I SA/Ke 119/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A. Z. i M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia (...) znak: (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (Dyrektor) decyzją z ... nr ... utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. (Naczelnik) z ... nr ... w sprawie określenia dla M. i A. Z. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r., w wysokości 366.099 zł. Organ ustalił, że M. Z. w 2014 r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą M. Z. A. A. – H., w zakresie handlu samochodami używanymi - głównie osobowymi samochodami używanymi. Podatnik sprzedawał pojazdy używane nabyte na własne nazwisko w kraju i w krajach Unii Europejskiej (Niemcy). Podatnik osobiście wyjeżdżał za granicę w celu dokonania transakcji zakupu samochodów, a pojazdy do sprzedaży oferował przez ogłoszenia w Internecie poprzez platformę Allegro.pl oraz na własnej stronie internetowej w serwisie Otomoto.pl. W 2014 r. nie zatrudniał pracowników. Przeprowadzona kontrola za 2014 r. oraz wszczęte w jej następstwie, 27 lutego 2020 r., postępowanie podatkowe wobec M. i A. Z. wykazały nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania przychodów i kosztów uzyskania przychodów. Ustalono, że przychód został zawyżony o kwotę 742.974,78 zł netto, poprzez zaewidencjonowanie w PKPiR za 2014 r. przychodów w wysokości równej wartości sprzedaży brutto pomniejszonej o wartość podatku należnego VAT obliczonego od marży. Koszty uzyskania przychodu według ustaleń organu pierwszej instancji zostały zawyżone o kwotę 1.856.481 zł. Dyrektor wskazał na definicję kosztów uzyskania przychodów z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U.2012.361 ze zm.) dalej "u.p.d.o.f." Organ ustalił, że podatnik posługiwał się fakturami, na których jako sprzedający widniały dane nieistniejących podmiotów gospodarczych - sprzedawców używanych samochodów z Niemiec (dot. M., L.), albo na których co prawda znajdowały się dane istniejących podmiotów gospodarczych, ale podmioty te nie potwierdziły faktu dokonania sprzedaży na rzecz strony używanych samochodów (A., K., A.). Podatnik w 2014 r. w ramach sprzedaży samochodów używanych poprzez serwis aukcyjny Allegro, oraz na własnej stronie internetowej www.agamar24.otomoto.pl dokonał sprzedaży 43 sztuk samochodów używanych nabytych uprzednio od podmiotów z Niemiec, tj.: M., L. K., A., K., A. Na okoliczność ich zakupu przedstawił rachunki z adnotacją § 25a UstG, na których widniały dane firm niemieckich. Administracja niemiecka w przekazanych informacjach nie potwierdziła numeru identyfikacji podatkowej firm M. oraz L., nie potwierdziła też ich nazw i adresów. Z informacji tych wynika ponadto, że firma A., posiada europejski numer do celów VAT, natomiast adres jej siedziby, który został zamieszczony na rachunkach przedstawionych do kontroli przez podatnika, jest inny niż ten wynikający z załączonych do odpowiedzi przez administrację niemiecką rachunków wystawionych przez tę firmę. Rachunki przesłane przez administrację niemiecką oznaczone są kolejnym numerem, natomiast te, które przedłożył do kontroli podatnik, takiego numeru nie posiadają. Różnice dotyczą też użytych pieczęci firmowych w zakresie zamieszczonej w nich nazwy firmy, jej adresu, nr telefonu, NIP firmy. Nie były to jednak rachunki wystawione na podatnika, lecz na innego polskiego przedsiębiorcę, tj. firmę Usługowo-Handlową W. M. O. z D. i dotyczyły one sprzedaży innych samochodów, niż te które widniały na okazanych do kontroli przez podatnika z naniesionymi danymi firmy A. Ponadto z uzyskanych informacji wynika, że ww. niemiecki przedsiębiorca nie dokonywał w ogóle w 2014 r. sprzedaży samochodów do podatnika, a firma K., nie sprzedała podatnikowi samochodów Citroen C5 SW nr VIN ... i Renault Scenic nr VIN .... Transakcje nie mogą zostać zweryfikowane, gdyż w księgowości firmy M. brak jest zarówno umów kupna jak i umów sprzedaży dotyczących tych pojazdów. Z kolei firma A., której dane wynikały z przedłożonych do kontroli dokumentów zakupu istnieje, lecz niemiecki przedsiębiorca twierdzi, że rachunki, będące w posiadaniu podatnika nie zostały przez niego wystawione, dot. to samochodu Peugeot 508 rok prod. 2011, nr VIN....i Touran rok prod. 2010. System marży i nazwisko polskiego przedsiębiorcy nie jest mu znane. Niemiecki przedsiębiorca oświadczył, że pismo na umowie kupna-sprzedaży nie jest jego pismem, a jego podpis wygląda zupełnie inaczej. Ponadto, pieczątka na rachunkach przedstawionych przez podatnika była nieaktualna i nie była przez niemieckiego przedsiębiorcę Saida w tym momencie już używana. Podatnik, podczas przesłuchania 21 czerwca 2018 r. i 23 czerwca 2017 r. pytany o kontrahentów, których dane widniały na kwestionowanych dowodach zakupu, opisał wygląd osób, z którymi nawiązał współpracę w Niemczech, miejsce gdzie dokonał kwestionowanych zakupów, jednak nie był pewien, czy to te osoby prowadziły firmy, których dane znajdowały się na okazanych do kontroli dowodach zakupu. Jak przyznał nie sprawdzał dokumentów tych firm, ani ich nr NIP. W ocenie organu, nie można dać wiary zeznaniom podatnika, że osobiście był w firmach, których istnienia, w okresie objętym