I SA/Ke 243/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.),, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2014 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] nr [...]utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia R.M.zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2014 w kwocie 15.083 zł. Organ ustalił, że R. M. w dniu 25 października 2013 r. nabył nieruchomość o powierzchni 0,3441 ha położoną w S. przy ul. L.. Z aktu notarialnego wynika, że nieruchomość oznaczona jest numerem ewidencyjnym 1704, a jej częścią składową jest budynek biurowy o powierzchni zabudowy 587 m2. Powyższe potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zawiadomienie z 4 listopada 2013 r. o zmianie zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Z dokumentu tego wynika, że działka o numerze ewidencyjnym 1704 oznaczona jest symbolem Bi (inne tereny zabudowane), a funkcją budynku jest funkcja biurowa. R. M. 12 czerwca 2014 r. złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości i rolnego wykazując w niej jako przedmiot opodatkowania grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 330 m2, pozostałe grunty 3111 m², a także budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 326,80 m2 oraz budynki lub ich części pozostałe o powierzchni 200,20 m2. Z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że R. M. od 1 października 1995 r. prowadzi działalność gospodarczą w ramach Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowo- Rozrywkowego R. M.. Głównym przedmiotem tej działalności jest prowadzenie restauracji i innych stałych placówek gastronomicznych. Z wydruku tego wynika również, że jednym z przedmiotów prowadzonej przez R. M. działalności jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, oznaczone kodem 68.20.Z. W zebranym materiale dowodowym znajduje się także zaświadczenie księgowego, że przedmiotowa nieruchomość nie jest wykorzystywana w prowadzonej przez R. M.działalności i nie stanowi składnika jego przedsiębiorstwa. Nieruchomość ta nie została wprowadzona na listę środków trwałych, co potwierdza lista tych środków. W aktach znajdują się także umowy najmu z 1 listopada 2013 r. i z 1 maja 2014 r. Umowy te zostały zawarte z Firmą Handlowo-Usługową "A.". W pierwszej z nich jako przedmiot wynajmu określono: sklep o powierzchni 64 m2, magazyn o powierzchni 234 m2 oraz plac utwardzony o powierzchni 330 m2. Natomiast w drugiej umowie jako przedmiot wynajmu wskazano: sklep o powierzchni 130,20 m2, magazyn o powierzchni 196,62 m2 oraz plac utwardzony o powierzchni 330 m2. W umowach przewidziano, że czynsz za wynajem będzie podwyższany o stawkę podatku od towarów i usług, a płatny będzie na podstawie wystawionej przez wynajmującego faktury. Kolegium wskazało na przepisy ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2016.716 ze zm.) dalej “u.p.o.l." określające przedmiot, podmiot i podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na mocy art. 5 ust. 1 u.p.o.l., 28 listopada 2012 r. Rada Miasta S. powzięła Uchwałę nr XXIII/240/2012 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości od 1 stycznia 2013 r. W jej § 1 pkt 1 lit. a określono, że stawka podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób sklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków będzie wynosiła 0,76 zł od 1 m2 powierzchni, w § 1 pkt 2 lit. b uchwały określono, że stawka podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej będzie wynosiła 21,24 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Przytaczając, mający kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, przepis art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2014 r.), Kolegium podkreśliło majątkowy charakter podatku od nieruchomości, odwołując się także do definicji posiadania z art. 336 K.c. Kolegium wyjaśniło ponadto, że nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej lub, biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, może być wykorzystana wprost na ten cel. Ujęcie nieruchomości w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, albo też zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości, przesądza o jej gospodarczym przeznaczeniu, z tym, że nie są to jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji gruntu czy też budynku. Ujęcie nieruchomości w ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych jak i zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości nie są operacjami obowiązkowymi, zależą bowiem od woli podatnika. Podatnik może, ale nie musi dokonywać tych czynności. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. Warunków takich nie spełnia budynek czy też grunt przeznaczony na realizacją niegospodarczych osobistych celów życiowych podatnika. Zdaniem Kolegium sporna, nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami przewidzianymi dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Funkcją budynku jest funkcja biurowa. W budynku znajdują się pomieszczenia sklepu i magazynu, czyli prowadzona jest działalność gospodarcza przez inny podmiot. R. M. wynajmuje bowiem pomieszczenia budynku, przy czym jednym z przedmiotów prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej jest wynajem nieruchomości. Ze złożonego przez podatnika pisma z 29 września 2016 r. wynika, że od chwili zakupu nieruchomości prowadził on rozmowy z siecią spożywczą celem wynajmu całej nieruchomości. Również składając informację podatkową nieruchomość