wójta Gminy nie ma charakteru ostatecznego, a do tego w tej sprawie wydane zostało ostateczne rozstrzygnięcie organu II instancji, co uzasadnia wskazanie, iż orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, jakoby nie jest dopuszczalnym było prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w I instancji, w sytuacji gdy w sprawie została co do tej decyzji – w oparciu o przepis art. 138 kpa – wydana decyzja organu odwoławczego ( por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. II OSK 2138/10, z dnia 3 kwietnia 2012 r. II OSK 87/11, z dnia 21 czerwca 2013 r. II OSK 457/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 listopada 523/12). Tym samym chociaż przepisy k.p.a. nie zawierają zakazu wszczynania postępowania nadzwyczajnego w stosunku do decyzji, co do której złożono skargę do sądu administracyjnego, to w orzecznictwie utrzymuje się pogląd, według którego wniesienie prawnie skutecznej skargi stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego (Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi – Komentarz Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka – Medek Wyd. Wolters Kluwer 2013, str. 224, uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000r. FPS 12/99 ONSA 2001/1/7, wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2006r. II OSK 50/06). Organ powinien w takim przypadku na podstawie art. 61a § 1 kpa odmówić wszczęcia postępowania, a jeśli zostało wszczęte zawiesić do czasu rozpoznania skargi. Jak bowiem wykazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 7 grudnia 2009r. (I OPS 6/09 ONSAiWSA 2010/2/18 ) fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia na nią skargi przez sąd administracyjny zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej, jednakże tylko w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte są zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Z powyższego zestawienia wynika, że organ podejmował niektóre czynności z opóźnieniami i choć jednorazowo podejmował ich kilka, to jednak nie uniknął braku należytej ich koncentracji, w tym także w rozumieniu art. 12 k.p.a. Wnioskować należy, że brak tej koncentracji wynikał z nienależytej analizy posiadanego już materiału i braku dostatecznie opracowanej koncepcji tego postępowania, w tym określenia zakresu koniecznego do rozstrzygnięcia materiału dowodowego. Taki sposób prowadzenia postępowania wyczerpuje znamiona przewlekłości. Przewlekłości tej jednak nie można nadać charakteru rażącego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie l wyroku. W prowadzonym postępowaniu, po zwrocie akt przez Sąd, organ zobowiązany będzie do przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego, zgodnie z art. 156 § 1 w zw. z art. 7 oraz art. 12 k.p.a. , rozważenia czy w sprawie zachodzą podstawy do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i rozstrzygnięcia jej w drodze decyzji administracyjnej, czy też zasadne jest wydanie lub podjęcie innej czynności w tym zakresie. Ponadto organ zobowiązany będzie do rozstrzygnięcia kwestii złożonego wniosku o wstrzymanie decyzji z dnia [...] września 2009 r. Wójta Miasta. Prowadząc to postępowanie związany będzie natomiast zarówno oceną prawna wyrażoną w niniejszym orzeczeniu, jak również dyspozycją przepisów art. 35 i art. 36 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. W punkcie drugim wyroku, na podstawie art. 149 p.p.s.a. zdanie drugie stwierdzono, że przewlekłość nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.