I SA/Ke 14/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018 oddala skargę. Decyzją z (...) r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z (...) r. nr (...) w sprawie wymiaru W.M. podatku rolnego, od nieruchomości na rok 2018 pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 69 zł. Za podstawę do ustalenia podatku we wskazanej wyżej kwocie, organ przyjął grunt o powierzchni 1,0833 ha stanowiący własność strony położony w obrębie T. oraz znajdujące się na tym gruncie zabudowania: budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 110,5 m² (stawka podatkowa 0,29 zł/ m²), budynek pozostały o pow. 78,50 m² (stawka podatkowa 3,21 zł/ m²). Przedmioty te organ zwolnił z opodatkowania. Podatniczka twierdzi, że powierzchnia działki przyjęta do wymiaru podatku jest niezgodna ze stanem faktycznym bowiem została pomniejszona o 0,2670 ha. Poinformowała, że jako właścicielka działki nie była zainteresowana kolejnym podziałem nieruchomości oraz że na zmiany zapisów ewidencyjnych w oparciu o operaty nie wyrażała zgody. Kolegium wskazało na art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne określający zasadę związania organu podatkowego danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. W sprawie organ za podstawę do ustalenia podatku, odnośnie powierzchni gruntu przyjął dane w oparciu o wypis z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w S. z 20 lipca 2018 r. dla jednostki ewidencyjnej P. obręb T. Z wypisu tego wynika, że działka nr (...) położona w miejscowości T. posiada powierzchnię 1,0833 ha. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy strona zobowiązana do złożenia stosownej informacji o nieruchomości, wpływającej na prawidłowe określenie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie wypełniła jej kompletnie. Na obecnym etapie rozpoznania sprawy nie zanegowała danych przyjętych do wymiaru podatku od budynków znajdujących się na działce. Organ powierzchnię użytkową budynku mieszkalnego przyjął z karty zagospodarowania działki, w stosunku do budynku gospodarczego jego powierzchnie użytkową z wypisu z kartoteki budynków z 20 lipca 2018 r. właściwego organu geodezyjnego. W stosunku do tych przedmiotów organ zastosował przewidziane uchwałą nr XXXIV/336/12 Rady Gminy w P. z 27 listopada 2013 r. zwolnienie dla budynków mieszkalnych oraz gospodarczych. Kolegium wskazało, że jeżeli zobowiązana nie zgadza się z zapisami w ewidencji gruntów (powierzchnią gruntów), które są podstawą wymiaru podatków powinna zgłosić swoje wątpliwości do właściwego organu geodezyjnego. Na powyższą decyzję W.M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie rażącego naruszenia art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 2 i § 3 k.p.a. polegającego w szczególności na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Wójta Gminy P. Skarżąca wskazała, że przyczyną zaskarżenia ww. decyzji jest fakt wydania przez Kolegium decyzji 8 czerwca 2018 r. w tej samej sprawie, uchylającej decyzję Wójta Gminy w P. z 26 stycznia 2018 r., albowiem, jak twierdzi strona decyzja ta pochodzi z dokonanego przestępstwa z 17 czerwca 1996 r. w miejscowości T., tj. sporządzonego przez geodetę operatu na podstawie fałszywych dowodów jak rzekomego rozgraniczenia działki nr (...) na działki nr (...) i nr (..). Decyzją z 21 października 2014 r. i zawiadomieniem z 27 listopada 2014 r. Starosta starachowicki połączył działki nr (...) i nr (...), po wykazanym błędzie i nastąpił powrót do stanu pierwotnego. Sprawa została utrzymana w mocy wyrokiem WSA w Kielcach z 27 lipca 2017 r. II SA/Ke 303/17 oraz z 4 października 2017 r. II SA/Ke 516/17. Skarżąca podniosła, że za niezgodne z prawem użytkowanie części działki nr (...) skarżąca wystąpi z pozwem do sądu powszechnego. Do skargi skarżąca załączyła: postanowienie SKO w K. z 30 kwietnia 2018 r., wyrok WSA w Kielcach z 22 sierpnia 2018 r. II SA/Ke 445/18, postanowienie Głównego Geodety Kraju z 26 listopada 2018 r., postanowienie PR w S.z 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt (...), postanowienie Starosty s. z 19 czerwca 2018 r., pismo Starosty s. z 5 lipca 2018 r., pismo - zgoda ZŚiNPK w Kielcach z 23 maja 1996 r., pismo Starostwa s. z 9 listopada 2015 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z 25 marca 2019 r. skarżąca oświadczyła, że jej stanowisko w sprawie nie uległo zmianie. Do pisma załączyła: decyzję Starosty s. z 26 marca 2018 r., decyzję Głównego Geodety Kraju z 19 grudnia 2018 r., zawiadomienie Prezydenta Miasta S. z 7 lutego 2019 r., zawiadomienie Wojewody Ś. z 6 marca 2019 r., postanowienie SR w S. z 7 listopada 2018 r. sygn. akt (...), wniosek Wójta Gminy w P. z 11 czerwca 2013 r., pismo KP w B. z 27 czerwca 2013 r., uzasadnienie Sądu Rej. w S. z 31 października 2013 r. sygn. akt II W 894/13, decyzja Starosty s. z 21 października 2014 r., zawiadomienie Starostwa Powiatowego z 27 listopada 2014 r. plus wypis z ew. gruntów i budynków, pismo Starostwa Powiatowego z 11 marca 2019 r., postanowienie SKO w K. z 4 stycznia 2019 r. znak: (...), postanowienie SKO w K. z 24 sierpnia 2018 r. znak: (...), postanowienie SKO w K. z 13 czerwca 2018 r. znak: (...), pismo Zarządu Powiatu w St. z 12 września 2017 r., decyzja PR w S.