I SA/Ke 156/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek,, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 czerwca 2008r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] ustalającą J. P. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001r. według stawki 75% w kwocie [...] zł od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że J. P. w dniu 29 kwietnia 2002r. złożyła zeznanie podatkowe PIT-36 za 2001r. wykazując przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie [...]zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie [...]zł oraz stratę z tego źródła w kwocie [...] zł. Mąż podatniczki, M. P., za 2001r. nie złożył zeznania podatkowego. Podatnicy ci pozostawali w roku 2001 w związku małżeńskim na zasadach ustawowej wspólności majątkowej. W wyniku kontroli działalności gospodarczej prowadzonej przez J. P. ustalono, że w 2001r. podatniczka osiągnęła przychód w wysokości [...] zł., koszty uzyskania przychodów stanowiły kwotę [...] zł, zaś strata z prowadzonej działalności wyniosła [...] zł. Z uwagi na fakt poniesienia przez J. P. powyższej straty z działalności gospodarczej oraz brak zeznanych przychodów przez męża podatniczki Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wszczął wobec małżonków P. postępowanie podatkowe obejmujące kontrolę dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2001r. W dniu 27 kwietnia 2006r. spisano z J. P. protokół na okoliczność ponoszonych w roku 2001 wydatków i źródeł przychodów. J. P. zeznała, że źródłem pokrycia poniesionych w 2001r. wydatków były dochody uzyskiwane z działalności gospodarczej oraz pomoc udzielona przez rodzinę. Oświadczyła, że M. P. w roku 2001 nie prowadził działalności gospodarczej ani nie pracował, lecz pomagał jej w prowadzeniu działalności. Podatniczka zeznała, że w latach 1997-2001 nie udzielała pożyczek, ani nie przekazywała darowizn. Wspólnie z mężem nie ponosili także wydatków na zakup akcji i obligacji. Dodatkowo J. P. oświadczyła, że w 2001r. brała kredyt w Banku w Ł., nie podając jednak jego wysokości. W dniu 1 czerwca 2006r. małżonkowie P. złożyli oświadczenie, zgodnie z którym w 2001r. ponieśli wydatki w łącznej kwocie 12 000 zł na wyżywienie, ubrania, utrzymanie mieszkania: ogrzewanie, elektryczność, gaz i wodę oraz ubezpieczenie samochodu. Ponadto wykazali jako wydatek spłatę pożyczki w wysokości 25 000 zł. Podatnicy wskazali, że koszty wyżywienia i ubrania były częściowo finansowane przez rodziców. Załączyli oświadczenie R.W. - ojca J. P., z którego wynikało, iż w latach 2000-2001 wraz z żoną pomagał córce w utrzymaniu rodziny, zakupując ubrania i jedzenie na kwotę ok. 5000 zł rocznie. W dniu 1 czerwca 2006r. małżonkowie P. złożyli również oświadczenie o wysokości i źródłach uzyskanych w 2001r. dochodów (przychodów), w którym wykazali stratę z działalności gospodarczej J. P., otrzymane pożyczki z Banku w Ł. na kwotę 35 000 zł oraz środki pieniężne otrzymane od rodziny na różne okazje w łącznej kwocie 19 000 zł. Innych źródeł dochodów w oświadczeniu podatnicy nie wykazali. Na okoliczność uprawdopodobnienia wysokości osiągniętych przychodów dołączyli oświadczenia: Z P. (matki podatnika), HZ (babki J. P.) i R. W. (ojca J. P.). W dniu 1 czerwca 2006r. małżonkowie P. złożyli także oświadczenia o stanie majątkowym na dzień 1.01.2001r. oraz na dzień 31.12.2001r. Z oświadczeń tych wynika, że na dzień 1 stycznia 2001r. podatnicy posiadali środki pieniężne w gotówce w kwocie 190 000 zł, natomiast na dzień 31 grudnia 2001r. dysponowali kwotą 160 000 zł. Ponadto podatnicy wykazali, iż w 2001r. byli właścicielami 1/2 domu mieszkalnego (50m2) o wartości 6 000 zł, 14 budynku użytkowego (50m2) o wartości 10 000 zł oraz samochodu marki Polonez Truck o wartości 25 000 zł. Dodatkowo na stanie majątku na dzień 31 grudnia 2001r. podatnicy wykazali samochód osobowy marki Mercedes o wartości 28 000 zł. Ponadto w dniu 1 czerwca 2006r. J. P. złożyła oświadczenie, iż w styczniu 2000r. była w posiadaniu kwoty 200 000 