postępowaniem, administracja podatkowa Niemiec nie potwierdziła. Wobec treści informacji organów niemieckich, że podmioty gospodarcze wymienione na rachunkach zakupu nie istnieją, organ stwierdził, że podatnik nie znał albo też nie mógł znać firm, przebywać na ich terenie, a w szczególności zawrzeć z nimi transakcji zakupu samochodów używanych w sytuacji, gdy one nie istniały. Jednocześnie potwierdzenie przez niemieckie podmioty, że podatnika nie znają, a faktury będące w posiadaniu podatnika nie zostały przez nie wystawione, świadczy o ich nierzetelności. Z zebranego materiału dowodowego wynika ponadto, że podatnik nie podjął żadnych czynności celem weryfikacji kontrahenta i rzetelności dowodu zakupu. Otrzymywanie przez podatnika czystych rachunków opatrzonych wyłącznie pieczątkami firmy i nieczytelnym podpisem oraz samodzielne wypełnianie przez podatnika tych rachunków dokumentujących zakup samochodów, tak jak zeznała strona, nie może też być uznane jako czynności standardowe, typowe czy też charakterystyczne i nie budzące podejrzeń w handlu samochodami używanymi. Zdaniem Dyrektora nie sposób w tych okolicznościach przyjąć, że podatnik nabywał samochody używane od ww. firm niemieckich według treści okazanych rachunków. Podatnik w żaden sposób nie wykazał, że to te firmy były rzeczywistymi ich sprzedawcami. Nie potwierdziło też tego przeprowadzone postępowanie podatkowe. Bezsprzecznie zostało udowodnione, że podatnik posłużył się do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów dokumentami, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W ocenie organu podatnik nie zachowywał należytej staranności przy zawieraniu umów - nabywaniu pojazdów za granicą. Zgodnie z jego zeznaniami ze sprzedawcami samochodów miał on wyłącznie osobisty kontakt na terenie komisów w miejscowości Furth lub Norymberga. Podatnik podał, że w miejscowościach tych było dużo komisów samochodowych prowadzonych przez obywateli niemieckich pochodzenia tureckiego lub rumuńskiego. Podatnik nie pamiętał podczas przesłuchania, czy w tych miejscach były jakieś oznaki prowadzenia działalności gospodarczej, czy był szyld albo baner tych firm. Podatnik nie sprawdzał danych dotyczących sprzedawców. Nie sprawdzał dokumentów tych firm, ani numeru NIP. Zeznał też, że od sprzedawców dostawał puste druki rachunków tylko z pieczątką firmy natomiast pozostałe pozycje rachunku wypełniał sam w zakresie danych samochodu oraz kwoty. Okoliczność, że podatnik nabywał samochody w komisach, prowadzonych przez osoby pochodzące z Turcji w obecności osób trzecich (żony A.Z., pasierba J. B., S. T., H. Ż., Ł.N., P. M., M. S.) nie miała wpływu na rozstrzygnięcie. Konsekwencje braku weryfikacji osób przed zawarciem transakcji obciążają stronę i zakup samochodów od takich osób nie zwalniał podatnika z obowiązku sprawdzenia, czy osoby te podają prawdziwe dane do umów. Sposób zawierania transakcji wskazywał, że podatnik akceptował fakt, że sprzedawcy mogą podawać nieprawdziwe dane identyfikacyjne, w związku z uchylaniem się od obowiązków podatkowych na terenie Niemiec. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 120 w zw. z art. 122 w zw. z art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej w zakresie wszczęcia postępowania podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r., przy jednoczesnym odniesieniu się do stanów remanentowych, dowodów nabyć środków transportu za 2013 r. Dyrektor wskazał, że zakwestionowane dowody zakupu samochodów osobowych od L. dot. Audi A3 zakup na rachunek z 16 lipca 2013 r. o wartości 48.931 zł system marży oraz od A. dot. VW Touran na rachunek z 28 sierpnia 2013 r. o wartości 52.242 zł, zostały okazane do kontroli (dołączono je do spisu remanentowego) i stanowią dowód zawartych transakcji handlowych, mających wpływ na wysokość kosztów uzyskania przychodów za 2014 r. i jednocześnie na określenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za ten rok. Pomimo, że kontrola podatkowa nie obejmowała rozliczenia z budżetem za 2013 r., to ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego pozwalają na stwierdzenie braku rzetelnego dokumentowania nabyć samochodów osobowych od ww. kontrahentów w 2013 r. Powyższe skutkuje zmniejszeniem wartości remanentu początkowego na 1 stycznia 2014 r. Wyłączenie kwoty 101.173 zł z ogólnej wartości remanentu na 1 stycznia 2014 r. nie wpływa na wymiar podatku dochodowego za 2013 r., który z uwagi na upływ terminu przedawnienia, nie może podlegać kontroli lub postępowaniu podatkowemu. W ocenie Dyrektora brak jest podstaw do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka M. O. na okoliczność wykazania zakupu środków transportu od A. Nie przyczyni się do wyjaśnienia zakwestionowanego przez organ pierwszej instancji przebiegu transakcji zakupu samochodów przez M. Z. od niemieckiego kontrahenta, bowiem zostało to udowodnione już innym dowodem zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji. Poza tym okoliczność zakupu przez M. O. samochodów osobowych od firmy A. nie jest istotna dla rozstrzygnięcia sprawy. Świadek może ewentualnie potwierdzić lub zaprzeczyć dokonanie transakcji z niemieckim podmiotem. Jednak nie ma to znaczenia dla okoliczności istotnej, jaką jest kwestia rzetelności okazanych przez podatnika dowodów zakupu samochodów. Zdaniem Dyrektora na uwzględnienie nie zasługuje również wniosek o powołanie w charakterze świadka B. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. Transport B. G. na okoliczność nabycia środków transportu przez Spółkę C. Sp. z o.o. z siedzibą w K., celem ustalenia czy odmienny przebieg transakcji zakupu środka transportu ma rzeczywisty charakter. Podatnik w tym zakresie nie przedstawił konkretnych tez dowodowych i okoliczności stanu faktycznego, które miałyby zostać wyjaśnione w drodze tego przesłuchania. Ponadto wskazać należy, że nie jest kwestionowany zakup samochodów lecz rzetelność dokumentów, którymi podatnik posłużył się do udokumentowania tych transakcji. Z tych samych względów w ocenie Dyrektora brak jest podstaw do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka osób wchodzących w skład Zarządu Spółki T. sp. z o.o. z siedzibą w K. jak i osób wchodzących skład Zarządu C. Sp. z o.o. W odwołaniu pełnomocnik wniósł ponadto o przesłuchanie w charakterze świadków: S.T., H. Ż., Ł. N., P. T., M. S. oraz J. B., na okoliczność zakupów samochodów dokonywanych przez podatnika, wyglądu miejsca realizacji zakupów, miejsca dokonywania zakupów, jako odpowiadającego podmiotowi prowadzącemu legalną działalność gospodarczą, a tym samym stanowiącą o braku świadomości uczestnictwa w transakcji będącej oszustwem podatkowym. Dyrektor wskazał, że świadkowie ci nie mogli potwierdzić, że do transakcji z tymi firmami doszło, skoro dowody zebrane przez organ pierwszej instancji w sposób jednoznaczny świadczą o tym, że nie było to możliwe. Natomiast okoliczność czy podatnik miał świadomość uczestnictwa w oszustwie podatkowym nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Okolicznością istotną jest bowiem rzetelność dowodów zakupu zaliczonych przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów. Podatnik nie wskazał, w jaki sposób przesłuchanie świadków mogłoby rzutować na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, skoro, jak wynika z akt sprawy, firmy albo nie istniały albo nie potwierdziły dokonywania transakcji z podatnikiem. Okoliczność samego nabycia, a następnie sprzedaży samochodów używanych nie jest w sprawie kwestionowana. Dodatkowo Naczelnik decyzją z ... nr .... określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące III-V 2014r. oraz decyzją z 10 maja 20l9 r. nr ..... określił podatnikowi zobowiązane podatkowe w VAT za miesiące I-II, VI-XII 2014 r. W wydanych decyzjach wykazano, że podatnik posługiwał się dowodami zakupu samochodów osobowych od w/w firm niemieckich, które nie istniały lub nie dokonały sprzedaży samochodów na rzecz firmy podatnika. Wobec tego podatnik nie mógł zastosować procedury VAT-marża przy sprzedaży tych samochodów, z uwagi na brak możliwości weryfikacji kontrahentów strony pod kątem ich statusu zgodnego z wymogami art. 120 ust. 10 ustawy o VAT. Zasadność podjętych przez organ pierwszej instancji ustaleń w tym zakresie potwierdził Dyrektor w ostatecznych decyzjach z 17 czerwca 2020 r. nr ... i nr ..... Na powyższą decyzję M. Z. i A. Z. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucili naruszenie: 1. art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez całkowicie jednostronne, nieuzasadnione pomniejszenie kosztów uzyskania przychodów w zakresie nabyć środków transportu wskazanych w zaskarżonej decyzji, pomimo że do przedmiotowych nabyć doszło, istnieje związek pomiędzy wydatkami poczynionymi na zakup samochodów, które w dalszej kolejności były zbywane celem uzyskania określonych przychodów, co w świetle orzecznictwa stanowiącego o zasadach uznawania wydatków za podatkowe koszty uzyskania przychodów jest uznawane za działanie niedopuszczalne; 2. art. 120 w zw. z art. 123 § 1 w zw. z art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady czynnego udziału stron w prowadzonym postępowaniu podatkowym przez Dyrektora, który to organ pozornie wyznaczył termin na wypowiedzenie się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, zgłoszenia żądań, wniosków dowodowych, a pomimo powyższego nie oczekiwał nawet na upływ terminu 7-dniowego, co potwierdza, że o realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym nie może być mowy; 3. art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez całkowicie nieuprawnione ograniczenie postępowania wyjaśniającego wyłącznie do okoliczności niekorzystnych dla mocodawców, jak również ocenę przydatności dowodów przed ich przeprowadzeniem, a także wprowadzenie formalnej teorii dowodowej polegającej na założeniu, że określone okoliczności mogą zostać ustalone wyłącznie dowodami określonego rodzaju, co jest działaniem Dyrektora rażąco niezgodnym z obowiązującymi przepisami, jak również tego rodzaju działanie stanowi przykład niedopuszczalnego ograniczenia prawa do obrony skarżących. W uzasadnieniu podniesiono, że w toku postępowania odwoławczego wydano postanowienie o wyznaczeniu terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym do złożenia wniosków dowodowych. Skarżący z przedmiotowego uprawnienia skorzystali składając pismem z 15 grudnia 2020 r., a więc w terminie otwartym do