I SA/Ke 158/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek,, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 czerwca 2008r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. oddala skargę. Decyzją z dnia[...]. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w K.utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K.z dnia[...]. nr [...]ustalającą J. P. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000r. według stawki 75% w kwocie [...]zł od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że J. P. za 2000r. złożyła zeznanie podatkowe PIT-36 wykazując przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie [...]zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie [...]zł oraz stratę z tego źródła w kwocie [...]zł. Mąż podatniczki nie składał za ten rok zeznania podatkowego. W wyniku kontroli działalności gospodarczej prowadzonej przez J. P. organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia [...] nr [...]ustalił, że w 2000r. podatniczka uzyskała dochód z działalności w kwocie [...]zł. Ponieważ dochód ten nie był wystarczający na pokrycie wydatków zarówno związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą jak i utrzymaniem rodziny, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. wszczął wobec małżonków P. postępowanie podatkowe obejmujące kontrolę dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2000r. W dniu 18 maja 2006r. spisano protokół na okoliczność ponoszonych w 2000r. wydatków i źródeł przychodów. J. P. zeznała w nim, że źródłem pokrycia poniesionych w tym roku wydatków były dochody uzyskane z działalności gospodarczej oraz z pomocy udzielonej przez rodzinę. Mąż podatniczki M. P. w 2000r. nie pracował, lecz pomagał jej w prowadzeniu działalności gospodarczej. Podatniczka zeznała ponadto, że w latach 1997-2000 nie udzielała pożyczek ani darowizn, a małżonkowie nie ponosili wydatków na zakup akcji i obligacji. W związku z toczącym się postępowaniem J. P. została zobowiązana do złożenia oświadczenia o poniesionych wydatkach, oświadczenia o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów (przychodów) oraz oświadczeń o stanie majątkowym na dzień 1 stycznia 2000r. oraz na dzień 31 grudnia 2000r. W odpowiedzi na wezwanie małżonkowie P. złożyli oświadczenie z dnia 1 czerwca 2006r., z którego wynika, że w 2000r. ponieśli wydatki w łącznej kwocie 12 000,00 zł na wyżywienie, ubrania oraz utrzymanie mieszkania: ogrzewanie, elektryczność, gaz i wodę. Jako wydatek małżonkowie wykazali spłatę pożyczki, bez podania kwoty. Podali, że koszty wyżywienia i ubrania były częściowo finansowane przez rodziców. Małżonkowie załączyli również oświadczenie ojca podatniczki R. W. z dnia 29 maja 2006r. z którego wynika, że w latach 2000-2001 wraz z żoną pomagał córce w utrzymaniu rodziny zakupując ubrania i jedzenie na kwotę około 5 000,00 zł rocznie. W oświadczeniu o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów (przychodów), małżonkowie wykazali dochód z działalności gospodarczej podatniczki w kwocie 6 000,00 zł oraz środki pieniężne otrzymane od rodziny w łącznej kwocie 14 000,00 zł. W celu uprawdopodobnienia wysokości osiągniętych przychodów podatnicy dostarczyli oświadczenia Z P. z dnia 19 stycznia 2000r. o darowiźnie dla syna M.P. kwoty 8 000,00 zł (z okazji imienin), oraz S.C. z dnia 26 lipca 2000r. o darowiźnie wnukowi M. P. kwoty 6 000,00 zł (z okazji urodzin). Z oświadczenia o stanie majątkowym na dzień 1 stycznia 2000r. oraz na dzień 31 grudnia 2000r. wynika, że na dzień 1 stycznia 2000r. podatnicy posiadali: środki pieniężne w gotówce w kwocie 200 000,00 zł, które otrzymali na weselu. Wykazali również, że w 2000r. byli właścicielami ½ domu mieszkalnego (50m2) o wartości 60 000,00 zł, 1/2 budynku użytkowego (50m2) o wartości 10 000,00 zł oraz samochodu marki Polonez Truck o wartości 25 000,00 zł. W dniu 1 czerwca 2006r. J. P. złożyła ponadto oświadczenie, że od grudnia 1994r. prowadzi działalność gospodarczą, którą częściowo finansowała z