zł, którą otrzymała w prezencie ślubnym od gości weselnych w październiku 1994r. Jednocześnie oświadczyła, że od grudnia 1994r. prowadzi działalność gospodarczą, którą częściowo finansuje z pieniędzy otrzymanych na weselu. Ponadto na podstawie oświadczenia Banku w Ł. z dnia 30 maja 2006r. ustalono, że w roku 2001 J. P. dokonała spłaty kredytu w łącznej kwocie 25 000 zł. Z akt sprawy wynika, że dodatkowo podatniczka spłaciła w 2001r. odsetki od kredytu w łącznej kwocie [...]zł oraz poniosła w dniu 5 kwietnia 2001r. koszty prowizji w wysokości [...] zł związane z uruchomieniem kredytu. Biorąc powyższe pod uwagę ustalono, że w roku 2001 małżonkowie P. ponieśli wydatki w łącznej kwocie [...] zł, w tym: koszty uzyskania przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej przez J. P. wyniosły [...]zł, spłata kredytu w Banku w Ł. to kwota [...]zł, koszty utrzymania osiągnęły kwotę [...]zł, koszty utrzymania finansowane przez rodziców to [...]zł, nadto zakup samochodu marki Mercedes Benz wyniósł kwotę [...] zł. Na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego uznano jako udowodnione osiągnięcie przez małżonków P. w 2001r. przychodu w łącznej kwocie [...] zł, na który złożyły się: przychód J. P. z działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, darowizny otrzymane przez podatniczkę i jej córkę DP. wynoszące [...] zł, środki finansowe otrzymane od rodziców na pokrycie kosztów utrzymania małżonków P. w wysokości [...]zł, kredyt uzyskany w Banku w Ł. na kwotę 35 000 zł oraz korekta zwiększająca dochód o koszty amortyzacji środków trwałych wykorzystywanych w działalności gospodarczej wynosząca [...]zł. Jednocześnie nie uznano za udowodnione posiadanie przez małżonków P. na dzień 1 stycznia 2001r. środków pieniężnych w wysokości 190 000 zł. Strona nie ujawniła tych środków finansowych do protokołu z dnia 27 kwietnia 2006r. J. P. zeznała bowiem, że źródłem pokrycia poniesionych w 2001r. wydatków były dochody uzyskane z działalności gospodarczej oraz z pomocy udzielonej przez rodzinę, natomiast w oświadczeniu z dnia 1 czerwca 2006r. o stanie majątkowym na dzień 1 stycznia 2001r. małżonkowie P. wykazali środki pieniężne w gotówce w kwocie 190 000 zł. W postępowaniu odwoławczym prowadzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach za rok 2000 zakończonym decyzją znak: [...]małżonkowie P. złożyli oświadczenie prostujące wartość prezentów ślubnych otrzymanych w 1994r. od gości weselnych z kwoty 200 000 zł na 20 000 zł. Dlatego przyjęto, że w oświadczeniu majątkowym na dzień 1 stycznia 2001r. zamiast kwoty 190 000 zł powinna być kwota 19 000 zł. Dokonana przez organ podatkowy pierwszej instancji analiza na podstawie informacji i wydruków komputerowych zeznań podatkowych za lata 1994-1997 oraz na podstawie informacji zarejestrowanych w systemie POLTAX za lata 1998-1999 wykazała, że w badanym okresie, w każdym roku, wydatki podatników przekraczały przychody. Także w roku 2000 poniesione przez małżonków P. wydatki przekraczały uzyskane w tym roku przychody. W wyniku przeprowadzonego postępowania za rok 2001 ustalono zatem, że małżonkowie P., pozostający na zasadach ustawowej wspólności majątkowej, ponieśli wydatki w łącznej kwocie [...]zł, natomiast uzyskane przychody stanowiły kwotę [...]zł. Nadwyżka wydatków nad przychodami wyniosła [...]zł, z czego na podatniczkę przypada kwota [...]zł i stanowi ona przychód pochodzący z nieujawnionych źródeł przychodów. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego decyzją z dnia[...]. ustalił J. P. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r. w kwocie [...]zł od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości [...]zł. Od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego strona złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. W dniu 18 października 2007r. strona złożyła notarialny odpis oświadczenia darczyńców –T.i E.W. , zamieszkałych w USA, o przekazanej J. i M. małż. P. w 1994r. kwocie 10 000 dolarów tytułem prezentów ślubnych. Mając powyższe ustalenia na uwadze, Dyrektor Izby Skarbowej zważył, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić. Postępowanie kontrolne prowadzone w sprawie opodatkowania dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, co do zasady różni się bowiem od innych postępowań prowadzonych w sprawach podatkowych. Powołując się na treść art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176) organ odwoławczy stwierdził, iż przepis ten nakazuje organowi, aby z nadwyżki wydatków nad przychodami wyprowadzić wniosek, że podatnik nie ujawnił wszystkich źródeł przychodów lub deklarował przychody w zaniżonych rozmiarach, przy czym mienie zgromadzone w roku podatkowym oraz w latach poprzednich winno pochodzić z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej, przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych, podniósł, że w postępowaniu w sprawie nie ujawnionych źródeł obowiązek wykazania źródeł przychodów ciąży na podatniku. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie, jak uznał organ drugiej instancji, była okoliczność, czy podatnicy posiadali na dzień 1 stycznia 2001r. środki pieniężne w kwocie 19 000 zł pochodzące z otrzymanych w 1994r. prezentów ślubnych. Przy czym organy podatkowe na żadnym etapie postępowania nie kwestionowały otrzymania przez podatników powyższej kwoty jako prezentów ślubnych. Podatniczka oświadczyła, że tytułem prezentów ślubnych otrzymanych na weselu w 1994r. uzyskała kwotę 12-14 tys. dolarów amerykańskich. Jednocześnie podniosła, że w/w środki pieniężne przeznaczała w miarę bieżących potrzeb na prowadzoną działalność gospodarczą, jednakże strona nie potrafiła dokładnie określić wartości środków pieniężnych przeznaczonych na ten cel. Ponadto zeznała, iż na dzień 1 stycznia 2000r. była w posiadaniu kwoty 10-12 tys. dolarów amerykańskich pochodzących z prezentów ślubnych. Dodatkowo podkreśliła, że zarówno w 2000r. jak i 2001 r. korzystała z w/w środków pieniężnych, nie przedstawiając dowodów dokumentujących posiadanie tych oszczędności na dzień 1 stycznia 2000r. Również M. P. nie przedstawił takowych dowodów, oświadczając, że na dzień 1 stycznia 2000r. był w posiadaniu kwoty ok. 10 tys. dolarów amerykańskich z prezentów ślubnych, dodając, że były one wydatkowane w miarę bieżących potrzeb. Nie potrafił określić wartości posiadanych środków finansowych na koniec 2000r. Jak z powyższego wynika, podatnicy poza samym faktem otrzymania jako prezenty ślubne w 1994r. środków pieniężnych w wysokości ok. 20 000 zł, potwierdzone oświadczeniem T.i E.W.zamieszkałych w USA nie przedłożyli żadnego dowodu ani też nie uprawdopodobnili bezspornie, iż przedmiotowe środki były w ich posiadaniu w dniu 1 stycznia 2001r. W ocenie organu odwoławczego, nie może stanowić takiego dowodu samo zeznanie strony, nawet złożone pod odpowiedzialnością karną, nie poparte innymi dowodami, choćby pośrednimi, tym bardziej, że inne zgromadzone w sprawie dowody i zeznania złożone przez podatników w toku prowadzonego postępowania przeczą takiemu stwierdzeniu. Za wiarygodne zatem uznano złożone przez J. P. w dniu 1 czerwca 2006r. oświadczenie, iż otrzymane na weselu środki częściowo zużyła na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, co potwierdziła do protokołu przesłuchania strony z dnia 25 stycznia 2008r. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, w roku 1998 J. P. wystąpiła do Banku A.o kredyt w kwocie 20 000 zł na zakup samochodu do działalności gospodarczej. Także w dniu 5 kwietnia 2001r. zwróciła się do Banku w Ł. o kredyt w kwocie 35 000 zł na działalność gospodarczą. W związku z powyższym organ stwierdził, że gdyby podatnicy posiadali sporne środki od 1994r., to brak jest racjonalnych podstaw do korzystania z kredytów bankowych i ponoszenia kosztów z nimi związanych. Ponadto z oświadczenia o stanie majątkowym na dzień 31 grudnia 2000r. złożonego w trakcie postępowania podatkowego za 2000r. wynika, że małżonkowie P. nie byli w posiadaniu żadnych środków