I SA/Ke 232/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2016 r. oddala skargę. `Sygn. akt I SA/Ke 232/17 Uzasadnienie 1.1 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: SKO) decyzją z [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S.z [...] nr [...] ustalającą D. P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 15.244 zł. 1.2 W uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśniło, że D.P. jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe Restauracja "O." Obiekt Noclegowy "O.". Miejscem wykonywania działalności jest ul. M. 17a w S.. Podatniczka jest użytkownikiem wieczystym znajdującym się pod tym adresem nieruchomości gruntowej o powierzchni 0.0705 ha (grunt oznaczonego symbolem Bi - inne tereny zabudowane) oraz właścicielem zlokalizowanego na tej nieruchomości budynku o powierzchni użytkowej 989 m2. Podatniczka wynajmuje pomieszczenia w tym budynku, które mają funkcję biurową. Organ ustalił powyższe na podstawie wypisu z Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, zawiadomienia o zmianie ewidencji gruntów z 4 kwietnia 2016 r., aktu notarialnego z 23 marca 2016 r., informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2016 r. oraz oględzin nieruchomości. W trakcie oględzin sporządzono dokumentację fotograficzną budynku oraz przeprowadzono pomiary na okoliczność ustalenia powierzchni użytkowej. W związku z powyższymi ustaleniami organ uznał, że nieruchomość przeznaczona jest na prowadzenie działalności gospodarczej – wynajem i zarządzanie nieruchomościami, działalność restauracyjna i gastronomiczna. Organ powołał art. 3 ust.1, art. 2 ust. 1 i art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.). Wyjaśnił, że na ich podstawie zasadne było opodatkowanie nieruchomości najwyższymi stawkami podatku. O możliwości ich zastosowania decyduje bowiem sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorca rzeczywiście wykonuje działalność gospodarczą z wykorzystaniem gruntów, budynków, czy budowli. Ustawodawca uzależnił sposób opodatkowania takich nieruchomości od stanu obiektywnego, stosując kryterium posiadania nawet gdy przedsiębiorca zaprzestał na jakiś czas wykorzystania nieruchomości będącej w jego posiadaniu do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ wskazał, że w sprawie nie zaszły okoliczności, o których mowa w art. 1a ust. 2a u.p.o.l., ponieważ objęty zaskarżoną decyzją budynek nie ma funkcji mieszkalnej, a ponadto nie została wydana ostateczna organu nadzoru budowlanego, na podstawie której trwale wyłączono budynek lub jego części z użytkowania. 1.3 W ocenie organu, brak jest możliwości wyłączenia z opodatkowania najwyższą stawką podatku tych pomieszczeń, które nie są aktualnie wykorzystywane na działalność gospodarczą. Decydującym kryterium dla przyjęcia, że grunty, budynki czy też budowle są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą jest posiadanie tych elementów tworzących przedmiot opodatkowania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W przypadku nieruchomości będących w posiadaniu osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub - biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej - może być wykorzystana wprost na ten cel. Brak jest podstaw w obowiązujących przepisach prawa by nawet niewykorzystywane w danym momencie pomieszczenia w budynku o funkcji biurowej, w którym w przeważającej mierze jest wykonywana działalność gospodarcza, obejmować niższymi stawkami podatku. 2.1 Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. złożyła D.P.. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła 1/ naruszenie przepisów prawa podatkowego: - art. 180 § 1, art. 187 oraz 191 Ordynacji podatkowej - poprzez nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej - poprzez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, - art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez pozbawienia strony możliwości wypowiedzenia się odnośnie zebranego w sprawie materiału dowodowego, czym naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. 2/ naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. poprzez ich nieprawidłową wykładnię i zastosowanie do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. 2.2 W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zarzut naruszenia art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej należy odnieść do uznania przez organy, że cały budynek przy ul. M. 17a w S. jest związany z prowadzoną przez podatniczkę działalnością gospodarczą. Tymczasem gdy przedsiębiorąca wykorzystuje do działalności tylko część budynku, zastosowanie podwyższonej stawki budynku może dotyczyć tylko tej jego części. Organ pominął ewidencję środków trwałych, z której wynika, że podatnik na potrzeby działalności gospodarczej użytkuje jedynie część budynku. Potwierdziły to oględziny budynku. Organ powinien też wziąć pod uwagę faktyczny sposób wykorzystywania budynku. 2.3 Skarżąca wskazała, że zarzut naruszenia przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej podnosiła już w odwołaniu, SKO się jednak do niego nie odniosło. Organ ten nie rozważył również przedstawionej przez podatniczki oceny prawnej stanu sprawy. 2.4 Skarżąca podniosła, że w sprawie nie zaszła żadna z okoliczności wymienionych w art. 200 § 2 Ordynacji podatkowej, zwalniająca organ z obowiązku wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. 3.1 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł ponadto, że nie ma znaczenia fakt nieujęcia niektórych pomieszczeń w ewidencji środków trwałych, ponieważ amortyzacja jest prawem a nie obowiązkiem podatnika. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej wskazało, że nie prowadziło postępowania dowodowego, a więc naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi, odniosło się do powołanej przez stronę argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: 3.1 Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji państwowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem ( art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych) DZ.U.z 2014 r.. poz. 1647 t.j. ze zm.). Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób o jakim w mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ( DZ).U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Istotnym jest, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną. Dokonana w powyższy sposób kontrola rozstrzygnięcia wykazała, że odpowiada ono prawu, co oznacza, że skarga nie jest zasadna. 3.2 Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest opodatkowanie będącej w posiadaniu D. P.nieruchomości budynkowej. Organ ustalił bowiem, że nieruchomość ta co do zasady służy działalności gospodarczej prowadzonej przez podatniczkę, choć nie wszystkie pomieszczenia budynku wykorzystywane są tej w działalności. Oznacza to, że okoliczności faktyczne sprawy są niesporne. Sporem objęta jest jest natomiast prawidłowość zastosowania przez organ przepisu prawa materialnego. W istocie skarżąca zarzuca organowi błąd w subsumpcji polegający na uznaniu, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji odpowiada hipotetycznemu stanowi przewidzianemu w normie prawnej. Skarżąca kwestionuje podgląd organu, że opodatkowaniu stawką wynikającą z art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. podlegają te części budynku, które nie są w danym roku wykorzystywane w działalności gospodarczej. 3.3 O ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. w niespornym stanie faktycznym organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U.2016.716 ze zm.) w art. 1a ust.1 pkt 3 zawiera definicję gruntu, budynku i budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicja stanowi, że są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, nie występującym w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z tą definicją prawidłowo wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że czasowe niewykorzystanie części budynku przez przedsiębiorcę lub nawet wykorzystywanie na inną niż gospodarcza działalność nie zwalnia przedsiębiorcy z płacenia podatku od nieruchomości według stawek przewidzianych dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podobny pogląd prezentował Naczelny Sąd Administracyjny np. w wyroku z dnia 13 września 2016 r. II FSK 2257/14 ( baza LEX). W wyroku z dnia 25 października 2016 r. FSK 2739/14 (baza LEX) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.a nie wynika warunek rzeczywistego wykorzystywania wskazanych w nim przedmiotów opodatkowania na cele związane z działalnością gospodarczą. Jak wyjaśnił dalej z treści tego przepisu wynika bowiem, że co do zasady sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budowli czy budynku przesądza o zakwalifikowaniu ich jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – niezależnie od tego czy przedsiębiorca na bieżąco z nich korzysta. Podobny pogląd znaleźć można w ugruntowanej linii orzeczniczej ( zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach : II FSK 1888/07, II FSK 1877/11, II FSK 36/14 – wszystkie dostępne w bazie LEX). Tym samym zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. okazały się niezasadne. 3.4 Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 210 § 4 ord. pod. albowiem zaskarżona decyzja zawiera wszelkie wymagane tym przepisem elementy. Organ wskazał zarówno przepisy prawa materialnego, które zastosował jak i dokonał ich poprawnej wykładni – odnosząc się tym samym do pisma procesowego strony z dnia 22.09.2016 r. Skarżąca co wynika z treści skargi myli ustalenia faktyczne czynione w sprawie od procesu subsumcji ustań pod przepis prawa materialnego. Jeszcze raz podkreślić zatem należy, że wbrew tezą skargi organ zgodnie z twierdzeniami skarżącej ustalił, że część pomieszczeń w budynku służącym w działalności gospodarczej było przeznaczone na cele z nią niezwiązane. Tym samym zarzuty naruszenia art. 180 § 1 i 187 § 1 i 191 ord. pod. okazały się bezprzedmiotowe. 3.4 Poprawnie natomiast skarżąca wskazała, że organ naruszył art. 200 § 1 ord. pod. poprzez niewyznaczenie jej siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Okoliczność, że materiał ten nie był uzupełniany przed organem II instancji nie zwalnia organu od obowiązku wyznaczenia stronie terminu celem wypowiedzenia się w sprawie zebranego wcześniej materiału. Zarzut ten mógłby wywołać skutek procesowy jedynie wówczas gdyby skarżąca wykazała, że zaniechanie to przełożyło się lub mogło się przełożyć bezpośrednio na treść rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi nie podjęła nawet próby wykazania, że brak ten mógł mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Biorąc zaś pod uwagę, że przedmiotem sporu była poprawność zastosowania przepisu prawa materialnego a nie ustalenia faktyczne to w ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Tym samym nie zaszła przesłanka uchylenia decyzji o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. 3.5 Mając powyższe na uwadze Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.