ich wniesienia - "żądania, wnioski dowodowe, stanowisko w sprawie przedstawiając wniosek o przeprowadzenie przed organem II instancji". Podejmując decyzję organy podatkowe w sprawie ustaliły, że możliwość dowodzenia poniesienia wydatku, związku wydatków ekonomicznych do kosztów uzyskania przychodów, ograniczona została do ściśle określonych dowodów. Bezpośrednią konsekwencją przyjęcia powyższego założenia było oddalenie zarówno na etapie postępowania prowadzonego przez Naczelnika, jak i Dyrektora całokształtu zgłoszonych dowodów mających na celu potwierdzenie rzeczywistego, zgodnego z dowodami księgowymi ujętymi przez mocodawcę w ramach prowadzonej ewidencji stanu przychodów i kosztów za 2014 r. przedstawionego w ramach deklaracji PIT-36. W ocenie skarżących twierdzenia jakoby dla możliwości zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów wyłącznym warunkiem takowego zaliczenia było przedstawienie odpowiednich dokumentów księgowych jest trudne do zaakceptowania. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołali się na dorobek orzeczniczy judykatury, cytując fragmenty wyroków NSA. Podnieśli, że działanie organów podatkowych polegające na oddaleniu całokształtu wniosków dowodowych przez nich wniesionych jest również trudne do zaakceptowania, gdyż oznacza wprowadzenie przez organy podatkowe formalnej teorii dowodowej - i to wbrew przepisom, a z drugiej strony akceptacja tego rodzaju działania organów przez sąd w istocie będzie równoznaczna z pozbawieniem skarżących prawa do obrony, które to prawo ma charakter rangi konstytucyjnej, a dodatkowo występuje i nie jest kwestionowane nawet w drobnych sprawach wykroczeniowych. Dyrektor wskazuje wprost na istnienie podmiotów gospodarczych: A., K. oraz A. Pomimo powyższego dyskwalifikuje całość kosztów wynikających ze współpracy skarżącego ze wskazanymi wyżej podmiotami. Jednocześnie organ podkreśla, że nie kwestionuje faktu nabycia samochodów osobowych przez skarżącego Uchybieniami, które zdecydowały o pozbawieniu możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów określonych wydatków poniesionych przez skarżącego były różnice w zakresie używanych pieczęci firmowych na dowodach zakupu, różnice w postaci braku podpisu na górze wystawionych dokumentów księgowych, jak również umieszczenie na fakturze pieczątki firmowej z poprzednim adresem siedziby przedsiębiorcy. W ocenie skarżących w przypadku wystąpienia opisanych nieprawidłowości obowiązkiem organu było dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżących, które mają potwierdzać fakt zakupu samochodów będących następnie przedmiotem sprzedaży w ramach działalności prowadzonej przez skarżącego. W ocenie skarżących działanie organów podatkowych w sprawie jest niekonsekwentne, gdyż z jednej strony Dyrektor nie kwestionuje nabycia samochodów w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, a z drugiej strony podnosi okoliczności wskazujące na udział innych niż Mocodawca podmiotów w realizacji transakcji nabycia samochodów osobowych wskazanych w decyzji przez organy podatkowe. Potwierdzeniem powyższego są stwierdzenia organu podatkowego II instancji, z których wynika, że samochody osobowe będące przedmiotem późniejszej sprzedaży przez skarżącego miały być przedmiotem obrotu realizowanego przez takie podmioty jak C. Sp. z o.o., M.O., przy udziale takich firm transportowych jak T. Sp. z o.o. A. Aby skarżący mógł zakwestionować ustalenia poczynione przez organy podatkowe należało przeprowadzić przesłuchanie podmiotów bądź osób zarządzających wskazanymi osobami prawnymi bądź osób fizycznych prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą. Podkreślono, że w czynnościach zakupu samochodów uczestniczyły osoby trzecie, stąd koniecznym było przeprowadzenie dowodów z przesłuchania wskazanych świadków, którzy niejako ad hoc zostali z góry uznani za nieprzydatnych do wyjaśnienia sprawy. Złożone w toku postępowania wnioski dowodowe, a w szczególności dowód z przesłuchania świadków, miały na celu wykazanie wszelkich okoliczności potwierdzających fakt realizacji określonych transakcji, wygląd miejsc zakupu samochodów, obecności innych podmiotów nabywających zbyte samochody, zapłaty za nabywane środki transportu. Skarżący powołali się na dorobek orzeczniczy i stwierdzili, że negatywne rozpatrzenie złożonych wniosków dowodowych winno zostać ocenione jako rażąco przedwczesne. Ponadto, pomimo wyznaczenia terminu, do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym Dyrektor nawet nie oczekiwał na upływ ustawowego 7 dniowego terminu na realizację czynności i przed jego upływem wydał decyzję administracyjną w sprawie. Oddalając całokształt wniosków dowodowych organ naruszył art. 188 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z 2 marca 2021 r., wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), zmienionej ustawą z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U.2020.875). Zgodnie ze wskazanym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2019.2325), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Przedmiotem sprawy jest określenie przez organ podatkowy skarżącym zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. Określenie tego zobowiązania