pieniężnych na tę datę. Z tych przyczyn nie uznano, że podatnicy na dzień 1 stycznia 2001r. dysponowali środkami pieniężnymi w wysokości 19 000 zł pochodzącymi z prezentów ślubnych otrzymanych w 1994r. Organ drugiej instancji, powołując się na art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy podatkowej, stwierdził zatem, iż należny od J. P. zryczałtowany podatek dochodowy za 2001r. stanowi kwotę [...]zł. Organ ten podniósł również, że w niniejszej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji przeprowadził postępowanie mające na celu jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego. Szczegółowo rozpatrzył i rzetelnie przeanalizował wszelkie zgromadzone dowody. W ramach prowadzonego postępowania ocena dowodów dokonywana była zgodnie z normami prawa procesowego, z zachowaniem reguł tej oceny. Strona nie skorzystała z prawa złożenia uwag i wyjaśnień do zgromadzonego materiału dowodowego. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej J. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zarzucając decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na przekroczeniu granic uznania administracyjnego w ocenie dowodów zebranych w toku postępowania podatkowego. Wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi jej autorka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że samo oświadczenie strony, nie uprawdopodobnione innymi dowodami, jest niewystarczające. Oświadczenie takie bowiem złożone w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub w innych okolicznościach, jeżeli należy do materiału dowodowego, na mocy Ordynacji podatkowej stanowi środek dowodowy taki samej wagi i wiarygodności jak każdy inny dowód i nie wymaga dalszego uprawdopodobniania. Skarżąca zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez niewyjaśnienie motywów, jakimi kierowali się małżonkowie P., na przykład korzystając z kredytu pomimo posiadanych rezerw finansowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Sąd Administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem - m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził, podnoszonych w skardze naruszeń przepisów prawa. Organ podatkowy właściwie dokonał subsumcji normy prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny, jak również nie naruszył przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest więc zasadna albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów stanowił art. 20 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 1993r. Nr 90 poz. 416 ze zm., określanej dalej jako ustawa p.d.o.f.). Zgodnie z dyspozycją ust. 3 tego przepisu, wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od podatku. Redakcja tego przepisu wskazuje, że opodatkowanie, o jakim mowa w tym przepisie, następuje na podstawie tzw. znamion zewnętrznych. Organ podatkowy uprawniony jest zatem do porównania wysokości wydatków, jakie podatnik poniósł w ciągu roku podatkowego, do wysokości opodatkowanych lub zwolnionych z opodatkowania zasobów finansowych, jakie zgromadził wcześniej tj. przed rozpoczęciem danego roku podatkowego. Konsekwencją takiego uregulowania jest to, że na podatniku ciąży obowiązek wykazania źródeł przychodów albowiem najczęściej tylko on dysponuje realną wiedzą w tym zakresie (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2000 r., I SA/Ka 960/98, publ. Biul.Skarb. 2000/2/19). Podatnik twierdząc, że poczynione wydatki pochodzą z ujawnionych źródeł przychodu powinien tę okoliczność udowodnić, gdyż z takiego faktu wyprowadza dla siebie korzystne skutki prawne. W przedmiotowej sprawie istotą sporu pomiędzy stronami jest okoliczność, czy skarżąca i jej małżonek posiadali na dzień 1 stycznia 2001r. środki pieniężne w kwocie 19 000,00 zł, których źródłem były otrzymane w 1994r. przez nich prezenty ślubne. Przy czym, organy podatkowe, co też wielokrotnie podkreślały, nie kwestionowały faktu otrzymania prezentów ślubnych i ich wartości, a fakt posiadania kwoty odpowiadającej ich wartości na początku 