I SA/Ke 289/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi E. C. i W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., z dnia [...] r. [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2018 rok oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z [...] 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z [...] 2018 r. nr [...] w sprawie wymiaru E. C. i W. C. podatku od nieruchomości, położonej w gminie P., W., na rok 2018, w wysokości [...] zł. Kolegium na podstawie ewidencji gruntów i budynków ustaliło, że E. C. i W. C. są współwłaścicielami gruntów o powierzchni 1177 m² sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako tereny mieszkaniowe "B" działka nr [..], natomiast na podstawie informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej przez podatników za 2010 r. ustaliło także, że nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o powierzchni 125 m². Wśród podstaw prawnych decyzji organ wskazał uchwałę Rady Gminy Piekoszów z 30 listopada 2016 r. nr XXXII/217/2016 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz z 29 marca 2017 r. nr XXXIX/261/2017 zmieniającą uchwałę w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości. Powołał art. 2 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2017.201.) – dalej "u.p.o.l.", określający przedmiot opodatkowania. Wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). Z kolei jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). Wskazał też, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 520) podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z rejestru gruntów. Dane takie zgromadzone w aktach sprawy stanowiły wystarczającą podstawę do wymiaru podatku. Z kolei z § 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wynika, że symbolem "B" oznaczane są tereny mieszkaniowe. Organy podatkowe, w świetle ww. art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, są związane oznaczeniem gruntu wynikającym z ewidencji gruntów i budynków. Skoro z wypisu rejestru gruntów wynika, że sporna nieruchomość nie jest ani użytkiem rolnym, ani lasem, lecz terenem mieszkaniowym, to nie podlega wyłączeniu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 u.p.o.l., nie może zostać opodatkowana podatkiem rolnym, ani leśnym i powinna być objęta podatkiem od nieruchomości. Konsekwencją tego ustalenia było zaliczenie gruntu podatników do "gruntów pozostałych" i przyjęcie stawki podatku 0,24 zł od 1 m². Na powyższą decyzję E. C. i W. C. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, powołując się na ponowną modernizację gruntu przez uprawnionego geodetę i złożenie wniosku do starostwa. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o rozpatrzenie skargi dopiero po rozpatrzeniu wniosku przez Starostwo Powiatowe w K.. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że spór o wysokość podatku od nieruchomości toczy się już 7 lat. W dniu 20 kwietnia 2018 r. skarżący pobrał mapkę ze starostwa. Na pytanie czy działka jest zakwalifikowana jako B-R-V uzyskał od urzędnika odpowiedź, że działka jest oznaczona BR lub B, zależy kto i jak interpretuje przepisy. Skarżący ponownie zmodernizował grunt, ponieważ za pierwszym razem, gdy geodeta zmienił użytek gruntu, starostwo odmówiło i nie chciało jasno określić czy działka B czy B-R. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 25 października 2018r. W. C. wniósł o odroczenie rozprawy i wyznaczenie jej terminu po wydaniu decyzji przez Starostwo Powiatowe w sprawie zmiany ewidencji gruntów dotyczącej przedmiotowej nieruchomości. Oświadczył jednocześnie, iż nie wie na jakim etapie jest sprawa. Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku o odroczenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 1302), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z [...] 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy P. z 1 lutego 2018 r. nr [...] w sprawie ustalenia E. C. i W.C. podatku od nieruchomości, położonej w gminie P., W., na rok 2018, w wysokości [...] zł. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości opodatkowania działki nr [...] o powierzchni 0,1177 ha, położonej w W., której E. C. i W. C. są współwłaścicielami. W złożonej informacji za 2010 r. w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego podatnicy wykazali, że są współwłaścicielami gruntów ornych V klasy o powierzchni 0,1177 ha oraz budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 125 m2. Natomiast organ ustalił skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2018 rok uwzględniając dane z ewidencji gruntów i budynków dotyczące opodatkowanej nieruchomości. Należy wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, przyjmując je za własne. Jak wynika z treści znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów z 2 marca 2017 r. W. C. i E. C. są współwłaścicielami gruntu położonego w obrębie