pieniędzy otrzymanych na weselu. Przeprowadzona na podstawie zeznań rocznych za 1999r. (PIT-28 i PIT-30) kontrola wykazała, że w 2000r. J. P. wypłacono nadpłatę podatku dochodowego od osób fizycznych w łącznej kwocie [...]zł. Ponadto ustalono, że podatnicy w 2000r. uiścili składki na ubezpieczenie społeczne w łącznej kwocie [...]zł oraz składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne w łącznej kwocie 1 [...]zł, co wynika z protokołu kontroli działalności gospodarczej za 2000r. z dnia 17 grudnia 2004r. Na podstawie pisma Banku A. z dnia 11 października 2006r. ustalono, że w 2000r. podatnicy dokonali spłaty kredytu w łącznej kwocie [...]zł. Jako wydatki podatników uwzględniono także koszty utrzymania w kwocie 12 000 zł. Za nie udowodnione organ uznał natomiast posiadanie przez małżonków na dzień 1 stycznia 2000r. środków pieniężnych otrzymanych jako prezenty weselne w wysokości 20 000,00 zł. Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że w 2000r. małżonkowie P., pozostający na zasadach ustawowej wspólności majątkowej, ponieśli wydatki w łącznej kwocie [...]zł, natomiast uzyskane przychody stanowiły kwotę [...]zł. Z związku z tym organ pierwszej instancji wydał decyzję z dnia 14 grudnia 2006r. nr [...]którą ustalił J. P. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. według stawki 75% w kwocie [...]zł od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie [...]zł. Decyzją z dnia [...] nr . [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K.utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w K.uchylił decyzję organu odwoławczego wyrokiem z dnia 24 października 2007r., I SA/Ke 374/07. Sąd wytknął organowi odwoławczemu, że wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nastąpiło bez przeprowadzenia wnioskowanego przez pełnomocnika w piśmie z dnia 26 kwietnia 2007r. dowodu, mającego na celu dowiedzenia faktów dotyczących wysokości i źródła darowizn uzyskanych w formie prezentów ślubnych oraz dysponowania nimi. Wypełniając zalecenia Sądu Dyrektor Izby Skarbowej w K.postanowieniem z dnia [...]nr [...] włączył do akt sprawy protokoły z przesłuchań M.P. z dnia 8 stycznia 2008r. oraz J. P. z dnia 25 stycznia 2008r. sporządzone w trakcie postępowania odwoławczego dotyczącego ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r. Organ zaznaczył, że wyjaśnienia wymagała okoliczność, czy małżonkowie P. posiadali na dzień 1 stycznia 2000r. środki pieniężne w kwocie 20 000,00 zł pochodzące z otrzymanych w 1994r. prezentów ślubnych. W w/w protokole podatniczka oświadczyła, że tytułem prezentów ślubnych otrzymanych na weselu w 1994r. uzyskała kwotę 12-14 tys. dolarów amerykańskich, a środki te przeznaczała w miarę bieżących potrzeb na prowadzoną działalność gospodarczą, przy czym nie określiła jaka to była kwota. Na dzień 1 stycznia 2000r. była w posiadaniu kwoty 10-12 tys. dolarów amerykańskich z tytułu prezentów ślubnych. Zarówno w 2000r. jak i 2001 r. korzystała z w/w środków. Strona wskazała, że nie posiada dowodów dokumentujących posiadanie na dzień 1 stycznia 2000r. oszczędności otrzymanych jako prezenty ślubne. M. P. zeznał z kolei, że na dzień 1 stycznia 2000r. był w posiadaniu kwoty około 10 tys. dolarów amerykańskich otrzymanych z tytułu prezentów ślubnych, lecz nie posiada dowodów dokumentujących ich posiadanie. Nie określił wartości posiadanych środków finansowych na koniec 2000r., dodając, że były one wydatkowane w miarę bieżących potrzeb. Organ wyjaśnił, że sam fakt otrzymania w 1994r. kwoty 20 000,00 zł nie był kwestionowany na żadnym etapie postępowania, natomiast w jego ocenie podatnicy nie przedłożyli żadnego dowodu ani też nie uprawdopodobnili bezspornie, że przedmiotowe kwota była w ich posiadaniu w dniu 1 stycznia 2000r. Nie stanowi takiego dowodu samo zeznanie strony, tym bardziej, że inne zgromadzone w sprawie dowody przeczą takiemu stwierdzeniu. Świadczy o tym wynik analizy informacji i wydruków komputerowych zeznań podatkowych za lata 1994-1997 oraz za lata 1998-1999 