2001r. Organy podatkowe ustaliły bowiem, że roku 2001 małżonkowie P. ponieśli wydatki w łącznej kwocie [...]zł, w tym: koszty uzyskania przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej przez J. P. - [...]zł, spłata kredytu w Banku w Ł. - [...]zł, koszty utrzymania - 12 000 zł, koszty utrzymania finansowane przez rodziców - 5 000 zł, nadto zakup samochodu marki Mercedes Benz - 28 000 zł. Jednocześnie organy te uznały za udowodnione osiągnięcie przez małż. P. w 2001r. przychodu w łącznej kwocie [...]zł, na który złożyły się: przychód J. P. z działalności gospodarczej - [...]zł, darowizny otrzymane przez podatniczkę i jej córkę D P. - 19 000 zł, środki finansowe otrzymane od rodziców na pokrycie kosztów utrzymania małżonków P. - 5 000 zł, kredyt uzyskany w Banku w Ł. - [...]zł oraz korekta zwiększająca dochód o koszty amortyzacji środków trwałych wykorzystywanych w działalności gospodarczej - [...]zł. Organy obu instancji nie uznały natomiast za udowodnione posiadania przez podatników na dzień 1 stycznia 2001r. środków pieniężnych otrzymanych jako prezenty ślubne w wysokości 19 000 zł. W tymże zakresie organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe, w szczególności dodatkowo organ odwoławczy przeprowadził w dniu 25 stycznia 2008r. dowód z przesłuchania w charakterze strony J. P., w dniu 8 stycznia 2008r. M. P.. Dokonując analizy procesu decyzyjnego, Sąd doszedł do wniosku, że wyciągnięte przez organy wnioski mieszczą się w granicach wytyczonych dyspozycją art. 191 Ordynacji podatkowej. Tym samym niezasadne są zarzuty skargi dotyczące przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie dopatrzył się błędów w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że wyjaśnienia J. P. w zakresie dysponowania na dzień 1 stycznia 2001r. środkami pieniężnymi w kwocie 19 000,00zł, których źródłem były prezenty ślubne otrzymane w 1994r. nie zasługują na wiarę. Przy czym wyjaśnienia te podobnie jak inne dowody podlegały ocenie organu podatkowego i od zakresu ich prawdopodobieństwa oraz korelacji z innymi dowodami w sprawie uzależnione było przypisanie im waloru wiarygodności. Wyjaśnienia te, co prawidłowo wyeksponował w zaskarżonym rozstrzygnięciu organ odwoławczy, nie korelują z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Przesłuchanie skarżącej i jej męża miało na celu ustalenie faktów dotyczących wartości otrzymanych prezentów ślubnych w 1994r. oraz wysokości oszczędności deklarowanych na dzień 1 stycznia 2001r. W związku z tym, że organy, jak już wyżej wskazano, nie kwestionowały faktu otrzymania prezentów ślubnych, ani ich wartości, dla ustalenia wielkości zgromadzonego mienia na początek 2001r. istotnym było ustalenie sposobu dysponowania środkami otrzymanymi z okazji ślubu w okresie od ich otrzymania do początku 2001r. i ich stanu na początku tego roku. Zeznania skarżącej z dnia 25 stycznia 2008r., jak i jej męża z dnia 8 stycznia 2008r. nie wyjaśniły tych kwestii. Skarżąca poza stwierdzeniem, że przedmiotowe środki wykorzystywała w miarę bieżących potrzeb na prowadzoną działalność gospodarczą i że ich stan na 1 stycznia 2001r. wynosił ok. 10 -12 tys. dolarów, w żaden sposób nie uprawdopodobniła stanu ich posiadania wskazując, że nie potrafi dokładnie określić jakie kwoty wydatkowała na działalność, jak również dokumentów potwierdzających fakt ich posiadania. Mąż podatniczki zeznając nie potrafił określić wartości posiadanych oszczędności na 1 stycznia 2001r. i udzielić żadnych bliższych informacji na temat stanu tych środków na 31 grudnia 2001r., oświadczając ponadto, że nie posiada dowodów dokumentujących istnienie gotówki z tyt. prezentów ślubnych. Reasumując organy słusznie uznały, że materiał dowodowy nie potwierdza, że na wielkość zgromadzonego przez małżonków P. mienia na 1 stycznia 2001r. składała się również kwota 19 000 zł otrzymana z tytułu prezentów ślubnych. Okoliczność ta nie została udowodniona, przy czym obowiązek ten ciążył na podatniczce skoro wskazała na takie źródło