nr 19 W., nr działki [...] o pow. 0,1177 ha, sklasyfikowanej jako B – tereny mieszkaniowe. Zdaniem Sądu organ podatkowy powołał właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując, iż jest nią ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017r., poz. 201 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Przez określenie użytki rolne i lasy rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków, o czym stanowi art. 1a ust. 3 pkt 1 i 2 tej ustawy. W tym miejscu przywołania wymaga § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1034 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem – z którego treści wynika, iż wśród grup użytków gruntowych wykazywanych w ewidencji wyróżniamy m.in. grunty rolne oraz grunty zabudowane i zurbanizowane. Natomiast grunty rolne dzielą się na użytki rolne (zalicza się do nich: grunty orne – symbol R, sady – symbol S, łąki trwałe – symbol Ł, pastwiska trwałe – symbol Ps, grunty rolne zabudowane – symbol Br, grunty pod stawami – symbol Wsr, grunty pod rowami – symbol W, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych – symbol Lzr) oraz nieużytki – oznaczone symbolem N (§ 68 ust 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia). W myśl § 68 ust 3 pkt 1 rozporządzenia grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się m.in. na tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem B. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach – art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi dla gruntów powierzchnia, a dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa - art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. Osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości – art. 6 ust. 6 u.p.o.l. W świetle powyższego, jako prawidłowe należy ocenić postępowanie organów podatkowych, które ustaliwszy, że skarżący są współwłaścicielami gruntów o pow. 0,1177 ha, sklasyfikowanych jako B – tereny mieszkaniowe, przyjęły, że grunty te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wysokość tego podatku ustala się jako iloczyn powierzchni (w przypadku gruntów) lub powierzchni użytkowej (w przypadku budynków) i stosownej stawki, która wynika z uchwały rady gminy, podejmowanej na podstawie art. 5 u.p.o.l. Stawki podatku na 2018 rok dla mieszkańców Gminy Piekoszów wynikają z uchwały nr XXXII/217/2016 Rady Gminy Piekoszów z 30 listopada 2016 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że sporna nieruchomość nie jest ani użytkiem rolnym ani lasem, lecz terenem mieszkaniowym, zatem nie podlega wyłączeniu, o którym mowa w powołanym wyżej art. 2 ust. 2 u.p.o.l., nie może zostać opodatkowana podatkiem rolnym ani leśnym, i powinna być objęta podatkiem od nieruchomości. Konsekwencją tego ustalenia było zaliczenie gruntu podatników do "gruntów pozostałych", opisanego w § 1 pkt 1 lit. c/ ww. uchwały nr XXXII/217/2016 i przyjęcie zawartej tam stawki podatku 0,24 zł od 1 m2 powierzchni. Po pomnożeniu jej przez 1117 m2 gruntu podatek wyniósł [...] zł. Skarżący wykazali do opodatkowania również budynek o powierzchni użytkowej 125 m2, więc zgodnie ze stawką zawartą w § 1 pkt 2 lit. a/ ww. uchwały, czyli 0,40 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, należny podatek od tego przedmiotu opodatkowania wyniósł 50 zł. Łącznie zobowiązanie wyniosło [..] zł. Powyższe wyliczenia zostały zawarte w decyzji organu pierwszej instancji. Stosując właściwe stawki podatku dla danego rodzaju przedmiotu opodatkowania organy podatkowe prawidłowo ustaliły skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego. W treści skargi skarżący podnoszą przyjęcie wadliwej klasyfikacji gruntu, wskazując, iż spór o wysokość podatku toczy się już 7 lat. Powołują także okoliczność ponownej modernizacji użytku gruntów i złożenia wniosku do Starostwa. W kontekście powyższej argumentacji wyjaśnienia wymaga przede wszystkim kwestia związania organów podatkowych rejestrem gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków, stosownie do art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 2101 ze zm.; zwanej dalej: u.p.g.k.) stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Wpisów oraz zmian podmiotowych i przedmiotowych dokonuje się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dokumentacji architektoniczno - budowlanej, opracowań geodezyjno - kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie z art. 21 u.p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem, w myśl cytowanego przepisu, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów użytków gruntowych, powierzchni gruntów, czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ewidencja zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując ustaleń w sprawie organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Organy podatkowe są zatem związane oznaczeniem gruntu wynikającym z ewidencji gruntów i budynków, co wynika z powołanego wyżej art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dopóki w ewidencji wpisany jest taki sposób klasyfikacji gruntu, dopóty organ jest zobligowany do jego przyjmowania podczas ustalania rodzaju i wysokości podatku od tego gruntu. Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniono, że użyty w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków, przy czym informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. wyroki z 13 stycznia 2015 r. II FSK 3226/12 i z 13 maja 2015 r. II FSK 1116/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione jako uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji w przepisach ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, ani wydanego na jego podstawie rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Podkreślić przy tym należy, iż w myśl § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Jak wynika więc z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. w zw. z ww. przepisami rozporządzenia datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. To właśnie zawiadomienie jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalać moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych (R. Dowgier w glosie do wyroku z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1190/09, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2010r., nr 5, s.5-6). Wyłącznie starostowie upoważnieni są zatem do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Akceptacja przeciwnego poglądu oznaczałaby w praktyce rozszerzenie tego uprawnienia na organ podatkowy (por.: S. Bogucki, K. Winiarski - Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015 r. nr 2, s.11-19). Dopiero w przypadku zmiany ewidencji gruntów i budynków podatnikom będzie przysługiwało prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją, w oparciu o przesłankę lub przesłanki zawarte w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej oraz żądanie ewentualnej zmiany zaskarżonej decyzji. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2013 r., II FSK 2043/11). W świetle powyższego stwierdzić należy, iż organ podatkowy jest związany danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, a jednocześnie nie ma kompetencji do zmiany tych danych. Organ podatkowy nie może samodzielnie prowadzić postępowania w zakresie ustalenia właściwej klasyfikacji gruntu, albowiem ustalenia takie wykraczają poza zakres postępowania mającego na celu ustalenie wysokości należnego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Końcowo wyjaśnić należy, iż na rozprawie w dniu 25 października 2018r. Sąd nie uwzględnił wniosku strony o odroczenie rozprawy. W. C. domagał się odroczenia rozprawy i wyznaczenia jej terminu po wydaniu decyzji przez Starostwo Powiatowe w sprawie zmiany ewidencji gruntów dotyczącej jego nieruchomości, oświadczając jednocześnie, iż nie posiada wiedzy na temat obecnego etapu tej sprawy. Odnosząc się do powyższego należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Rozprawa ulega również odroczeniu, jeżeli sąd postanowi zawiadomić o toczącym się postępowaniu sądowym osoby, które dotychczas nie brały udziału w sprawie w charakterze stron (art. 110 p.p.s.a.). Z cytowanych przepisów wyraźnie wynikają okoliczności, zaistnienie których prowadzi do odroczenia rozprawy. Sąd stwierdza, iż żadna z nich nie wystąpiła w przedmiotowym postępowaniu, zatem wniosek strony nie został uwzględniony. Na marginesie rozważań zauważyć należy, iż Sądowi z urzędu wiadome jest, że wyrokiem z dnia 22 marca 2018r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 86/18 tut. Sąd oddalił skargę E. C. i W. C. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia [..] 2017r. znak: [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji w ewidencji gruntów i budynków, wydaną w związku z wnioskiem skarżących z dnia 19 stycznia 2017 r. do Starosty Kieleckiego o zmianę użytku gruntowego z symbolu "B" na "B-R-V" w odniesieniu do działki nr [...], położonej w obrębie W., w gminie P.. Wyrok ten jest prawomocny. Podniesienia także wymaga, iż sądowa kontrola legalności decyzji dokonywana jest zawsze na moment jej wydania i obejmuje badanie stosowania przepisów prawa materialnego oraz prawidłowości procedury prowadzącej do wydania decyzji. Nie budzi zaś wątpliwości, że do daty wydania objętej skargą decyzji organu odwoławczego, nie doszło do zmiany w ewidencji gruntów zgodnej z intencją strony skarżącej. Podsumowując, Sąd, dokonawszy kontroli zaskarżonej decyzji, nie dopatrzył się żadnych uchybień w zakresie zastosowanego przez organy prawa materialnego. Zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie zostały ustalone prawidłowo w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania. Spowodowało to ustalenie wobec skarżących E. C. i W. C. prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.