I SA/Ke 234/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 września 2009r. sprawy ze skargi I. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji oddala skargę. I SA/Ke 234/09 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 26 maja 2009r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 6 kwietnia 2009r. nr [...] w sprawie odmowy zwolnienia z egzekucji składnika majątkowego w postaci prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę u pracodawcy L. G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zajętego przez organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 22 stycznia 2009r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej w K. podniósł, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec I. Ł. wszczęte zostało w oparciu o tytuł wykonawczy nr SM 6/905/08 z dnia 4 marca 2008r., wystawiony przez wierzyciela tj: Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K.. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego była decyzja Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 14 stycznia 2008r. nr [...] orzekająca o odpowiedzialności I. Ł. za zobowiązania Z. B. S. i L. T. T. Sp. z o.o. z siedzibą w K.. W dniach 27 i 28 stycznia 2009r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. dokonał na podstawie zawiadomień z dnia 22 stycznia 2009r. nr EGZ.X/42/2009, EGZ.X/41/2009 i EGZ.X/40/2009 zajęcia praw majątkowych stanowiących: - wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem - BRE Bank Wydział Bankowości Elektronicznej MBANK w Ł. - wynagrodzenia u dłużników zajętych wierzytelności będących pracodawcami tj. J.R., i N. G. Sp. z o.o., G.. We wnioskach z dnia 28 stycznia 2009r. i z dnia 5 lutego 2009r. I. Ł. złożyła zarzuty na prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne, w tym zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, zaś we wniosku z dnia 28 stycznia 2009r. zażądała zwrotu nieprawnie wyegzekwowanych środków pieniężnych. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2009r. nr [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. odmówił zwolnienia z egzekucji prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę u pracodawcy L. G. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Rozpatrując zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w K. powołując się na treść art. 13 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tekst jedn. Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.)., stwierdził, iż zwolnienie spod egzekucji określonych składników majątkowych należących do zobowiązanego może nastąpić wyłącznie w przypadku łącznego zaistnienia trzech ustawowo określonych w tym przepisie przesłanek. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. O istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego, jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w K., nie decyduje subiektywne przekonanie zobowiązanego, albowiem oceny dokonuje się w oparciu o kryteria zobiektywizowane. Jedynym zaś źródłem realizacji obowiązku w niniejszej sprawie jest egzekucja z wynagrodzenia za pracę, ponieważ zawiadomieniem o uchyleniu zajęcia z dnia 7 kwietnia 2009r. nr [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. uchylił zajęcie rachunku bankowego I. Ł. w BRE Bank-Wydział Bankowości Elektronicznej MBANK z siedzibą w Ł. w wyniku uznania za zasadny zarzutu na zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Organ drugiej instancji wyjaśnił, iż, mając na uwadze zasadę poszanowania minimum egzystencji, ustawodawca w przepisach art. 8-10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymienia dobra, których zajęcia dokonywać nie wolno i nie wyłączono spod egzekucji wynagrodzenia za pracę oraz egzekucji z rachunku bankowego. Przepis art. 9 tej ustawy stanowi, iż wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach Kodeksu pracy. Organ powołał się zatem na przepis art. 87 § 1 pkt 2 i § 3 pkt 2 oraz art. 871 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998r., Nr 21, poz. 94 ze zm.) i wskazał, iż Kodeks pracy określa wolną od potrąceń kwotę wynagrodzenia za pracę. Nadto zauważył, iż na odwrocie druku zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą jest pouczenie zawierające m.in. informację o kwocie wolnej od egzekucji. Ponadto organ podkreślił, że w świetle art. 72 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w stosunku do egzekwowanej należności pieniężnej nieważne są rozporządzenia wynagrodzeniem przekraczające część wolną od zajęcia, dokonane po jego zajęciu, a także przed tym zajęciem, jeżeli są wymagalne po zajęciu. Za bezzasadny uznał Dyrektor Izby Skarbowej w K. zarzut zobowiązanej, iż organ egzekucyjny przekazuje informacje o kwocie egzekucji do wiadomości publicznej. Organ egzekucyjny na podstawie art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji posiada prawo do poszukiwania informacji o majątku zobowiązanego u wszelkich podmiotów. