I SA/Ke 176/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.),, Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę. 1.1. Decyzją z [...]., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z [...]., nr [...], odmawiającą A.B. uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji ostatecznej, ustalającej temuż podatnikowi zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2002r. w kwocie [...]zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości [...]zł. 1.2. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że 31 sierpnia 2009r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Kielcach z [...]., nr [...], ustalającej mu zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2002r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Podatnik uzasadniając wniosek wskazał, że przychody z działań o charakterze przestępczym nie mogą być opodatkowane, ponieważ Państwo nie może czerpać korzyści z działalności sprzecznej z prawem. 1.3. Dyrektor Izby Skarbowej w Kielcach decyzją z [...]r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji. Następnie po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...]r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z [...]r. 1.4. Następnie obie decyzje na skutek skargi podatnika, zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 1 kwietnia 2010r., sygn. akt: I SA/Ke 161/10. W przedmiotowym wyroku, utrzymanym w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 kwietnia 2011r., sygn. akt: II FSK 1422/10, sąd jako powody wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji wskazał, naruszenie zasady prawdy obiektywnej z art. 122 w zw, z art. 168 ustawy z 29 sierpnia 197r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz,U z 2005r., nr 8 poz. 60, ze zmianami) dalej zwaną o.p., poprzez prowadzenie postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy wskazane przez podatnika okoliczności winny zostać ocenione w aspekcie przesłanek do wznowienia postępowania. 1.5. Po uchyleniu wskazanych decyzji, dalsze postępowanie było prowadzone zgodnie z wytycznymi wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w zakresie wznowienia postępowania. W toku tego postępowania wezwano podatnika do złożenia prawomocnych wyroków sądów z N., H. oraz innych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję, potwierdzających okoliczności uzasadniające złożony wniosek o wznowienie postępowania. Organ uzyskał uwierzytelnione tłumaczenie z języka niemieckiego fragmentów dokumentów dotyczących ekstradycji podatnika do Królestwa H. w celu przeprowadzenia postępowania karnego w związku z wymienionymi przestępstwami w europejskim nakazie aresztowania oraz w części zmiany wysokości kary. Uzyskał nadto oryginały wyroków sygnatura akt: [...] Sądu Rejonowego w B.. Wobec kolejnych wezwań organu do przedłożenia przetłumaczonego pisma z 28 kwietnia 2005r. które podatnik przedłożył w oryginale w toku postępowania oraz wyroków sądów z N. i H. wraz z tłumaczeniami, podatnik przełożył jedynie tłumaczoną z języka niemieckiego korespondencję pomiędzy obrońca a klientem. Podatnik wskazał, przy tym że nie posiada innych dokumentów oprócz tych które przedłożył. 1.6. Na etapie odwołania od decyzji I instancji podatnik podkreślał, że nikt nie może żądać od przestępcy by sam się oskarżał i doprowadzał do skazania. Według podatnika nie można zgodzić się z twierdzeniem, że wyłącznie wyrok sądu decyduje o tym czy ktoś ukradł czy nie. Ponadto, w opinii podatnika nie można wyłączyć zastosowania przepisu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000r., nr 14 poz. 176 ze zmianami) dalej zwaną u.p.d.o.f., gdyż przepis ten nie wymaga skazania, a jedynie określenia istnienia czynności nie mogących być przedmiotem prawnie skutecznej umowy W toku postępowania odwoławczego wskazał, że organ skarbowy winien przed wydaniem decyzji pozyskać od zagranicznych organów ścigania (H., N., A.a i S.) informacje dotyczące jego działalności przestępczej i dopiero uzyskanie z tych państw kartotek będzie stanowiło kompletny materiał dowodowy w sprawie i decyzja będzie mogła być wydana zgodnie z prawem. 