uzyskany na podstawie informacji zarejestrowanych w systemie POLTAX organu pierwszoinstancyjnego. Analiza ta wykazała, że w całym badanym okresie, w każdym roku wydatki podatników przekraczały przychody. Ponadto organ zauważył, że w dniu 1 czerwca 2006r. J. P. złożyła oświadczenie, potwierdzone również w protokole w dniu 25 stycznia 2008r., że otrzymane na weselu środki częściowo zużyła na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie organu, o braku posiadania przez podatników na dzień 1 stycznia 2000r. środków w wysokości 20 000 zł świadczy również okoliczność, że w 1998r. J. P. wystąpiła do Banku A o kredyt w kwocie 20 000,00 zł na zakup samochodu do działalności gospodarczej (umowa przewłaszczenia z dnia 13 października 1998r.). Organ podniósł, że gdyby podatnicy posiadali sporne środki od 1994r., to brak było racjonalnych podstaw do korzystania z kredytu bankowego i ponoszenia kosztów z nim związanych. W związku z powyższymi ustaleniami organ wskazał, że podatnicy osiągnęli w 2000r. przychody w wysokości [...]zł. Nadwyżka wydatków nad przychodami wyniosła [...]zł ([...]zł –[...]zł), z czego na podatniczkę przypada kwota [...]zł i stanowi ona przychód pochodzący z nieujawnionych źródeł przychodów. W związku z treścią art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należny od J. P. za 2000r. zryczałtowany podatek dochodowy stanowi kwotę [...]zł (75% x [...]zł). Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K.J. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Decyzji tej zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na przekroczeniu granic uznania administracyjnego w ocenie dowodów zebranych w toku postępowania podatkowego. W uzasadnieniu skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że samo oświadczenie strony, nie uprawdopodobnione innymi dowodami, jest niewystarczające. W ocenie strony oświadczenie takie na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej stanowi środek dowodowy takiej samej wagi i wiarygodności jak każdy inny dowód, i nie wymaga dalszego uprawdopodobniania. Ponadto zdaniem podatniczki istnieją okoliczności faktyczne, których dowodzenie za pomocą innych środków jest niemożliwe albo nieprawdopodobnie trudne (chodzi o posiadanie środków pieniężnych, które z jakichś powodów, być może nie dających się racjonalnie wytłumaczyć, nie tylko nie były przez stronę używane, ale wręcz ukrywane). Oświadczenia stron podlegają ocenie wiarygodności w zestawieniu z innymi dowodami. Skarżąca zarzuciła także organowi podatkowemu naruszenie granic swobodnej oceny dowodów, poprzez niewyjaśnienie motywów jakimi kierowali się małżonkowie P. korzystając z kredytu, pomimo posiadanych rezerw finansowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K.zważył, co następuje. Sąd Administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem - m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził, podnoszonych w skardze naruszeń przepisów prawa. Organ podatkowy właściwie dokonał subsumcji normy prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny, jak również nie naruszył przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest więc zasadna albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów stanowił art. 20 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 1993r. Nr 90 poz. 416 ze zm., określanej dalej jako ustawa p.d.o.f.). Zgodnie z dyspozycją ust. 3 tego przepisu, wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od podatku. Redakcja tego przepisu wskazuje, że opodatkowanie, o jakim mowa w tym przepisie, następuje na podstawie tzw. znamion zewnętrznych. Organ podatkowy uprawniony jest zatem do porównania wysokości wydatków, jakie podatnik poniósł w ciągu roku podatkowego, do wysokości opodatkowanych lub zwolnionych z opodatkowania zasobów finansowych, jakie zgromadził wcześniej tj. przed rozpoczęciem danego roku podatkowego. Konsekwencją takiego uregulowania jest to, że na podatniku ciąży obowiązek wykazania źródeł przychodów albowiem najczęściej tylko on dysponuje realną wiedzą w tym zakresie (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2000 r., I SA/Ka 960/98, publ. Biul.Skarb. 