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. wysyła pisma do osób, z którymi strona pozostaje w stosunku pracy, czy jest związana w inny sposób np. bank. I. Ł. nie wymieniła w zażaleniu osób, instytucji, do których organy podatkowe błędnie skierowały korespondencję. Z dokumentów wynika, że zawiadomienia o zajęciu zostały skierowane do pracodawców tj. N. G. Sp. o.o. z/s w G. i J.R. oraz do BRE Bank - Wydział Bankowości Elektronicznej MBANK w Ł. Zajęcia u pracodawcy zostały dokonane na podstawie zaewidencjonowanych w podsystemie Poltax informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11 złożonych w Drugim Urzędzie Skarbowym w K. przez płatników składek. Odnośnie pracodawcy J.R., organ wskazał, że dopiero w dniu 30 kwietnia 2009r. pracodawca ten poinformował organ egzekucyjny, iż zobowiązana nie jest u niego zatrudniona. Jako niesłuszne uznał Dyrektor Izby Skarbowej w K. stanowisko I. Ł. dotyczące przewlekłości w działaniu organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji zwrócił uwagę na daty wniosków złożonych przez I. Ł., datę ich przesłania organowi pierwszej instancji i wyznaczenia terminu załatwienia sprawy, a także daty wydania postanowień przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z zachowaniem odpowiednich terminów. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie można również zarzucić organowi pierwszej instancji dokonania błędnej oceny dowodów na tej podstawie, że strona jest niezadowolona z dokonanej oceny materiału dowodowego. Organ pierwszej instancji wydał przedmiotowe postanowienie na podstawie obowiązujących przepisów prawa, zawiera ono pełne rozstrzygnięcie faktyczne i prawne. Postanowienie to znajduje oparcie w prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, który został poddany ocenie w świetle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano jednoznacznie, iż zajęcie wynagrodzenia za pracę u pracodawcy stanowi w tej chwili jedyną możliwość zaspokojenia dochodzonych należności ponieważ ograniczono egzekucję do jednego składnika majątkowego. Za słuszny uznał organ drugiej instancji, zarzut strony, iż w postanowieniu z datą wcześniejszą tj. z dnia 6 kwietnia 2009r. powołano się na postanowienie wydane z datą późniejszą tj. 7 kwietnia 2009r., jednakże, jak podniósł ten organ, omyłka ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i nie stanowiła samoistnej podstawy do wydania orzeczenia w tym zakresie. I. Ł. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., zarzucając mu : - naruszenie naczelnej zasady postępowania - zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 k.p.a. w postaci niezbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą; - złamanie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu zawartej w art. 10 k.p.a. przez oparcie się wyłącznie na danych podsystemu Poltax, brak weryfikacji tych danych ze stanem faktycznym oraz dokumentami jawnymi, nie udostępnienie stronie treści oświadczenia J.R.; - nie ustosunkowanie się do innych zarzutów, m.in. w kwestii daty oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; - naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działanie godzące w zaufanie organów prowadzących postępowanie podatkowe, opieranie się na nieprawdziwych i nieaktualnych danych dotyczących pracodawców. W uzasadnieniu skargi strona zawnioskowała o włączenie skargi na w/w postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] do złożonej przez nią skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] i ich łączne rozpoznanie. Skarżąca zarzuciła, że organ, rozpatrując jej zażalenie w kwestii pracodawcy J.R., wziął pod uwagę jedynie te dowody, w których jest posiadaniu, a których nie udostępnił stronie w trakcie postępowania odwoławczego. Organ nie dokonał analizy dokumentów PIT rocznych złożonych przez skarżącą oraz jej oświadczeń, czym naruszył zasadę prawdy obiektywnej, albowiem założył, że oświadczenia składane przez skarżącą są fałszywe, przy czym nie wyjaśnił powodów takiego postępowania. Odnośnie wzmianki o oświadczeniu J.R. skarżąca zauważyła, że niezrozumiałym jest, iż tylko ten dokument oraz dane z podsystemu Poltax zostały wzięte pod uwagę podczas poszukiwania informacji o majątku zobowiązanej. Z treści obu postanowień