I SA/Ke 274/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. sp.j. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. sp.j. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 9 kwietnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2010 r. postanawia: oddalić wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi B sp.j. ("Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2010 r. W piśmie z dnia 27 czerwca 2014 r. skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej skargą decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 16 października 2013 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że jeszcze przed wyznaczeniem rozprawy w tej sprawie Dyrektor Izby Celnej wystawił tytuł wykonawczy i skierował go do postępowania egzekucyjnego. Spółce zajęto konta i środki pieniężne otrzymywane od klientów nabywających paliwa na prowadzonej przez skarżącą stacji paliw. Doprowadziło to praktycznie do sparaliżowania pracy stacji paliw i braku możliwości normalnego jej funkcjonowania. Spółka jest typowo rodzinnym przedsiębiorstwem zatrudniającym kilkunastu pracowników. Zdaniem Spółki wobec zawieszenia postępowania w sprawie i jednocześnie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bo w konsekwencji może doprowadzić do likwidacji działalności gospodarczej. Spółka dodała, że organy celne dokonały wcześniej zabezpieczenia należności podatkowych na mieniu Spółki. Nie ma więc zagrożenia spłaty tych należności w przypadku prawomocnych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zdaniem Sądu wniosek skarżącej, pomimo wskazania, że dotyczy wstrzymania wykonania zarówno decyzji organu drugiej jak i pierwszej instancji, należało potraktować jako żądanie wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej w Kielcach. Wykonaniu może bowiem podlegać wyłącznie decyzja ostateczna (art. 239e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa; j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749). Decyzją ostateczną jest natomiast, decyzja od której nie służy odwołanie w toku postępowania podatkowego (art. 128 Ordynacja podatkowa). W niniejszej sprawie przymiot ostateczności posiada zaskarżona decyzja organu drugiej instancji. Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skarżąca nie przedstawiła wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i tym samym nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za jej wstrzymaniem. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ustosunkowując się do argumentacji wnioskodawczyni należy wskazać, że niewątpliwie zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa czy też innego podmiotu, wywołuje skutki trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe. Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest jednakże wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość likwidacji firmy i zwolnienia pracowników bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami (por. postanowienia NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt I FZ 105/11 i z dnia 20 grudnia 2011 r., II GZ 537/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza wyrażeniem subiektywnej obawy zlikwidowania działalności gospodarczej, skarżąca nie wykazała okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Nie potwierdzają tego, zdaniem Sądu twierdzenia skarżącej, że zajęcie jej konta sparaliżowało pracę stacji paliw. Na tej podstawie nie można uznać ponad wszelką wątpliwość, aby brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpatrzeniem sprawy przez Sąd mógł spowodować skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Spółka nie podała informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów czy stanu rachunków bankowych. W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi ocenę wniosku. Z treści art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. nie wynika ponadto by przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji było zabezpieczenie należności podatkowych czy zawieszenie postępowania sądowego. Wnioskodawczyni nie wykazała też w jaki sposób czynności te, w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, mogą spowodować dla niej trudne do odwrócenia skutki czy znaczną szkodę. Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.