podatkowego było konsekwencją korekty podstawy opodatkowania w zakresie przychodów i kosztów uzyskania przychodu. Istota sporu sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia, czy organ w sposób uprawniony zakwestionował zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu w prowadzonej w 2014 r. przez skarżącego działalności gospodarczej, wydatków na zakup samochodów od kontrahentów zagranicznych, tj. firm M., L., A., K., A. W ocenie Dyrektora faktury dokumentujące ww. wydatki nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wymienione firmy, których dane zostały zamieszczone na rachunkach zakupu nie były rzeczywistymi sprzedawcami używanych samochodów. Skarżący kwestionując stanowisko organu twierdzi natomiast, że samochody nabył od ww. kontrahentów. Oceniając postępowanie organów, w szczególności w kontekście zarzutów co do zebrania i oceny materiału dowodowego, należy zauważyć, że naczelną zasadą postępowania podatkowego jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 Ordynacji podatkowej, której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 tej ustawy. Z zasady tej wynikają dla organu podatkowego dwie istotne powinności, po pierwsze zebranie materiału dowodowego niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia, po drugie jego wnikliwe rozpatrzenie. Dokonując tych czynności organy podatkowe muszą kierować się regułami określonymi w art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Termin kosztów uzyskania przychodów, stanowiących obok przychodów element podstawy opodatkowania, został ujęty w art. 22 u.p.d.o.f. Przepis ten zawiera legalną definicję kosztów uzyskania przychodów stanowiąc, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Z przytoczonej regulacji wynika, że warunkiem uznania za koszt uzyskania przychodu określonego wydatku, nie wymienionego w art. 23 u.p.d.o.f., jest faktyczne poniesienie wydatku, istnienie związku między tym wydatkiem a osiągniętym lub przewidywanym przychodem lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodu, oraz przedstawienie dowodu jego poniesienia odpowiadającego przepisom prawa. Do uznania za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Chodzi zatem o wydatki, które mają charakter rzeczywisty. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera też prawidłowe udokumentowanie ponoszonych kosztów, umożliwia to bowiem ustalenie, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki pozwalające uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy podatkowej. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar i zużyć go w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (tak: NSA w wyroku z dnia 17 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FSK 615/09, dostępny jak i pozostałe przywoływane orzeczenia na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym podkreślić, że faktury są środkami dowodowymi stanowiącymi podstawę zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów o ile odpowiadają warunkom określonym w przepisach. Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są: faktury VAT (...) odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach, lub inne dowody, wymienione w § 13 i 14, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem. Ich rzetelność ma wpływ na prawidłowość rozliczeń podatkowych, dlatego tak ważne jest, aby wiarygodność tych dowodów nie mogła zostać zakwestionowana. Dowody księgowe powinny więc być rzetelne, czyli zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, kompletne i wolne od błędów rachunkowych. Bez wątpienia nie mogą stanowić podstawy zapisów w księdze rachunkowej takie dowody księgowe, które nie są zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej jaką dokumentują, a więc nierzetelne przez to, że np. wskazują na udział w tej operacji gospodarczej strony, która w niej nie brała udziału lub operację tę opisują w sposób niezgodny z rzeczywistością, wskazując na sprzedaż towaru lub usługi innych niż w rzeczywistości miały miejsce (por. wyrok NSA z 8 października 2013 r. sygn. akt II FSK 2702/11). Jeżeli zatem podatnik dla potwierdzenia transakcji zakupu towarów lub usług dysponuje określonym dokumentem, z którego wynika, że towary te zostały nabyte od wskazanego w tym dokumencie podmiotu, a postępowanie dowodowe wykaże, że podmiot taki nie dostarczył w rzeczywistości tych towarów czy usług, to nie można traktować kwoty uwidocznionej na nie odpowiadającym rzeczywistości dokumencie w kategoriach kosztów uzyskania przychodów. Wymaga ponadto wyjaśnienia, że świadomość podatnika i przekonanie, że dane wskazane w fakturze są prawdziwe nie ma w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych żadnego znaczenia dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu. Dla odmowy uznania kwot wynikających z nierzetelnych faktur za koszt uzyskania przychodu w podatku dochodowym nie jest istotna wina bądź brak winy podatnika w posłużeniu się takimi fakturami, czyli zła bądź dobra wiara (por. wyrok NSA z 14 lipca 2015 r. sygn. akt II FSK 1418/13 dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podatnik powinien w sposób poddający się weryfikacji wskazać prawdziwe źródło zakupu towaru (usługi) i poniesienia