2000/2/19). Podatnik twierdząc, że poczynione wydatki pochodzą z ujawnionych źródeł przychodu powinien tę okoliczność udowodnić, gdyż z takiego faktu wyprowadza dla siebie korzystne skutki prawne. W przedmiotowej sprawie istotą sporu pomiędzy stronami jest okoliczność, czy skarżąca i jej małżonek posiadali na dzień 1 stycznia 2000r. środki pieniężne w kwocie 20.000,00 zł, których źródłem były otrzymane przez nich w 1994r. prezenty ślubne. Przy czym, organy podatkowe, co też wielokrotnie podkreślały, nie kwestionowały faktu otrzymania prezentów ślubnych i ich wartości, a fakt posiadania kwoty odpowiadającej ich wartości na początku 2000r. Organy podatkowe ustaliły bowiem, że w 2000 roku małżonkowie P. ponieśli wydatki w łącznej kwocie [...]zł, w tym na spłatę kredytu w Banku.A. w K., na utrzymanie (częściowo finansowane przez rodziców) oraz składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Jednocześnie organy te uznały za udowodnione osiągnięcie przez małż. P. w 2000r. przychodu w łącznej kwocie [...]zł, w tym z tytułu dochodu J. P. z działalności gospodarczej, nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r., darowizn otrzymanych przez M.P. oraz środków finansowych otrzymanych od rodziców. Organy obu instancji nie uznały za udowodnione posiadania przez podatników na dzień 1 stycznia 2000r. środków pieniężnych otrzymanych jako prezenty ślubne w wysokości 20.000 zł. W tymże zakresie organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe, w szczególności dodatkowo, stosownie do wskazań wyroku kasacyjnego WSA w Kielcach, przeprowadziły wnioskowany przez strony dowód z ich zeznań. Dokonując analizy procesu decyzyjnego, Sąd doszedł do wniosku, że wyciągnięte przez organy wnioski mieszczą się w granicach wytyczonych dyspozycją art. 191 Ordynacji podatkowej. Tym samym niezasadne są zarzuty skargi dotyczące przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie dopatrzył się błędów w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że wyjaśnienia skarżącej w zakresie dysponowania na dzień 1 stycznia 2000r. środkami pieniężnymi w kwocie 20.000,00zł, których źródłem były prezenty ślubne otrzymane w 1994r. nie zasługują na wiarę. Wyjaśnienia te, co prawidłowo wyeksponował w zaskarżonym rozstrzygnięciu organ odwoławczy, nie korelują z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Przesłuchanie skarżącej i jej męża miało na celu "wyjaśnienie pozostających wątpliwości". Taki wniosek dowodowy, z taką tezą dowodową sformułował pełnomocnik skarżącej w dniu 26 kwietnia 2007r. Również w skardze z 21 czerwca 2007r. pełnomocnik wskazał, że przesłuchanie stron ma na celu dowiedzenie faktów dotyczących wysokości i źródła darowizn uzyskanych w formie prezentów ślubnych oraz sposobu dysponowania nimi. W związku z tym, że organy, jak już wyżej wskazano, nie kwestionowały faktu otrzymania prezentów ślubnych, ani ich wartości, dla ustalenia wielkości zgromadzonego mienia na początek 2000r. istotnym było ustalenie sposobu dysponowania środkami otrzymanymi z okazji ślubu w okresie od ich otrzymania do początku 2000r. i ich stanu na początku tego roku. Zeznania skarżącej z dnia 25 stycznia 2008r., jak i jej męża z 8 stycznia 2008r. nie wyjaśniły tych kwestii. Skarżąca poza stwierdzeniem, że przedmiotowe środki wykorzystywała w miarę bieżących potrzeb na prowadzoną działalność gospodarczą i że ich stan na 1 stycznia 2000r. wynosił ok. 11 -12 tys. dolarów, w żaden sposób nie uprawdopodobniła stanu ich posiadania, wskazując że nie potrafi dokładnie określić jakie kwoty wydatkowała na działalność, nie posiada też na okoliczność posiadania tych środków żadnych dokumentów. Mąż podatniczki wskazał jedynie na stan środków na 1 stycznia 2000r. i nie potrafił udzielić żadnych bliższych informacji na ten temat. Reasumując organy słusznie uznały, że materiał dowodowy nie