II SAB/Go 77/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Organizacji Międzyzakładowej [...] na bezczynność Marszałka Województwa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2021 r., złożonym za pośrednictwem platformy internetowej ePUAP, Organizacja Międzyzakładowa [...], zwróciła się do Sekretarza Urzędu Marszałkowskiego Województwa o udostępnienie informacji publicznej – pełnej dokumentacji prowadzonego postępowania w sprawie o znaku: [...]. Dnia [...] lutego 2021 r. za pośrednictwem skrzynki ePUAP, działający w imieniu Marszałka Województwa – pełnomocnik ds. Ochrony Informacji Niejawnych udzielił wnioskującej organizacji związkowej odpowiedzi na wniosek, w której wskazał, że przedmiot zapytania nie stanowi informacji publicznej. W piśmie tym wskazał, że sprawa [...] dotyczy obsługi incydentu związanego z bezpieczeństwem informacji. Ujawnienie tych informacji może mieć negatywny wpływ na poziom bezpieczeństwa danych. Stanowisko ówczesnego GIODO podtrzymane obecnie przez prezesa UODO wskazuje, że zapoznanie osób trzecich ze szczegółami rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa danych i architekturą systemów zastosowanych do ich przetwarzania może ułatwić przestępcom komputerowym ingerencję w te systemy (np. zatrzymania pracy lub niekontrolowaną modyfikację systemu, przejęcie, zniekształcenie lub usunięcie danych w nim zawartych) poprzez ominięcie zastosowanych zabezpieczeń lub ich "złamanie". Powołał się także na art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.; dalej u.d.i.p.) podkreślając, że ujawnienie informacji może mieć negatywny wpływ na poziom bezpieczeństwa danych, a dokumentacja dotycząca obsługi incydentów jest dokumentem o charakterze wewnętrznym. Na potwierdzenie tego stanowiska powołano dwa orzeczenia sądów administracyjnych. Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. wnioskująca organizacja związkowa złożyła skargę na bezczynność "Urzędu Marszałkowskiego Województwa" w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej zarzucając organowi: - naruszenie prawa do informacji publicznej określone w art. 61 Konstytucji R.P. oraz art. 2 ust. 1 u.d.i.p. przez nieuzasadnione nieudostępnienie informacji publicznej, - art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez nieudostępnienie informacji publicznej przez organ do tego zobowiązany; - art. 16 ust. 1 u.d.i.p., gdyż wbrew wymogom określonym w tym przepisie organ nie wydał decyzji, co narusza równocześnie art. 8, 11 oraz 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: K.p.a.). W oparciu o te zarzuty wniesiono o zobowiązanie organu do rozpatrzenia w terminie 14 dni wniosku o udzielenie informacji publicznej przez jej udzielenie, albo wydania decyzji w sprawie. W ocenie skarżącego wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej. Dotyczy ona bowiem przebiegu i efektu kontroli z naruszenia bezpieczeństwa informacji a tym samym bezpośrednio wpisuje się w zakres informacji publicznej wskazany w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a myślnik drugi u.d.i.p. W skardze podkreślono, że organ jest niekonsekwentny w swojej odpowiedzi, gdyż z jednej strony twierdzi, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, z drugiej zaś strony powołuje się na art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten, jak podkreślono, można stosować wyłącznie do informacji, które stanowią informację publiczną, ale która nie może zostać udostępniona z uwagi na ochronę tajemnic ustawowo chronionych lub ochronę informacji niejawnych. Nadto, zdaniem skarżącej organ błędnie powołuje się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące wewnętrznych dokumentów (procedur/polityk) dotyczących ochrony danych osobowych. Dokumenty te mają zupełnie odmienny charakter od wnioskowanej informacji. Przytoczony przez organ wyrok sądu dotyczy udostępnienia "polityki bezpieczeństwa" natomiast skarżąca wystąpiła do organu z wnioskiem o udostępnienie dokumentów z kontroli obsługi zdarzenia/incydentu. Zdaniem skarżącej w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości fakt, iż protokół kontroli sporządzony przez organ państwowej administracji, jako dokument urzędowy, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej (wyroki NSA: z dnia 6 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 583/14, z dnia 12 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1395/14). Wskazać także trzeba, że prawo do informacji publicznej jest prawem konstytucyjnym, wyszczególnionym w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasadą jest więc, że informacja publiczna powinna być udzielana, co oznacza, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zawsze powinien dążyć do tego, aby informacji, nawet w ograniczonym zakresie, udzielić. W opinii skarżącej organ powinien rozpoznać wniosek i udostępnić informację publiczną albo odmówić jej udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej. Skoro organ nie dokonał, żadnej z tych czynności to pozostaje on w bezczynności i w związku z tym skarga jest zasadna. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W pierwszej kolejności podkreślił, że Urząd Marszałkowski Województwa wskazany przez skarżącą organizację jako organ, który "rzekomo dopuścił się bezczynności", w związku z treścią art. 4 u.d.i.p. nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Urząd Marszałkowski Województwa jest wyłącznie aparatem pomocniczym Zarządu Województwa, o czym stanowi art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1668 ze zm.). Odnosząc się do zarzutów skargi w ocenie organu nie doszło do bezczynności, ponieważ organ ten udzielił skarżącej pismem z dnia [...] lutego 2021 r. odpowiedzi na złożony wniosek. Zdaniem organu niewątpliwe organy administracji publicznej są podmiotami zobligowanymi do udostępniania informacji publicznej. Zważyć jednak należy, iż konieczność udostępnienia informacji publicznej ma miejsce wtedy gdy dana informacja rzeczywiście stanowi informację publiczną. Co prawda w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, co oznacza iż niewątpliwe pojęcie to jest pojęciem szerokim, jednakże zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem sądów administracyjnych dokumenty, które służą jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związane są z jego działalnością nie są informacją publiczną i nie podlegają ujawnieniu (tzw. dokumenty wewnętrzne). W świetle powyższego – zdaniem organu - wskazania wymaga w pierwszej kolejności, iż wbrew twierdzeniom skarżącej dokumentacja z postępowania w sprawie o znaku [...] nie stanowi dokumentacji z kontroli obsługi zdarzenia/incydentu. W ramach postępowania w sprawie o znaku [...] nie przeprowadzono bowiem jakiejkolwiek kontroli, tak wewnętrznej jak i zewnętrznej. Postępowanie dotyczy bowiem wyjaśnienia okoliczności faktycznych związanych z możliwym naruszeniem zasad bezpieczeństwa informacji przez pracownika Urzędu Marszałkowskiego Województwa. Tym samym w ramach postępowania wytworzone zostały wyłącznie dokumenty o charakterze wewnętrznym takie jak notatki i protokoły służbowe czy wyjaśnienia i e-maile pracowników (dowód: wydruk z sytemu Elektronicznego Zarządzania Dokumentacją z wykazem dokumentów wchodzących w skład dokumentacji postępowania w sprawie o znaku [...]) Żadna z wyżej wymienionych informacji nie podlega udostępnieniu zgodnie z u.d.i.p., ponieważ żaden z tych dokumentów nie stanowi nośnika informacji publicznej. Informacje ujęte w ww. dokumentach mają bowiem charakter wyłącznie pracowniczy i wyłącznie wewnętrzny i nie sposób przypisać im jakiegokolwiek waloru oficjalności ani tego że dotyczą spraw publicznych. "Korespondencja mailowa pomiędzy pracownikami organu, lub pomiędzy nimi a konsultantami lub innymi organami władzy publicznej, jawi się jako nieposiadająca cech informacji publicznej. Nie zawiera ona bowiem w sobie charakteru wiążącego, co do sposobu rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Poczta elektroniczna jest jedynie narzędziem biurowym, służącym do kontaktów. Kontakty te nie posiadają jednakże waloru oficjalność’. (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2014 r., II SAB/Wa 702/13). Co więcej również "pisemne wyjaśnienia złożone przez pracowników organu, które mają charakter porządkowy i dotyczą sposobu wykonywania obowiązków służbowych" stanowią dokumenty wewnętrzne niepodlegające udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2013 r., I OSK 1105/13). Przy kwalifikacji danej informacji jako informacji publicznej nie wystarczy kierować się bowiem jedynie tym, kto wytworzył daną informację lecz istotne jest przede wszystkim to, co dana informacja zawiera, a więc, czy dotyczy sprawy publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Dokumenty wewnętrzne podlegają wyłączeniu z szerokiego zakresu przedmiotowego pojęcia "informacja publiczna" i takie też stanowisko przyjął Trybunał Konstytucyjny, wg którego "dokumenty wewnętrzne podlegają wyłączeniu z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej. [...] dokumenty wewnętrzne to informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Służą one wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów stanowisk" (tak: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2013 r., P 25/12). Co więcej w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, informacje i dokumenty których dotyczy wniosek nie mogą być nawet uznane za stanowiące etap czy też stadium do wytworzenia informacji publicznej, bowiem w żaden sposób nie prowadzą do wytworzenia finalnej informacji, która mogłaby stanowić informację publiczną. Celem wytworzenia wspomnianych dokumentów był proces rozważań i ustalenie stanu faktycznego sprawy dotyczącej możliwego naruszenia zasad bezpieczeństwa informacji przez pracownika, w tym w ramach czynności polegających na wymianie informacji między pracownikami. Dokumenty powyższe służyły bowiem wyłącznie wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów i uzgadnianiu poglądów i stanowisk celem dogłębnego wyjaśnienia możliwego naruszenia zasad bezpieczeństwa informacji przez pracownika Urzędu Marszałkowskiego Województwa. Mając na uwadze powyższe zdaniem organu brak jest podstaw do udostępnienia skarżącej pełnej dokumentacji postępowania w sprawie o znaku [...], albowiem informacje zawarte w tejże dokumentacji nie stanowią informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Ponadto w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Ponadto w świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Należy wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony z [...] lutego 2021 r. co do udostępnienia informacji publicznej. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Poza tym należy wskazać, że sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rozumieniu powyższego przepisu podmiotem tym jest Marszałek Województwa jako organ reprezentujący podmiot wykonujący zadania publiczne w zakresie polityki bezpieczeństwa i zarazem organ kierujący urzędem marszałkowskim. W tym zakresie zgodzić się należy oczywiście z odpowiedzią na skargę, że organem nie może być "urząd" jako aparat pomocniczy, jednakże w tym przypadku nie jest nim Zarząd Województwa, jak twierdzi się odpowiedzi na skargę, lecz marszałek, który to jest kierownikiem urzędu marszałkowskiego i zarazem organem wydającym również decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, a więc także w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej, zgodnie z art. 45 ust. 3, art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2019 r., I OSK 708/17, CBOSA). Wewnętrzna organizacja i struktura urzędu - Biura Ochrony Informacji i Bezpieczeństwa Publicznego Urzędu Marszałkowskiego Województwa oraz umocowanie Dyrektora tego biura jako pełnomocnika marszałka potwierdza, że jest Marszałek Województwa organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w przedmiotowej sprawie. W tym też zakresie sąd dookreślił oznaczenie organu, do czego ma kompetencję (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Jeśli chodzi o pojęcie informacji publicznej ma ono szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Za informację publiczną uznaje się zatem każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Oceniając stanowisko organu wskazać należy, że w skardze trafnie zwraca się uwagę na jego niekonsekwencję. Choć z treści odpowiedzi na skargę wynika, że organ "procedował" w trybie nieadministracyjnym, uznając, iż żądana we wniosku informacja nie ma charakteru informacji publicznej, gdyż stanowi tzw. dokumenty wewnętrzne to jednak w piśmie odmawiającym udostępnienia powołuje się na art. 5 ust. 1 u.d.i.p., który z istoty dotyczy przecież informacji publicznej wskazując na ustawowe przesłanki ograniczenia do niej dostępu. Orzecznictwo powołane w tym piśmie dotyczy właśnie takich przypadków to jest informacji publicznych – przetwarzanych przez organ informacji o bezpieczeństwie danych osobowych, objętych z tego powodu tajemnicą służbową. Jak wiadomo o tym również stronom sporu procedowanie w tym trybie wymaga wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p.). Zatem ten zakres argumentacji i powodów odmowy udzielenia wnioskowanej informacji nie mógł zatem znaleźć się w piśmie z dnia [...] lutego 2021 r. i załatwienie w tym zakresie wniosku w tej formie nie jest dopuszczalne. Jeśli chodzi natomiast o kwestię relacji danych/informacji żądanych we wniosku a pojęcia tzw. dokumentów wewnętrznych, pismo organu (jak i odpowiedź na skargę) jest przekonywujące. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że dokumenty wewnętrzne nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne". Dokumenty takie służą gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgadnianiu stanowisk i poglądów. Nie są wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią informacji publicznej. Dokumenty wewnętrzne, służące realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu, nie mają jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawierają propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej mieszczą się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia. Procesowi podejmowania decyzji nie jest zaś konieczna społeczna kontrola na każdym jego etapie (por. wyroki NSA z dnia: 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11; 15 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 707/10 - dostępne na www.nsa.gov.pl). Zasadne wręcz jest twierdzenie, że kontrola taka mogłaby zakłócić jego przebieg, ponieważ każda ze zgłoszonych propozycji podlegałaby społecznemu i przedwczesnemu osądowi (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015r. sygn. akt I OSK 430/14). Jak wynika z dołączonego do odpowiedzi na skargę wydruku z sytemu Elektronicznego Zarządzania Dokumentacją z wykazem dokumentów wchodzących w skład dokumentacji postępowania w sprawie o znaku [...], dokumentacja ta – wbrew stanowisku skarżącej – nie stanowi dokumentacji z kontroli obsługi zdarzenia/incydentu. Analiza tego wydruku dowodzi, że organ prawidłowo przyjął, iż w ramach postępowania w sprawie o znaku [...] nie przeprowadzono jakiejkolwiek kontroli, tak wewnętrznej jak i zewnętrznej. Postępowanie dotyczyło wyjaśnienia okoliczności faktycznych związanych z możliwym naruszeniem zasad bezpieczeństwa informacji przez pracownika Urzędu Marszałkowskiego Województwa. W ramach postępowania wytworzone zostały wyłącznie dokumenty o charakterze wewnętrznym takie jak notatki i protokoły służbowe czy wyjaśnienia i e-maile pracowników. Nie miały więc waloru oficjalności, gdyż zostały wytworzone tylko na potrzeby wewnętrzne i nie przedstawiały stanowiska organu na zewnątrz. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że żądana dokumentacja nie stanowi informacji publicznej. Zatem organowi nie można zarzucić bezczynności, skoro nie miał on obowiązku udostępnienia żądanych danych, o czym powiadomił wnioskodawcę pismem. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 151, oddalił skargę. Sprawę rozpatrzono na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w oparciu o przepis art. 119 pkt 4 p.p.s.a.