na rzecz konkretnego podmiotu wydatków na jego zakup. Faktura nieodzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej czynności nie daje odbiorcy tej faktury prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów udokumentowanych nią wydatków, nawet gdy pozostaje on w przekonaniu, że wszedł w posiadanie towaru wykazanego na fakturze na podstawie skutecznej czynności cywilnoprawnej mającej miejsce pomiędzy nim, a wystawcą faktury. Ryzyko nieuczciwego kontrahenta obciąża nabywcę towaru, nawet jeśli on działa w dobrej wierze. W świetle przedstawionych tez istotne jest ustalenie, że firmy M., L. nie istnieją. Administracja niemiecka nie potwierdziła numerów identyfikacji podatkowej tych firm. Nie potwierdziła także ich nazw i adresów. Przekazała również informacje dotyczące drogi sprzedaży, które udało się jej ustalić w stosunku do dwóch samochodów (Opel Astra zakupiony na rachunek z 22 kwietnia 2014 r. i Seat Alhambra zakupiony na rachunek z 22 kwietnia 2014 r.). Obydwa wymienione pojazdy zostały zakupione przez dom aukcyjny w Niemczech i odsprzedane jako wewnątrzwspólnotowa dostawa do firmy "C." Sp. z o. o. Transportu pojazdów dokonała firma T. Sp. z o.o. Ustalono także, że związany z firmą L. l. N. Ladar prowadził działalność gospodarczą - handel samochodami pod adresem L. str. ..., F. w okresie od 9 października 2007 r., do 30 marca 2009 r., w Niemczech nie przebywa już od kwietnia 2009 r., a rachunki wystawione na sprzedaż samochodów przez firmę L. są fikcyjne. Administracja niemiecka ustaliła także jak przebiegała ścieżka sprzedaży samochodu osobowego Opel Insignia. Został on sprzedany do firmy C. sp. z o.o. w Polsce. Z kolei firmy A., K., A. nie potwierdziły sprzedaży na rzecz podatnika samochodów używanych. Ustalono, że firma A. posiada europejski numer do celów VAT, adres jej siedziby, który został zamieszczony na rachunkach przedstawionych do kontroli przez podatnika, jest inny niż ten wynikający z załączonych do odpowiedzi przez administrację niemiecką rachunków wystawionych przez tę firmę. W przedłożonych przez podatnika rachunkach brak jest oznaczenia kolejnego numeru rachunku, a w użytych pieczęciach firmowych występują różnice w zakresie zamieszczonej w nich nazwy firmy, jej adresu, nr telefonu, NIP firmy. Istotne jest, że nie były to rachunki wystawione na skarżącego, lecz na innego polskiego przedsiębiorcę, tj. firmę M. O. i dotyczyły sprzedaży innych samochodów. Istotne jest, że niemiecki przedsiębiorca nie dokonywał w ogóle w 2014 r. sprzedaży samochodów do firmy skarżącego i w księgach podatkowych za 2014 r. nie znaleziono rachunków wystawionych na tę firmę. Nie mogły być natomiast zweryfikowane transakcje z firmą K. odnośnie sprzedaży na jego rzecz samochodów Citroen C5 SW i Renault Scenic na rachunek z 6 maja 2014 r. w systemie marży, gdyż w księgowości tej firmy brak jest zarówno umów kupna jak i umów sprzedaży dotyczących tych pojazdów. Mimo posłużenia się przez podatnika umowami z ww. firmą opieczętowanymi jej pieczątką to jednak ustalenia administracji niemieckiej wskazują na inną ścieżkę sprzedaży i kupna obydwu samochodów. Także niemiecki przedsiębiorca firma A. potwierdził, że faktury, będące w posiadaniu podatnika nie zostały przez niego wystawione, a nazwisko skarżącego nie jest mu znane. Niemiecki przedsiębiorca zakwestionował także rzetelność dokumentów którymi posłużył się podatnik, poprzez wskazanie, że pismo na umowie kupna-sprzedaży nie jest jego pismem, a jego podpis wygląda zupełnie inaczej (co zostało przez administrację niemiecką sprawdzone i potwierdzone), na rachunkach polskiego przedsiębiorcy brakuje podpisu na górze, tam gdzie R. S. zawsze umieszcza swój podpis oraz rachunki nie mają kolejnego numeru, używał innej pieczątki i innego adresu. Jak z powyższego wynika, wbrew twierdzeniom skarżącego, różnice w zakresie używanych pieczęci firmowych na dowodach zakupu, różnice w postaci braku podpisu na górze wystawionych dokumentów księgowych, jak również umieszczenie na fakturze pieczątki firmowej z poprzednim adresem siedziby przedsiębiorcy nie były jedynymi okolicznościami, na których oparł się organ podatkowy kwestionując rzetelność transakcji. Sam skarżący, pytany o kontrahentów, których dane widniały na kwestionowanych dowodach zakupu, opisał wygląd osób, z którymi nawiązał współpracę w Niemczech, miejsce gdzie dokonał kwestionowanych zakupów, jednak nie był pewien, czy to te osoby prowadziły firmy, których dane znajdowały się na okazanych do kontroli dowodach zakupu. Nie sprawdzał dokumentów tych firm, ani ich numerów NIP. Tym samym zgodna z art. 191 Ordynacji podatkowej jest ocena organu, że podatnik nie znał albo też nie mógł znać firm, przebywać na ich terenie, a w szczególności zawrzeć z nimi transakcji zakupu samochodów używanych. Z informacji uzyskanej od administracji niemieckiej jednoznacznie wynika, że podmioty gospodarcze wymienione na rachunkach zakupu nie istnieją, bądź nie potwierdzają sprzedaży aut na rzecz podatnika. Administracja podatkowa Niemiec nie potwierdziła osobistego pobytu podatnika w firmach, wymienionych w okazanych przez niego fakturach, a w szczególności zawarcia z nimi transakcji zakupu samochodów używanych w