1.7. Organ utrzymując w mocy decyzje I instancji, podkreślił zasadę trwałości decyzji ostatecznych oraz to, że zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznych ma charakter wyjątkowy, a przepisy stanowiące podstawę do wzruszenia takich decyzji ostatecznych powinny być interpretowane ściśle. Uznał, że nie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania wymienione w art. 240 § 1 pkt 5 i 6, jak również wymienione w pozostałych punktach art. 240 § 1 o.p.. 1.8. Organ rozpatrując przedstawione przez podatnika okoliczności w kontekście art. 240 § 1 pkt 5 o.p. uznał, że przedłożone przez podatnika dokumenty nie stanowią nowych dowodów istotnych dla sprawy. Organ wskazał, że z treści dokumentów wynika jedynie, że w stosunku do podatnika [...]r. został przez Sąd Rejonowy B. orzeczony wyrok w sprawie karnej "w związku z kradzieżą ciężką oraz, że w tym postępowaniu zmieniono podatnikowi wymiar kary, a następnie zarządzono w stosunku do niego areszt ekstradycyjny. Przy czym organ uznał, że z żadnego z tych dokumentów nie wynika, jakiego okresu czasu dotyczy wymieniona tam sprawa karna. Nie można zatem stwierdzić, że są to nowe dowody istotne dla sprawy, tj. że dotyczą przedmiotu sprawy oraz mogłyby mieć wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych. Organ ocenił przy tym, że adnotacja tłumacza przysięgłego na przedłożonych tłumaczeniach "Na życzenie zlecającego tłumaczeniu podlegają tylko wybrane fragmenty dokumentu" świadczy jednoznacznie, że podatnik dokonał wybiórczego tłumaczenia jedynie tych fragmentów, które w jego mniemaniu są dla niego korzystne z punktu widzenia art. 2 u.p.d.o.f. Ocenił, że przedłożone dokumenty nie pozwalają na stwierdzenie, że uzyskane w 2002r. i latach wcześniejszych dochody pochodziły z działalności przestępczej. Ponadto organ odwołał się do poczynionych ustaleń Prokuratury Rejonowej w K., która w sprawie sygn. akt: [...] umorzyła postępowanie przeciwko A. B. podejrzanemu o przestępstwo z art. 280 § 1 Kodeksu karnego, wskazując jako przesłanki umorzenia, brak materiału dowodowego wskazującego, że podejrzany A.B. zgromadzony majątek uzyskał z przestępstw dokonywanych poza granicami kraju, czy też innego nielegalnego źródła. 1.9. Organ nie uznał również, zaistnienia w sprawie przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 6 o.p. na którą wskazywał podatnik w wywiedzionym odwołaniu. Organ wyjaśnił, że przesłanka nie mogła mieć w sprawie zastosowania bowiem objęta wnioskiem decyzja nie wymagała uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. 1.10. Wobec zarzutów odwołania wskazujących, że art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. nie wymaga skazania a jedynie określenia istnienia czynności niemogących być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał na brak możliwości oparcia swoich działań jedynie na samym przyznaniu się podatnika do przestępczego procederu. Podkreślił, że odstąpienie od opodatkowania przychodów z działalności przestępczej następuje w sytuacji udowodnienia działalności przestępczej i skazania podatnika przez sąd. 2.1. Powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. podatnik zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W skardze nie precyzując kierunku rozstrzygnięcia, zarzucił zaskarżonej decyzji sprzeczność z art. 7, 32 pkt 1 i 2 w związku z art. 42 w związku z art. 45 pkt 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, oraz artykułów 180 § 1 i § 2, 183, 187 § 1,188 a także art. 240 § 1 pkt 5 i 6 w związku z artykułami 120, 121, 122, 154 a i 157 o.p. 2.2. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy bez wskazania podstawy prawnej wymagały od skarżącego udowodnienia działalności przestępczej. W opinii skarżącego ciężar udowodnienia popełnienia przez niego przestępstwa obciąża organy Państwa. Podkreślił również istnienie obowiązku zbierania materiału dowodowego przez organy podatkowe. Zarzucił przy tym, że organy podatkowe mimo wniosków skarżącego nie zrobiły nic by zgromadzić materiał dowodowy. Uznał, że w świetle art. 180 § 2 o.p. organy podatkowe winny uwzględnić oświadczenie podatnika w przedmiocie uzyskiwania przychodów z przestępstwa. 2.3. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 3.1. Skargę jako niezasadną należało oddalić. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zmianami) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. z 2012r., poz. 270), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.2. Sąd dokonując kontroli działalności administracji podatkowej w oparciu o zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach we wskazanym wyżej zakresie, stwierdza, że zarzuty skarżącego podniesione w skardze okazały się niezasadne, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 3.3. Na wstępie należy podnieść, że przedmiotem oceny przez Sąd jest decyzja organu podatkowego wydana w następstwie uchylenia uprzednich decyzji w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 1 kwietnia 2010r., sygn. akt I SA/Ke 161/10. W takiej sytuacji stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. To zaś powoduje, że przedmiotem kontroli będzie prawidłowości zrealizowania w toku prowadzonego postępowania wskazań Sądu, zawartych w wskazanym wyroku w świetle przedstawionej tam oceny prawnej. 3.4. Ponadto podkreślenia wymaga, że kontrolowana decyzja nie stanowi decyzji wydanej w trybie zwykłym, lecz jest decyzją odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej i została wydana w trybie postępowania nadzwyczajnego. Tryb wznawiania postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, odstępstwem od zasady trwałości, określonej w art. 128 o.p. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. Zasada ta uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Wyznaczone przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako stanowiące wyjątek od zasady, podlegają więc ścisłej wykładni. Instytucja wznowienia postępowania jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy co do istoty, ale sprawdzenie czy w sprawie zaistniały okoliczności wskazane enumeratywnie w art. 240 § 1 o.p. i ewentualne rozstrzygniecie w toku wznowionego postępowania czy przesłanki te faktycznie zaistniały i miały wpływ na decyzję, której dotyczy wznowione postępowanie. W postępowaniu tym nie można badać na nowo wszystkich zarzutów strony. Postępowanie to nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym i nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego. Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania. O ile w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień związanych z tym postępowaniem, o tyle w przypadku wznowienia postępowania organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy zaistnieją przesłanki z art. 240 § 1 o.p. Zatem kontrola sądowoadministracyjna takiego postępowania sprowadza się do oceny prawidłowości przeprowadzania trybu wznawiania postępowania oraz ewentualnego rozstrzygnięcia jakie zapadło po jego przeprowadzeniu. 3.5. W niniejszej sprawie wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją ustalającą skarżącemu zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2002r. w kwocie [...]zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości [...]zł, zainicjowane zostało wskazaniem przez skarżącego okoliczności, że przychody opodatkowane wskazaną decyzją pochodził z popełnionego przez niego przestępstwa, tym samym nie podlegały uregulowaniom przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. 3.6. Wskazana okoliczność zgodnie z wytycznymi Sądu został przeanalizowana pod kątem przesłanki wznowienia postępowania z art. 240 § 1 o.p. W wyniku analizy organy wydały decyzję o odmowie uchylenia decyzji objętej wnioskiem. Taki tok postępowania prawidłowo zrealizował wytyczne zawarte w/w wyroku sądu administracyjnego, który wskazał, że działania organu winny być podyktowane wynikającymi z pisma okolicznościami i faktami które określają tryb i kierunek procedowania, nie zaś nazwa podania inicjującego postępowanie. Dlatego w sytuacji gdy do organu podatkowego wpłynął wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji, z którego treści wynikały przesłanki do wznowienia postępowania organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w zakresie wznowienia postępowania, nie zaś jak uprzednio co do stwierdzenia nieważność ostatecznej decyzji. 3.7. Organ powziąwszy informację, że przychody opodatkowane decyzją której wniosek dotyczył, miały pochodzić jak oświadczył skarżący z popełnianego przez niego przestępstwa, prawidłowo uznał, że stanowi ona przesłankę do wznowienia postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: - ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, - powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r., sygn. akt: III SA 2923/01, Biul. Skarb. 2004, nr 3, s. 22, przywołane przez S. Presnerowicz, Komentarz Lex do art. 240 o.p. ). Wobec powyższych przesłanek warunkujących uznanie, że okoliczność ta miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, organ należycie przeprowadził postępowanie w kierunku ustalenia, czy wskazane przez skarżącego okoliczność miał wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie. 3.8. Z uwagi, że przedmiotem wznowionego postępowania była decyzja w przedmiocie opodatkowania dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu, podkreślenia na wstępie wymaga, że w tego typu postępowaniach odmiennie od ogólnej zasady kształtuje się ciężar dowodu. O ile z uwagi na zasadę prawdy obiektywnej z art. 122 o.p. i wynikającej z niej obowiązek organu do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ( art. 187 o.p.), ciężar dowodów obciąża organ, to w niniejszej sprawie na podatniku, a nie zaś na organie ciąży wykazanie, że zgromadzone mienie znajduje pokrycie w określonych źródłach przychodów lub posiadanych zasobach. ( por. wyrok NSA z 13 stycznia 2005r., sygn. akt: FSK 2350/04, Lex Polonica nr 1074121 przywołany przez B. Dauter, Komentarz do art. 187 Ordynacji Podatkowej, [w:] Ordynacja Podatkowa Komentarz; Wielkie Komentarze Lexis Nexis, Warszawa 2010r., s. 765) . Uznać należy, że wskazany tryb procesowania rozciąga się również na postępowanie wznowieniowe, w sytuacji gdy podatnik opiera swoje żądanie o przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. W sytuacji gdy bowiem w toku prowadzonego postępowania na podatniku ciąży obowiązek wykazania okoliczności i dowodów zwalniających go z obowiązku podatkowego, te same zasady winny mieć zastosowanie na etapie wznowienia postępowania, gdyż tak samo dotyczą ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie źródeł przychodów. 