wykazał jako w części związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto, z umów najmu wynika, że kwota czynszu jest podwyższana o kwotę podatku od towarów i usług, a czynsz jest płatny na podstawie wystawianej przez stronę faktury. W ocenie Kolegium wskazane okoliczności świadczą o tym, że nie można uznać przedmiotowej nieruchomości za nieruchomość przeznaczoną na realizację niegospodarczych, osobistych celów życiowych podatnika. Budynek nie spełnia funkcji mieszkaniowej czy też rekreacyjnej bądź innej mogącej świadczyć, że jest przeznaczony na realizację osobistych potrzeb podatnika. Jego funkcją jest funkcja gospodarcza i w takim charakterze jest też wykorzystywany. Dlatego też grunt ten i budynek podlegają opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości przewidzianą dla przedmiotów opodatkowania związanych z działalnością gospodarczą. Dodatkowo Kolegium wskazało, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wprowadza warunku prowadzenia na gruncie, czy w budynku działalności gospodarczej. Ważny jest sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. W niniejszej sprawie część nieruchomości nie jest wynajmowana. Jednak była i jest ona oferowana do wynajmu, a jak to już wskazano nie jest ważna okoliczność, jak intensywnie wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie przynosi to efekty finansowe. Dla celów podatku od nieruchomości nie ma bowiem znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie, w danym okresie czasu, wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej. Na powyższą decyzję R. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o uchylenie wydanych w przedmiotowej sprawie decyzji organu I i II instancji i stwierdzenie, że powyższe decyzje nie podlegają wykonaniu oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zarzucił naruszenie: 1. art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że prowadzenie przez osobę fizyczną działalności gospodarczej skutkuje opodatkowaniem posiadanych przez nią gruntów, budynków i budowli jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy istotne jest ustalenie czy przedmiotowe nieruchomości są rzeczywiście wykorzystywane przez przedsiębiorcę na cele związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą; 2. art. 122, art. 180, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a zwłaszcza pominięcie okoliczności mających istotny wpływ na jej wynik, zaniechanie zebrania całego materiału dowodowego i co za tym idzie wydanie decyzji niezgodnej z treścią normy art. 191 Ordynacji podatkowej; 3. art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, która to decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organy konsekwentnie prezentują stanowisko wedle, którego już samo posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości niemieszkalnej i nieobjętej wyłączeniem ze względów technicznych, jest wystarczające dla opodatkowania jej najwyższą stawką przewidzianą dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podniósł, że pogląd ten spotkał się z uzasadnioną krytyką w piśmiennictwie, które powołał. Jednocześnie wskazał na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego i podniósł, że niemożliwe jest uznanie nieruchomości lub ich części jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez uprzedniego zbadania czy nieruchomości te nie służą do zaspokajania osobistych potrzeb podatnika, czy też pozostają niezdatne do użytku gospodarczego z punku widzenia rodzaju działalności prowadzonej przez podatnika. Zdaniem skarżącego organy nie uwzględniły, że przedmiotową nieruchomość nabył jako osoba fizyczna i co za tym idzie nie wprowadził przedmiotowej nieruchomości do ewidencji środków trwałych, nie dokonał odpisów amortyzacyjnych zakupionego budynku, nie obciąża kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej wydatkami związanymi z utrzymaniem przedmiotowego budynku, nie wlicza w ramach prowadzonej działalności gospodarczej żadnych nakładów remontowych, czy też modernizacyjnych w poczet pośrednich lub bezpośrednich kosztów uzyskania przychodów. Jakkolwiek podniosły, że z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy nie wynika, iż przedmiotowy budynek znajduje się w ewidencji środków trwałych jednakże ich zdaniem cechy budynku oraz rodzaj prowadzonej działalności powodują, że może być na ten cel użyty. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lutego 2015 r. sygn. akt II FSK 1124/13 wskazał natomiast, że o gospodarczym przeznaczeniu nieruchomości przesądza jej ujęcie w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych czy zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości. Skarżący zauważył, że tylko część przedmiotowej nieruchomości była faktycznie związana z działalnością gospodarczą, a co więcej związek ten polegał jedynie na prowadzeniu działalności gospodarczej przez najemcę Firmę Handlowo - Usługowej "A." w części przedmiotowej nieruchomości. Powyższe potwierdzone zostało przez organy rozpoznające niniejszą sprawę albowiem wskazano, że "w niniejszej sprawie część nieruchomości nie jest wynajmowana". Jednakże zdaniem organów nieruchomość ta była i jest oferowana do wynajmu oraz że nie jest ważna okoliczność, jak intensywnie wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie przynosi to efekty finansowe. Według organów ponadto dla celów podatku od nieruchomości nie ma bowiem znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie, w danym