sytuacji, gdy one nie istniały albo temu faktowi skutecznie zaprzeczyły. Powyższe utwierdza w przekonaniu, że skarżący co najmniej godził się na zawieranie umów, które mogły zawierać i w rzeczywistości zawierały dane niezgodne z rzeczywistością. Zawierał transakcje na terenie różnych komisów samochodowych funkcjonujących w Niemczech, a prowadzonych przez obywateli pochodzenia tureckiego lub rumuńskiego, w tym celu korzystając z gotowych wzorów umów i rachunków, do których podstawiał dane. Natomiast nie sprawdzał danych dotyczących sprzedawców, a nawet nie pamiętał czy były tam oznaki prowadzenia działalności gospodarczej przez podmioty uwidocznione w fakturach marża. Występująca ze strony podatnika niedbałość w sporządzeniu dokumentów zakupu przejawiająca się w braku wpisania numerów VAT niemieckich firm, jest niezaprzeczalnym dowodem na to, że skarżący jako doświadczony przedsiębiorca w zakresie handlu używanymi samochodami, nie upewnił się, czy ma do czynienia z uczciwym kontrahentem i nie podjął żadnych czynności celem weryfikacji kontrahenta i rzetelności dowodu zakupu. Ponadto należy podzielić stanowisko organu, że otrzymywanie przez skarżącego czystych rachunków opatrzonych wyłącznie pieczątkami firmy i nieczytelnym podpisem oraz samodzielne wypełnianie przez skarżącego tych rachunków dokumentujących zakup samochodów, nie może być uznane jako czynności standardowe, typowe czy też charakterystyczne i nie budzące podejrzeń w handlu samochodami używanymi. Zdaniem Sądu organy zebrały i dokonały wyczerpującej oceny zgromadzonych dowodów (m.in. za pośrednictwem administracji niemieckiej, jak również opierając się na zeznaniach strony oraz przedłożonych do kontroli dokumentach), które dawały podstawę do ustalenia, że zakupy udokumentowane przedstawionymi przez skarżącego rachunkami nie zostały dokonane od podmiotów widniejących na nich jako sprzedawcy, tj. od firm M., L., A., K. Kwestionowane transakcje nie odbyły się pomiędzy tymi podmiotami. Świadczą o tym szczegółowo przedstawione i omówione przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności układające się w logiczny i spójny splot zdarzeń, których ocenę dokonaną przez organ należy w pełni zaakceptować. W wyniku wystąpień do zagranicznych administracji skarbowych nie uzyskano dowodów potwierdzających, że w transakcjach dotyczących nabycia samochodów uczestniczył podatnik i firmy niemieckie wymienione na okazanych przez podatnikach fakturach. Z kolei skarżący nie przedstawił żadnych rzetelnych dokumentów (dowodów) potwierdzających fakt ich nabycia, jako warunku uwzględnienia ich w kosztach uzyskania przychodów w 2014 r. Z treści materiału dowodowego nie można wyprowadzić wniosku, że skarżący posiadał dowody zakupu od podmiotów gospodarczych, które można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Wymaga przy tym podkreślenia, że to podatnik jest zobowiązany posiadać, względnie wykazać przekonywające dowody pozwalające na ustalenia świadczące o poniesieniu kosztów w celu uzyskania przychodów, a więc również wskazania, na rzecz jakich podmiotów i w jakiej wysokości ponosił w rzeczywistości określone wydatki. Odnosząc się do zarzutu zaniechania przeprowadzenia dowodów zgłaszanych przez stronę należy wskazać, że żądanie dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 Ordynacji podatkowej). Zgłoszenie wniosku dowodowego nie powoduje automatycznie konieczności jego uwzględnienia. Nakaz taki nie wynika z treści powołanego przepisu, a organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody, a zgłaszany dowód nie mógłby przyczynić się do dokonania przydatnych dla sprawy ustaleń. Oznacza to, że organ ma prawo oceniać celowość przeprowadzenia każdego dowodu i na każdym etapie postępowania. Tak też uczyniono w sprawie, odmawiając przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. W trakcie toczącego się postępowania przeprowadzono wiele dowodów z dokumentów i zeznań strony, które wykazały, że firmy, których dane zostały zamieszczone na okazanych przez skarżącego rachunkach zakupu nie były rzeczywistymi sprzedawcami używanych samochodów. Rachunki te były nierzetelne podmiotowo, co wyklucza możliwość uwzględnienia wydatków, które dokumentują w kosztach uzyskania przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Organ natomiast nie kwestionuje, że transakcje zakupu samochodów używanych przez podatnika miały miejsce, co skarżący chciał wykazać zgłoszonymi dowodami. Wnioskowani do przesłuchania w charakterze świadków: M.O., B. G., osoby wchodzące w skład zarządu T. A. sp. z o.o. i C. sp. z o.o., S. T., H. Ż, Ł. N., P.T., M. S., J. B., M. L. oraz A. Z. - nie mogli swoimi zeznaniami zmienić stanu faktycznego sprawy, ponieważ firmy niemieckie od których podatnik, jak twierdzi nabył przedmiotowe samochody faktycznie nie istniały albo nie potwierdziły skuteczności tych transakcji. Dowody zgromadzone na powyższe okoliczności są jednoznaczne i nie zostały podważone w toku postępowania, jak również zarzutami i argumentacją skargi. Dodatkowo, w zakresie wniosków dowodowych dotyczących przesłuchania w charakterze świadków osób wchodzących w skład zarządu T. sp. z o.o. i C. sp. z o.o. należy wskazać, że organ prawidłowo