wynika bowiem, że jedynym podmiotem, u którego organ poszukiwanł informacji o jej majątku był Drugi Urząd Skarbowy w K. i jego baza nieaktualnych danych. Tymczasem skarżąca wielokrotnie zwracała uwagę na nieprawidłowe podawanie adresu i nazwy pracodawcy, co nie przyniosło żadnego efektu. Jednocześnie w zaskarżonym postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 maja 2009r. o w/w oświadczeniu nie było ani słowa. Zarzuciła, ze według stanowiska organu wynikającego z treści zaskarżonego postanowienia wynika ponadto, w przekonaniu strony, że stosunek pracy nie kończy się z dniem wygaśnięcia, czy rozwiązania umowy o pracę, lecz dopiero w chwili złożenia pisemnego oświadczenia do urzędu skarbowego właściwego dla pracownika przez pracodawcę, iż nie zatrudnia już danej osoby. Podniosła, że nigdy nie pozostawała w stosunku pracy na podstawie umowy o pracę z J. R., o czym świadczą m.in. roczne dokumenty PIT, które to dokumenty organ uznał zatem za niewiarygodne. Organ nie wyjaśnił, czy skarżąca była kiedykolwiek u J.R. zatrudniona, a jeśli tak, to w jakim okresie, co ma istotne znaczenie dla sprawy, choćby z uwagi na przestrzeganie zapisów o ochronie danych osobowych. J. R. jest m.in. dziennikarzem oraz rzecznikiem prasowym Spółki "Gadu Gadu", dlatego przesyłanie jakiejkolwiek korespondencji z danymi skarżącej do J.R. jest, w przekonaniu strony, przekazywaniem jej danych osobowych do wiadomości publicznej. Skarżąca podkreśliła, że od kilkunastu miesięcy nie wykonuje żadnych zleceń dla J.R. i nigdy nie świadczyła dla niego pracy wynikającej ze stosunku pracy na podstawie Kodeksu pracy. Nie pobiera od niego żadnego wynagrodzenia. Poza tym informacja o oświadczeniu J.R. przeczy podniesionym przez organ argumentom, jakoby w podsystemie Poltax były ewidencjonowane składki na poczet zaliczek podatku dochodowego od dochodów skarżącej wpłacane przez tego pracodawcę. Skarżąca uznała za niedostateczne wyjaśnienie organu, iż omyłkowo powołano się na dokumenty z datą przyszłą, tym bardziej, że omyłka taka miała miejsce przy okazji wydawania obu zaskarżonych postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Organ nie wyjaśnia, zdaniem I. Ł., czy oba pisma powinny zostać wystawione z innymi datami, czy też organ nie powinien się powoływać na pismo przyszłe, w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie jednego postanowienia jest uzależnione od drugiego. W opinii skarżącej, jest to działanie godzące w zaufanie organów biorących udział w postępowaniu, tym bardziej, że organ w ogóle nie rozstrzyga spornych kwestii. W kwestii oceny materiału dowodowego strona podniosła, że zawarła ją w skardze wniesionej w dniu 2 czerwca 2009r., przedstawiając dowody, z których wynika, że organ jedynie stwierdził fakt zebrania tego materiału, natomiast w ogóle się z nim nie zapoznał i nie wziął go pod uwagę przy wydawaniu kolejnych postanowień. Świadczy o tym błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ twierdzi, jak wskazała strona, że przeanalizował materiał dowodowy skrupulatnie, po czym powołuje się na dokumenty, które nie istnieją, wymienia nieistniejące adresy spółek. Organ nie wziął również pod uwagę pewnych dokumentów pochodzących od skarżącej i nie wyjaśnił braku ich wiarygodności. Nie ustosunkował się do całości zarzutów zawartych w zażaleniu. W związku z powyższym, I. Ł. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. albo jego uchylenie lub zmianę. W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Organ odwoławczy podkreślił, iż w rozpatrywanym przypadku przedmiotem sprawy i prowadzonego postępowania była kwestia odmowy zwolnienia z egzekucji składnika majątkowego w postaci prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę u pracodawcy, dlatego postępowanie zmierzało do ustalenia czy w opisanej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające zwolnienie spod egzekucji. Zarzuty I. Ł. zawarte w skardze dotyczą nie istoty sprawy a więc prawidłowości postępowania w zakresie odmowy zwolnienia z egzekucji wynagrodzenia za pracę lecz polegają na kwestionowaniu podjętych przez organy egzekucyjne działań zmierzających do realizacji należności objętych tytułem wykonawczym. Pismem z dnia 24 sierpnia 2009r. zatytułowanym "Uzupełnienie skarg" I. Ł. podtrzymała zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a. w poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Podniosła, że wielokrotnie przed datą 30 kwietnia 2009. zwracała się do organu o zaprzestanie korespondencji z J. R., udowadniając, że nie jest u tego pracodawcy zatrudniona, czego jednak organ nie