-K. z (...) r., postanowienie PR w S. z 30 stycznia 2018 r. (...), z 20 lutego 2018 r. (...), pismo ŚUW WINGiK w K. z 31 maja 2016 r., pismo Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 22 lutego 2019 r. znak: (...), postanowienie ŚWINGiK w K. z 4 lutego 2019 r. znak: (...), wniosek ZDP w S. z 6 września 2013 r., postanowienie Starosty s. z 22 lutego 2018 r., postanowienie PINB z 25 września 2017 r. Skarżąca złożyła ponadto pismo procesowe z 19 kwietnia 2019 r., doprecyzowujące pismo z 25 marca 2019 r. Jednocześnie przedłożyła: postanowienie KPP w K. z 4 marca 2016 r., pismo Urzędu Gminy w P. z 31 lipca 1996 r., postanowienie SKO w K. z 11 stycznia 2018 r. znak: (...), pismo SKO w K. z 4 grudnia 2017 r. znak: (...), fotokopia z wypisu rej. gruntów z 24 stycznia 2019 r. na KW nr. (...), decyzja Prokuratury Okręgowej w K. z 31 sierpnia 2016 r., postanowienie ŚWINGiK w Kielcach z 14 lutego 2019 r., decyzję GDDKiA w Warszawie z 1 czerwca 2015 r. Na rozprawie 25 kwietnia 2019 r. skarżąca przedłożyła postanowienie Głównego Geodety Kraju z 18 kwietnia 2019 r. jako załącznik do ww. pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302) - dalej jako ,,ustawa p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. W wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, oddala skargę na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium dotycząca wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły wymiar podatku rolnego i od nieruchomości pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018, w sytuacji kwestionowania przez skarżącą danych ewidencji gruntów i budynków dotyczących powierzchni działki nr (...), przyjętej do wymiaru podatku. Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (j.t. Dz.U.2013.1381) oraz ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U.2014.849) dalej "u.p.o.l." Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie. Z zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy obiektywnej wynika, iż obowiązek ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności obciąża organ podatkowy. Przepis art. 187 § 1 ww. ustawy, będący rozwinięciem tej zasady, nakłada na organ obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Dokonując rozpatrzenia materiału dowodowego organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd stwierdza, że organ wypełnił obowiązki wynikające z wymienionych przepisów. Aby ustalić wysokość podatku od gruntu i budynku mieszkalnego organy podatkowe mają obowiązek ustalić powierzchnię użytkową budynku i powierzchnię gruntu, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Organy podatkowe ustaliły te dane, tj. że skarżąca jest właścicielem działki nr (...), położonej w miejscowości T., o ogólnej powierzchni 1,0833 ha. Ustalono także, że W.M. jest właścicielem nieruchomości (budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 110,5 m² i budynku sklasyfikowanego jako "pozostały") zwolnionych z opodatkowania, na podstawie uchwały nr XXXIV/336/12 Rady Gminy w P. z 27 listopada 2013 r. Sporną powierzchnię działki nr (...) ustalono na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w oparciu o wypis z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w S. z 20 lipca 2018 r. Z wypisu tego wynika, że działka nr (...) położona w miejscowości T. posiada powierzchnię 1,0833 ha. Organ wyjaśnił, że oparł się w tym zakresie na danych z tej ewidencji, ponieważ obowiązek taki wynika z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z powołanym przepisem podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności, także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali. W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem geodezyjnym (por. ww. uchwała z dnia 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13), czy też np. informacje dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r., II FSK 1647/12). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W świetle powyższego organ podatkowy, przy wymiarze podatku od nieruchomości, związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o powierzchni i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego (np. na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej), bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Zatem o opodatkowaniu gruntów do celów podatkowych w rozpatrywanej sprawie przesądza ewidencja gruntów i budynków. Zasadnie więc organ przyjął do opodatkowania wynikającą z niej powierzchnię działki nr (...). Podnoszone w skardze oraz pismach procesowych strony zarzuty oraz dołączone do nich kserokopie dokumentów nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia, dotyczą bowiem działek nr (...) i (...), nie objętych zaskarżoną decyzją. Mając na uwadze powyższe Sąd, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.