stwierdził, że wnioski te nie zawierają konkretnej tezy dowodowej, tj. nie wskazują, której konkretnie transakcji wniosek dotyczy i jakie okoliczności poprzez przeprowadzenie żądanego dowodu chce wykazać. Co istotne skarżący nie wskazał okoliczności faktycznych odmiennych od ustalonych przez organ. Logicznie ponadto organ argumentował, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania osób wchodzących w skład zarządu C. Sp. z o.o. w charakterze świadków jest niemożliwe z uwagi na wykreślenie z rejestru czynnych podatników VAT i VATUE w oparciu w przepis art. 96 ust. 9 oraz art. 97 ustawy o VAT, a próby weryfikacji transakcji podejmowane na etapie kontroli VAT za 2014 r. nie powiodły się. Z tych względów zarzut naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ograniczenie postępowania wyjaśniającego wyłącznie do okoliczności niekorzystnych dla mocodawców, jak również ocenę przydatności dowodów przed ich przeprowadzeniem jest nieuzasadniony. W zakresie zarzutu naruszenia art. 120 w zw. z art. 123 § 1 w zw. z art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez uchybienie zasadzie czynnego udziału stron w prowadzonym postępowaniu podatkowym przez Dyrektora należy wskazać, że postanowieniem z 18 listopada 2020 r. Dyrektor wyznaczył skarżącemu siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w oparciu, o który wydana zostanie decyzja. Zaskarżona decyzja Dyrektora wydana została 15 grudnia 2020 r. Pismem z 15 grudnia 2020 r. pełnomocnik przedstawił stanowisko skarżących w związku z wyznaczeniem terminu do zajęcia stanowiska. W piśmie podtrzymał w całości wnioski i twierdzenia zawarte w odwołaniu. Jednocześnie ponowił wniosek o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przez Dyrektora. W piśmie tym pełnomocnik powtórzył argumentację i wnioski zawarte w odwołaniu, do których szczegółowo odniósł się Dyrektor w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd akceptuje stanowisko organu, że pominięcie przez organ odwoławczy stanowiska pełnomocnika wyrażonego w piśmie z 15 grudnia 2020 r. nie mogło mieć istotnego wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Uchybienie przepisowi art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej uznaje się natomiast za naruszenie przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. uchwała NSA z 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04). W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 120 w zw. z art. 123 § 1 w zw. z art. 200 Ordynacji podatkowej, jako nie mający wpływu na treść rozstrzygnięcia, nie zasługuje na uwzględnienie. Istotna w niniejszej sprawie jest także okoliczność, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. decyzją z ... nr ... określił M.Z. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące III-V 2014 r. oraz decyzją z dnia 10 maja 2019 r. nr ... zobowiązane podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące I-II, VI-XII 2014 r. W wydanych decyzjach wykazano, że podatnik posługiwał się dowodami na zakup samochodów osobowych od w/w firm niemieckich, które nie istniały lub nie dokonały sprzedaży samochodów na rzecz firmy podatnika. Wobec tego M. Z. nie mógł zastosować procedury VAT-marża przy sprzedaży tych samochodów, z uwagi na brak możliwości weryfikacji kontrahentów strony pod kątem ich statusu zgodnego z wymogami art. 120 ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług. Zasadność podjętych przez organ pierwszej instancji ustaleń w tym zakresie potwierdził Dyrektor w ostatecznych decyzjach z ... nr ...i nr .... Wyrokami z 26 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Ke 291/20 i I SA/Ke 292/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargi podatnika na ww. decyzje. Podsumowując Sąd stwierdza, że podczas rozpatrywania niniejszej sprawy nie dopatrzył się naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania. Organy zebrały bowiem potrzebny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i wyczerpująco go rozpatrzyły. Dokonały wszechstronnej jego oceny. To zaś, że organy te dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentują skarżący, nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów. Wobec dokonanych ustaleń uprawnione stały się twierdzenia Dyrektora, że sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. samochody nie zostały zakupione przez skarżącego od niemieckich firm M., L., .A., K., A.. Biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy organ zasadnie zatem stwierdził, nierzetelność ksiąg rachunkowych prowadzonych przez skarżącego w 2014 r. i pomniejszył wykazaną przez podatnika kwotę kosztów uzyskania przychodów o kwoty wynikające z zakwestionowanych faktur nabycia używanych samochodów od ww. niemieckich kontrahentów. W kontekście całej sprawy nie budzi również wątpliwości Sądu, że organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego oraz właściwie je zastosował. Tym samym jako niezasadny należy ocenić zarzut naruszenia art. 22 ust 1 u.p.d.o.f. W trakcie kontroli i postępowania podatkowego przeprowadzonego w sprawie skarżący nie przywołali konkretnych okoliczności, które potwierdzałyby rzetelność spornych transakcji. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.