okresie czasu, wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej. Z takim twierdzeniem organów skarżący nie zgodził się. Samo bowiem wynajmowanie i to tylko części przedmiotowej nieruchomości nie przesądza o jej związku z prowadzoną przez stronę działalnością. Nieruchomość traktowana jest przez skarżącego tylko i wyłącznie jako lokata kapitału, czego jednak organy nie wzięły pod uwagę. Natomiast nieruchomości będące w posiadaniu osoby fizycznej, które nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 K.c. winny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki podstawowej. Uzasadniając naruszenie przepisów postępowania skarżący wskazał natomiast, że organy nie wykazały w sposób dostateczny, iż pomiędzy działalnością gospodarczą prowadzoną przez stronę, a posiadaną nieruchomością zlokalizowaną przy ul. L. 38 w S. istnieje więź, która pozwoliłaby mu zgodnie z prawem zastosować stawkę podatkową w podwyższonej wysokości. Ponadto organy nie przeanalizowały całokształtu okoliczności przedmiotowej sprawy wywiedzionych z zupełnego i wiarygodnego materiału dowodowego, według reguły ustawowej swobody w ocenie materiału dowodowego, w szczególności z uwzględnieniem faktu, że przedmiotowa nieruchomość stanowi majątek prywatny skarżącego. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie są uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podzielił też i uznał za niewadliwe ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego. Znajdują one potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, a Sąd przyjął je za podstawę dalszych rozważań. Analiza podniesionych w skardze zarzutów wskazuje, że strona skarżąca podważa ustaloną przez organy podatkowe okoliczność, iż będący jej własnością budynek biurowy (pow. 587 m²) grunt o pow. 3441 m² winien być w całości opodatkowany według stawki podatkowej właściwej dla budynków i gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego budynek stanowi jego własność osobistą, w budynku nie jest przez niego prowadzona działalność gospodarcza, nie został ujęty w ewidencji środków trwałych, nie ma podstaw do opodatkowania według stawek podwyższonych, właściwych dla budynków i gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Cytowana powyżej definicja łączy więc "związek z działalnością gospodarczą" z faktem posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, a nie np. z ich "wykorzystywaniem do prowadzenia działalności gospodarczej" lub "zajęciem na prowadzenie działalności gospodarczej" (por. art. 7 ust. 1 pkt 5 i 6 u.p.o.l.). Nawet obiekty niewykorzystywane w danym momencie na potrzeby działalności gospodarczej, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W definicji nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę, chyba, że zachodzi wyjątek niemożności wykorzystywania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych. Należy wskazać, że majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, iż ustawodawca, opodatkowując określone stany faktyczne, koncentruje się na samej własności lub posiadaniu określonych przedmiotów opodatkowania. W swej konstrukcji podatek ten nie nawiązuje do efektów ekonomicznych, co oznacza, że z punktu widzenia podatkowoprawnego stanu faktycznego (podstawy opodatkowania i stawki podatkowej) nie jest ważna okoliczność, jak intensywnie wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe. Dla celów podatku od nieruchomości nie ma zatem znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie w danym okresie czasu wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3832/14 dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy wskazać, że osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą występuje w obrocie w dwojakim charakterze: raz jako przedsiębiorca a z drugiej strony jako osoba prywatna w zakresie swojego majątku osobistego. Osoba fizyczna posiadająca status przedsiębiorcy dysponuje (znajduje się w posiadaniu) majątku, który z jednej strony wiąże się z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, z drugiej – jest majątkiem służącym realizacji potrzeb osobistych podatnika, a często również i jego rodziny. Występowanie przez osobę fizyczną w obrocie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zakresie podatku od nieruchomości. W ocenie Sądu nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub – biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej – może być wykorzystana wprost na ten cel. Przykładowym, ale nie wyłącznym dowodem świadczącym o posiadaniu przez przedsiębiorcę jest ujęcie nieruchomości w prowadzonej przez osobę fizyczną w ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, albo też zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości. Obowiązkiem organów dla zastosowania stawki podatkowej właściwej dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej jest zatem wykazanie przesłanek wskazujących na istnienie więzi pomiędzy daną działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika a nieruchomością podlegającą opodatkowaniu. Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy należy podzielić stanowisko Kolegium, że nieruchomość położona w S. przy ul L. 38 podlega opodatkowaniu stawkami przewidzianymi dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd podziela argumentację organu, że pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą a nieruchomością istnieje więź pozwalająca na przyjęcie, że nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy, nie służy natomiast zaspokajaniu potrzeb osobistych. Przemawia za takim stanowiskiem funkcja nieruchomości - budynek biurowy, prowadzenie w budynku działalności gospodarczej, czego dowodem jest niekwestionowany fakt wynajmowania pomieszczeń innemu podmiotowi, prowadzenia pertraktacji w zakresie wynajęcia całej nieruchomości sieci spożywczej. Prawidłowość oceny potwierdzają ustalone w umowie najmu zasady podwyższenia czynszu o podatek VAT oraz sposób płatności czynszu na podstawie faktury VAT wystawionej przez wynajmującego – R. M.. Zasadnie Kolegium podnosi, że zgodnie z art. 106 b ustawy o VAT obowiązek wystawiania faktur VAT ciąży na podatnikach zdefiniowanych w art. 15 tej ustawy. Ustawa o VAT definiuje podatnika jako każdy podmiot, niezależnie od jego formy organizacyjno-prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez względu na cel oraz rezultat takiej działalności. Przepis art. 15 ust. 1 ustawy stanowi bowiem, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Wynajęcie, na wskazanych zasadach pomieszczeń na cele działalności gospodarczej jest jednym z atrybutów aktywności podatnika jako przedsiębiorcy, świadczącym o związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą. Fakt, że nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy przyznał sam skarżący. Składając informację podatkową wskazał grunt i budynek jako związane w części z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z powyższych względów Sąd podziela ustalenia Kolegium, że nieruchomość jest w posiadaniu R. M. jako przedsiębiorcy, że grunt i budynek są związane z działalnością gospodarczą, co skutkuje obowiązkiem uiszczenia podatku według stawek właściwych dla działalności gospodarczej. Faktyczne niewykonywanie działalności gospodarczej w części budynku nie ma znaczenia dla sposobu jego opodatkowania. Jak wskazano wyżej w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że konstrukcja podatku od nieruchomości ma charakter majątkowy (rzeczowy), a nie przychodowy, bowiem nie nawiązuje do wpływów z nieruchomości. Podatek ten (jego konstrukcja) skupia się na samej własności lub posiadaniu gruntów, budynków i budowli, użytkowaniu wieczystym gruntów. Także sposób określenia podstawy opodatkowania w oparciu o pewne fizyczne parametry cechujące poszczególne rodzaje nieruchomości w ustawie tej wymienione, jak powierzchnia użytkowa budynków, powierzchnia gruntów, wartość początkowa budowli, wskazuje wyraźnie na majątkowy, a nie przychodowy charakter tego podatku. Miejscem w którym pojawia się element charakterystyczny dla podatków przychodowych jest przepis określający stawki podatku. Wyższe stawki określone są dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Jednak nie zmienia to charakteru tej daniny co do zasady, gdyż uzależnia się obowiązek płacenia podatku według wyższej stawki tylko od potencjalnych możliwości osiągania przychodów z budynku (gruntu), a nie stawek zróżnicowanych według wielkości rzeczywistych przychodów" (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2009r., II FSK 1031/09 dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie są uzasadnione. Organ zgromadził materiał dowodowy wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia i dokonał jego oceny z zachowaniem reguł określonych w art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ zbadał i przedstawił argumenty na podstawie których ustalił że posiadanie nieruchomości przez podatnika jako przedsiębiorcę nie jako osobę fizyczną dla celów osobistych. Skarżący zarzuca, że nieruchomość nie jest ujęta w ewidencji środków trwałych, nie prowadzi odpisów amortyzacyjnych powołując się na pogląd zawarty w wyroku NSA II FSK 1124/13. Należy podnieść, że wyliczenie w powołanym przez skarżącego wyroku NSA dowodów świadczących o posiadaniu nieruchomości przez przedsiębiorcę, nie jest wyliczeniem enumeratywnym. NSA jednoznacznie wskazał, że "nie są to jednak jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji gruntu lub budynku, bowiem do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez osobę fizyczną w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel". Organy rozważyły ten fakt i swoje rozstrzygnięcie oparły na wskazanych wyżej dowodach świadczących o posiadaniu nieruchomości przez R. M. jako przedsiębiorcy, a ocena ta mieści się w granicach wyznaczonych przez art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd podziela też argumentację Kolegium, że ujęcie nieruchomości w ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych jak i zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości leżą w gestii podatnika, nie są operacjami obowiązkowymi. Prawidłowość oceny potwierdził sam skarżący w złożonej informacji podatkowej, w której wskazał budynek jak i grunt jako związany w części z prowadzoną działalnością gospodarczą. W związku z powyższym nie są uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organy prowadziły postępowanie zgodnie z wymogami zawartymi w przepisach Ordynacji podatkowej. W jego trakcie podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zebrały i rozważyły materiał dowodowy zgodnie z wymogami zawartymi w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a następnie prawidłowo zastosowały prawo materialne. Nie doszło także do naruszenia art. 180 jak i 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, szczególnie w stopniu rażącym. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.