3.9. Wobec powyższego organ słusznie zwrócił się do skarżącego o przedłożenie wyroków sądowych na okoliczność popełnianych przez niego przestępstw, zaś niewystarczająca aktywność podatnika nie pozwoliła na ostateczne ustalenie wpływu ponoszonych okoliczności na treść decyzji objętej wnioskiem. W sytuacji kiedy skarżący, na wezwanie organu przedłożył jedynie fragmenty tłumaczeń dokumentów niemieckich postępowań ekstradycyjnych skarżącego do Królestwa H. w celu prowadzenia postępowania karnego oraz zmiany wysokości wymiaru kary, z których nie wynikały okoliczności jakiego okresu czasu dotyczyły wymienione w dokumencie przestępstwa, organ prawidłowo ocenił, że dowody te nie stanowią nowych okoliczności i dowodów mających istotne znacznie dla objętej wnioskiem decyzji. Podkreślenia w tym momencie wymaga, że zakresem wznowienia postępowania jest decyzja ustalające opodatkowanie dochodu za 2002r., dlatego aby móc skutecznie wskazać, że decyzją tą opodatkowane zostały przychody z przestępstwa, skarżący musiał wykazać kiedy przestępstwa te popełnił i jaki przychód z tego tytułu osiągnął. Z przedłożonych przez skarżącego dowodów takie informacje nie wynikają. W tej sytuacji niezasadny okazał się zarzut skargi ponoszący, że organy obowiązane były do samodzielnego poszukiwania materiału dowodowego w zakresie wskazanej przez skarżącego okoliczności opodatkowania przedmiotową decyzją przychodów z przestępstwa. Jak wyżej wskazano ciężar dowody w tym zakresie obciążał skarżącego. Przeprowadzona przez organ ocena dowodów przedłożonych przez stronę w kontekście całości zebranego materiału dowodowego wskazała, że nie można było uznać, iż podnoszone przez stronę czerpanie dochodów z przestępstw przez skarżącego, stanowiło nową okoliczność wobec objętej wnioskiem decyzji. 3.10. Nie zasadne wobec powyższego okazał się zarzut naruszenia w tym zakresie przepisów art. 120, ar. 121 o.p. gdyż działania organu w tym postępowaniu nie były bezprawne, a prowadzone postępowanie nie naruszało zasady zaufania. Zaskarżona decyzja nie mogła naruszyć również art. 154 a i 157 o.p. powiem przepisy te odnoszą się do doręczania korespondencji w postępowaniu podatkowym w granicach Unii Europejskiej oraz prowadzenia postępowania przez organ podatkowy z poza granicami województwa na których podatnik ma miejsce zamieszkania, zaś w tym postępowaniu przepisy te nie miały zastosowania. 3.11. W kontekście normy art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. dla której skarżący podnosił okoliczności uzyskiwania przychodów z przestępstwa, ocenić należy, jako słuszny pogląd organu, że dowodem popełnienia przestępstw jest prawomocny wyrok sądu co do danego przestępstwa. Tym bardziej, że organ posiadał informacje, że Prokuratura umorzyła z braku materiału dowodowego postępowanie przeciwko skarżącemu podejrzanemu o przestępstwo z art. 280 § 1 Kodeksu karnego. Wskazać bowiem należy, że dla zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. nie wystarczy samo twierdzenie, że określone przysporzenie może zostać zaliczone do kategorii przychodów, które nie mogą podlegać opodatkowaniu. Musi to zostać poparte odpowiednimi dowodami. ( wyrok NSA z 25 maja 2010r., sygn. akt: II FSK 84/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego niezasadny okazał się zarzut, że w oparciu o art. 180 § 2 o.p. organ winien uwzględnić oświadczenie skarżącego co do okoliczność popełnienia przestępstwa. Powyższy zarzut okazał się także o tyle niezasadny, ponieważ organy uwzględnił złożone przez skarżącego oświadczenie i w oparciu o nie wznowił postępowanie. Ponadto organ nie kwestionował prawdziwości oświadczenia w zakresie w jakim odnosiło się ono do przestępczej działalności skarżącego, jednak samo tylko oświadczenie nie poparte innymi dowodami, nie mogło zostać uznane za przesłankę do uchylenia decyzji opodatkowującej skarżącemu dochody za 2002r. 3.12. Nie zasadne okazały się także zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: art. 7, 32 punkt 1 i 2 w związku z art. 42 w związku z art. 45 punkt 1. Sąd nie stwierdził bowiem, jak wyżej wskazano aby postępowanie było prowadzone bezprawnie, czy dyskryminując skarżącego. Wskazać natomiast w tym świetle można, że organ domagając się dowodu z wyroku sądu potwierdzającego popełnienie przez skarżącego przestępstwa, realizował konstytucyjną zasadę domniemania niewinności którą skarżący wskazał jako naruszoną. Nie stwierdzono również opieszałości w zakresie prowadzonego postępowania. 3.13. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.