potwierdza, że na wielkość zgromadzonego przez małżonków mienia na 1 stycznia 2000r. składała się również kwota 20.000 zł otrzymana z tytułu prezentów ślubnych. Okoliczność ta nie została udowodniona, przy czym obowiązek ten ciążył na podatniczce skoro wskazała na takie źródło dochodu. Jeśli więc strona nie potrafiła odtworzyć sposobu wykorzystywania tych środków, co ma podstawowe znaczenie dla wiarygodności twierdzeń strony o posiadanych z tego tytułu oszczędnościach, to nie sposób wymagać takich ustaleń od organów. Zdaniem Sądu, nie narusza granic przyznanej organom w art.191 Ordynacji podatkowej swobody oceny dowodów zakwestionowanie twierdzeń strony. Jak słusznie organy wskazały nie może pozostać bez wpływu na ocenę kondycji finansowej i możliwości czynienia oszczędności fakt, że skarżąca środki przeznaczała na bieżące potrzeby związane z prowadzoną działalnością, nie podając czy ich stan uzupełniała. Ponadto skarżąca w 1998r. wystąpiła o kredyt w kwocie 20.000,00 zł na zakup samochodu dla celów prowadzonej działalności gospodarczej, co świadczy o braku posiadania jakichkolwiek rezerw finansowych skoro te, które miały pokrycie w prezentach ślubnych, jak zeznała skarżąca, służyły bieżącemu wykorzystaniu na potrzeby działalności gospodarczej. Wątpliwa jest również teza, jaka pojawia się w skardze, jakoby przedmiotowe środki stanowiły dla skarżącej tzw. "żelazną rezerwę" i dlatego nie wykorzystała ich dla finansowania zakupu samochodu przeznaczonego dla działalności gospodarczej. Sama podatniczka wskazała bowiem, że środki te wykorzystywała na bieżąco na potrzeby prowadzonej działalności. Ponadto przy takim założeniu, na co wskazuje doświadczenie życiowe, strona dokładnie powinna wiedzieć kiedy, jaką ilość środków i na jakie potrzeby przeznaczała oraz w jaki sposób, czy i kiedy zasoby te uzupełniała. W końcu, skoro w skardze strona wskazuje że są to środki, których ukrywania i nieużywania nie da się racjonalnie wytłumaczyć, to zaprzecza swym zeznaniom o wykorzystywaniu tych środków. Nadto podatniczka nie może wymagać od organów oceny nieracjonalnych działań, w sytuacji gdy sama nie podejmuje nawet próby ich wyjaśnienia, przerzucając ciężar dowodzenia w tym zakresie na organy. Same bowiem wyjaśnienia skarżącej, która domagała się jej przesłuchania, są lakoniczne i nie mogą, jak słusznie przyjął to organ, stanowić wystarczającego potwierdzenia zawartych w nich twierdzeń. Odpowiadając dodatkowo na zarzut skargi w kwestii stwierdzenia organu, że zaznanie strony nie stanowi wystarczającego dowodu, należy wskazać, że stwierdzenie to należy ocenić w kontekście całego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Z kontekstu tego wynika, że organ dokonał oceny zeznania strony w aspekcie innych dowodów zgromadzonych w sprawie. W tym znaczeniu ocena organu, co już wyżej omówiono, była uprawniona i wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, w żaden sposób nie narusza regulacji art. 191 Ordynacji podatkowej. Została ona przeprowadzona zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organy ustosunkowały się do każdego dowodu lub grupy dowodów znajdujących się w aktach sprawy, dokonując ich oceny we wzajemnym ze sobą powiązaniu. W konsekwencji organy prawidłowo uznały, że w 2000r. małż. P. osiągnęli przychody w wysokości [...]zł. Nadwyżka wydatków nad przychodami wynosi [...]zł ([...]zł –[...]zł) z czego na J. P. przypada kwota [...]zł i stanowi przychód pochodzący z nieujawnionych źródeł przychodów. Biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 75% dochodu, należny od J. P. za 2000r. zryczałtowany podatek dochodowy prawidłowo ustalono w kwocie [...]zł. Konkludując wskazać należy, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego - art. 20 ust. 1 i 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o.p.d.o.f, jak również nie naruszył zasad postępowania podatkowego. W tym stanie rzeczy nie można uznać za słuszne zarzutów skarżącej. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.