uwzględnił. Ponadto zarzuciła, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. w piśmie z dnia 7 kwietnia 2009r. posłużył się błędnym adresem Spółki L. G., pomimo otrzymania od tej Spółki oświadczenia z dnia 12 lutego 2009r. zawierającego aktualne dane teleadresowe Spółki. W zakresie czynnego udziału jako strony w postępowaniu podniosła, że nie miała dostępu do akt. Dopiero z zaskarżonych postanowień dowiedziała się o oświadczeniu J.R.. Z odpowiedzi na skargi powzięła również wiedzę o dokonaniu przez organ ustaleń w zakresie tego pracodawcy skarżącej z PIT-11 za rok 2008. Powyższe świadczy o tym, iż organ nie wykazał żadnej inicjatywy w celu umożliwienia stronie zapoznania się z materiałem dowodowym. W odpowiedzi na powyższe pismo procesowe skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w K. podkreślił bezzasadność podniesionych w nim zarzutów powtarzając argumentację dotąd prezentowaną w sprawie. Organ wyjaśnił nadto, iż podanie błędnego adresu pracodawcy nie ma merytorycznego znaczenia dla sprawy. Ustosunkowując się do zarzutu złamania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu organ zwrócił uwagę na treść art. 10 k.p.a. i stwierdził, że przepis ten nie ma zastosowania w sprawach, w których wydawane są postanowienia rozstrzygające kwestie sporne co do zdarzeń zaszłych, mające za zadanie ocenę prawidłowości dokonanych czynności, gdzie dokumenty zgromadzone są w momencie dokonywania tych czynności. Organ podniósł także nietrafność argumentacji skarżącej w zakresie zapoznania ją z materiałami dowodowymi w zakresie pracodawcy J.R. bowiem dotyczą sprawy rozstrzygniętej jako skarga na czynności organu egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta ogranicza się, więc do badania, czy rozpoznając sprawę organy administracji publicznej nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Sąd, orzekając w granicach danej sprawy, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej jako ustawa p.p.s.a.). Zakres rozpoznania wyznaczają granice sprawy administracyjnej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organu, w tym przypadku zwolnienia składnika majątkowego spod egzekucji. Skarga rozpoznana w powyższych granicach nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowi art. 13 §1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zgodnie z którym organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela. Wskazany przepis pozostawia decyzję o zwolnieniu z egzekucji składnika majątku zobowiązanego uznaniu organu egzekucyjnego stanowiąc, iż organ "może" zwolnić z egzekucji określony składnik majątkowy, w sytuacji spełnienia łącznie trzech wymogów tj. złożenie wniosku przez zobowiązanego, istnienia ważnego interesu zobowiązanego oraz uzyskania zgody wierzyciela. W przypadku zaistnienia wymienionych przesłanek, organ korzystając z uznania administracyjnego przy rozpatrywaniu sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia, może zatem uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Z kolei sądowej kontroli legalności decyzji podlega prawidłowość przeprowadzonego postępowania oraz badanie formalne postanowienia, nie zaś zasadność jego wydania. Organ w sposób uprawniony rozpatrzył, zawarty w pismach z dnia 28 stycznia 2009r. i z dnia 5 lutego 2009r., obok zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wniosek o zwrot nieprawnie wyegzekwowanych kwot, jako wniosek o zwolnienie składnika majątkowego z egzekucji, badając przesłanki określone w art. art. 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że nie zachodzą pozostałe przesłanki określone w tym przepisie. Zasadny jest pogląd, wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż o istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie, ale oceny dokonuje się w oparciu o kryteria zobiektywizowane. Istnienie przesłanki ważnego interesu zobowiązanego co do zwolnienia z egzekucji wynagrodzenia za pracę organ prawidłowo rozważył, uwzględniając fakt, że jest to jedyna możliwość zaspokojenia należności. Na skutek uznania zajęcia rachunku bankowego skarżącej za środek zbyt uciążliwy i w związku z uzyskaniem od J.R. w dniu 30 kwietnia 2009r. informacji o niezatrudnianiu I. Ł., na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, egzekucja z przedmiotowego wynagrodzenia za pracę jest jedynym źródłem realizacji obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W art. 8 -10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji został wymieniony katalog rzeczy i praw podlegających wyłączeniu spod egzekucji, który ma zagwarantować zobowiązanemu minimum egzystencji. Przepisy