dochodu. Jeśli więc strona nie potrafiła odtworzyć sposobu wykorzystywania tych środków co ma podstawowe znaczenie dla wiarygodności twierdzeń strony o posiadanych z tego tytułu oszczędnościach to nie sposób wymagać takich ustaleń od organów. Zdaniem Sądu, nie narusza granic przyznanej organom w art.191 Ordynacji podatkowej swobody oceny dowodów zakwestionowanie twierdzeń strony. Jak słusznie organy wskazały nie może pozostać bez wpływu na ocenę kondycji finansowej i możliwości czynienia oszczędności fakt, że skarżąca środki przeznaczała na bieżące potrzeby związane z prowadzoną działalnością, nie podając czy ich stan uzupełniała. Ponadto podatniczka w 1998r. wystąpiła o kredyt w kwocie 20 000,00 zł na zakup samochodu dla celów prowadzonej działalności gospodarczej, a także w dniu 5 kwietnia 2001r. zwróciła się do Banku w Ł. o kredyt w kwocie 35 000 zł na działalność gospodarczą. Korzystanie z kredytów na prowadzenie działalności gospodarczej świadczy o braku posiadania jakichkolwiek rezerw finansowych skoro te, które miały pokrycie w prezentach ślubnych, jak zeznała podatniczka, służyły bieżącemu wykorzystaniu na potrzeby działalności gospodarczej. Wątpliwa jest również teza, jaka pojawia się w skardze, jakoby przedmiotowe środki stanowiły dla skarżącej tzw. "żelazną rezerwę" i dlatego nie wykorzystała ich dla finansowania zakupu samochodu przeznaczonego dla działalności gospodarczej. Sama podatniczka wskazała bowiem, że środki te wykorzystywała na bieżąco na potrzeby prowadzonej działalności. Skarżąca w dniu 25 stycznia 2008r., zeznała, że nie jest pewna czy z tych środków korzystała w 2001r. Ponadto przy takim założeniu, na co wskazuje doświadczenie życiowe, strona dokładnie powinna wiedzieć kiedy, jaką ilość środków i na jakie potrzeby przeznaczała oraz w jaki sposób, czy i kiedy zasoby te uzupełniała. W końcu, skoro w skardze strona wskazuje że są to środki, których ukrywanie i nieużywanie nie da się racjonalnie wytłumaczyć, to zaprzecza swym zeznaniom o wykorzystywaniu tych środków. Nadto podatniczka nie może wymagać od organów oceny nieracjonalnych działań, nie podejmując nawet próby ich wyjaśnienia niejako przerzucając ciężar dowodzenia w tym zakresie na organy. Same bowiem zeznania skarżącej są lakoniczne i nie mogą, jak słusznie przyjął to organ, stanowić wystarczającego potwierdzenia zawartych w nich twierdzeń. Odpowiadając dodatkowo na zarzut skargi dotyczących twierdzeń organu, że zaznanie strony nie stanowi wystarczającego dowodu, należy wskazać, że stwierdzenie to należy ocenić w kontekście całego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Z kontekstu tego wynika, że organ dokonał oceny zeznania strony w aspekcie innych dowodów zgromadzonych w sprawie. W tym znaczeniu ocena organu, co już wyżej omówiono, była uprawniona i wbrew twierdzeniom skarżącej, w żaden sposób nie narusza regulacji art. 191 Ordynacji podatkowej. Została ona przeprowadzona zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organy ustosunkowały się do każdego dowodu lub grupy dowodów znajdujących się w aktach sprawy, dokonując ich oceny we wzajemnym ze sobą powiązaniu. W konsekwencji organy prawidłowo uznały, że w 2001r., że małżonkowie P., pozostający na zasadach ustawowej wspólności majątkowej, ponieśli wydatki w łącznej kwocie [...]zł, natomiast uzyskane przychody stanowiły kwotę [...]zł. Nadwyżka wydatków nad przychodami wyniosła [...]zł, z czego na podatniczkę przypada kwota [...]zł i stanowi ona przychód pochodzący z nieujawnionych źródeł przychodów. Biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 75% dochodu, należny od J. P. za 2001r. zryczałtowany podatek dochodowy prawidłowo ustalono w kwocie [...]zł. Konkludując wskazać należy, że Dyrektor Izby Skarbowej wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego - art. 20 ust. 1 i 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o.p.d.o.f, jak również nie naruszył zasad postępowania podatkowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.