te nie przewidują wyłączenia spod egzekucji wynagrodzenia za pracę z tym, że zgodnie z przepisem art. 9 wskazanej ustawy wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach Kodeksu pracy. Wskazane przez organ unormowania Kodeksu pracy, ograniczają zakres dokonywanych z wynagrodzenia za pracę potrąceń należności na sumy egzekwowane na podstawie tytułów wykonawczych i gwarantują pracownikowi otrzymywanie wolnej od potrąceń kwoty wynagrodzenia za pracę. Stanowisko organu, że pomimo realizacji obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym z wynagrodzenia za pracę, zobowiązana ma zapewnioną przepisami prawa pracy ochronę tego wynagrodzenia w części zapewniającej jej środki na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych należy podzielić. Z uzasadnienia utrzymanego w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. będącego jednocześnie organem egzekucyjnym i wierzycielem wynika, iż wierzyciel nie stwierdził okoliczności przemawiających za zwolnieniem z egzekucji składnika majątkowego w postaci wynagrodzenia za pracę. W związku z powyższym skoro organ drugiej instancji przeanalizował istnienie w sprawie podstaw do zwolnienia z egzekucji wynagrodzenia u pracodawcy L. G. Sp. z o.o. w Warszawie, do czego był zobligowany normą zawartą w art. 13 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie można rozstrzygnięciu postawić zarzutu naruszenia prawa. Odnosząc się do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a. należy podkreślić, że koncentrują się głównie na kwestionowaniu podjętych przez organy egzekucyjne działań zmierzających do wykonania obowiązku określonego tytułem wykonawczym, w szczególności kwestii legalności skierowania do J.R. zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego w postaci wynagrodzenia za pracę u tego pracodawcy i nie dotyczą istoty sprawy, a więc prawidłowości postępowania w zakresie odmowy zwolnienia z egzekucji wynagrodzenia za pracę. Ponadto, z mocy art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w postępowaniu egzekucyjnym Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Jak podnosi się w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 13.10.2005r., sygn. II FSK 157/05, wyrok NSA z dnia 13.10.2005r., sygn. II FSK 642/05), odpowiednie stosowanie kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji powinno być uwzględnione w zakresie interpretacji zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 6 -16 k.p.a.), w tym też zasady czynnego udziału stron w postępowaniu przewidzianej w art. 10 k.p.a. Z uwagi na odrębność celów postępowania administracyjnego (jurysdykcyjnego) i egzekucyjnego, posiłkowe stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego możliwe jest wyłącznie w sytuacji, kiedy nie stoi w sprzeczności z ratio legis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw twierdzenie skarżącej o naruszeniu przez organ drugiej instancji art. 10 k.p.a. Nie stanowi w każdym razie takiego naruszenia sięganie bez wiedzy i udziału strony do bazy danych zawartej w podsystemie Poltax. Nieujawniony stronie sposób poszukiwania jej źródeł majątku nie koliduje z zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu, albowiem najczęściej takie działalnie organu gwarantuje sprawną i szybką realizację obowiązku objętego tytułem egzekucyjnym. Z uwagi na powyższe, nie mogła również spowodować uchylenia zaskarżonego postanowienia argumentacja skarżącej zawarta w piśmie procesowym zatytułowanym "Uzupełnienie skarg". Odnośnie zarzutu naruszenia art. 121 §1 Ordynacji podatkowej Sąd wyjaśnia, że organ nie mógł dopuścić się naruszenia tego przepisu albowiem przepisy Ordynacji podatkowej nie mają w postępowaniu egzekucyjnym zastosowania. Należy zgodzić się ze skarżącą, że w sposób nieuprawniony organ pierwszej instancji powołał się w uzasadnieniu postanowienia w przedmiocie zwolnienia od egzekucji z dnia 6 kwietnia 2009r. nr [...] na rozstrzygnięcie w sprawie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym wydane przez ten organ w dniu następnym. W ocenie Sądu, stwierdzone uchybienie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2009r. organ uznał zarzut w przedmiocie zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jakim było zajęcie rachunku bankowego za zasadny i ograniczył prowadzenie egzekucji do wynagrodzenia za pracę . Reasumując, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia doprowadziła Sąd do przekonania, że akt ten nie narusza przepisów prawa w stopniu powodującym jego usunięcie z obrotu prawnego. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.