I SA/Ke 338/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 września 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...][...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...][...]utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...][...]w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku A. S. dotyczącym zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec A. i S. S. zostało wszczęte w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach SM 1/3241/11 z dnia 1 czerwca 2011 r., SM 1/5176/11 z dnia 3 sierpnia 2011 r. SM 1/5469/11 z dnia 19 sierpnia 2011 r. SM 1/9205/12 z dnia 17 grudnia 2012 r., wystawione przez wierzyciela - Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2007 - 2009. W celu realizacji zaległości organ egzekucyjny sporządził w dniu 29 października 2013 r. zawiadomienie nr EA-2/XI-1151/13 o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą. Powyższe zawiadomienie odebrała córka zobowiązanej G. S. w dniu 8 listopada 2013 r., a pracodawca w dniu 7 listopada 2013 r. W piśmie z dnia 14 listopada 2013 r. A. S. złożyła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Dyrektor Izby Skarbowej w K. powołał art. 61 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 t.j.) dalej "K.p.a." określający przyczyny odmowy wszczęcia postępowania. Wskazał, że A. S. i S. S. w latach 2007-2009 rozliczali się wspólnie, składając zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (PIT-36). Zobowiązani nie regulowali wynikającego z tych zeznań podatku, w związku z czym do zobowiązanych przesłano upomnienia wystawione przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K., które zostały odebrane przez S. S. i syna zobowiązanej M. S.. Ponieważ strony nie odpowiadały na upomnienia, zostały wystawione tytuły wykonawcze o ww. numerach. Stosownie do art. 27 c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2012.1015 t.j.) dalej "u.p.e.a.", jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków. Małżonkowie w takim przypadku są jedną stroną postępowania egzekucyjnego, dlatego doręczenie odpisu tytułu wykonawczego jednemu z nich, powoduje prawidłowe wszczęcie egzekucji administracyjnej w stosunku do obojga. Przesłane tytuły wykonawcze zawierały m.in. pouczenie, że zobowiązanym przysługuje w terminie 7 prawo zgłoszenia zarzutów do organu egzekucyjnego w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Tytuły te zostały wystawione na oboje małżonków: A. S. i S. S.. Organ ustalił, że tytuł nr SM 1/3241/11 z dnia 1 czerwca 2011 r. został odebrany przez S. S. w dniu 15 czerwca 2011 r., nr SM 1/5176/11 z dnia 3 sierpnia 2011 r. przez S. S. w dniu 12 sierpnia 2011 r., nr SM 1/5469/11 z 19 sierpnia 2011 r. przez pełnoletniego domownika M. S. w dniu 7 września 2011 r., który zobowiązał się do przekazania przesyłki adresatowi, nr SM 1/9205/12 z dnia 17 grudnia 2012 r. - odebrał S. S. za pośrednictwem poczty 12 lutego 2013 r. Terminy do złożenia zarzutów minęły odpowiednio w dniach 22 czerwca 2011 r., 19 sierpnia 2011 r., 14 września 2011 r., 19 lutego 2013 r. Zdaniem organu bezzasadne są zarzuty zobowiązanej, że nie wiedziała o zaległościach, nie otrzymała upomnienia, tytułów wykonawczych oraz nie uchybiła terminowi do złożenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Przedmiotowe tytuły wykonawcze oraz upomnienia zostały odebrane przez dorosłych domowników, co zostało utrwalone na potwierdzeniach odbioru i tytule wykonawczym. Przesyłki przesłano na adres wskazany przez zobowiązanych w składanych za lata 2007-2009 zeznaniach podatkowych. Zeznania były podpisywane przez A. S. i S. S., a zatem nie można przyjąć, że zobowiązana nie wiedziała, że z zeznań wynikają kwoty do zapłaty. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie dochodziło do ograniczania praw strony i braku zapewnienia możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Przesłane tytuły wykonawcze zawierały pouczenie dla zobowiązanych o prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zobowiązana wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne pismem z dnia 15 listopada 2013 r., a zatem po terminie. Wraz z zarzutami strona nie wniosła prośby o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 58 u.p.e.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. złożyła A. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzuciła naruszenie: 1. przepisów materialnych i postępowania przez błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie art. 27c u.p.e.a. przez przyjęcie, że doręczenie tytułu egzekucyjnego wystawionego na jednego małżonka jednemu z nich jest skuteczne względem obojga; 2. błędną wykładnię art. 27c u.p.e.a. przez przyjęcie, że wystawienie tytułu egzekucyjnego na jednego małżonka uprawnia do egzekucji z wynagrodzenia drugiego z małżonków bez uwzględnienia go w treści tytułu oraz doręczenia stosownego upomnienia; 3. błędne zastosowanie art. 57 §1 K.p.a. i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 61a K.p.a. poprzez przyjęcie i uznanie za skuteczne względem zobowiązanej doręczenia odpisów tytułów wykonawczych zaadresowanych do S. S.; 4. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez powoływanie się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na okoliczności nie związane ze sprawą, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało zakończenie sprawy poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania i nie rozpoznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu skargi zobowiązana wskazała, że upomnienia były wystosowane i adresowane do S. S., w konsekwencji czego nie zostały przedstawione skarżącej. Zdaniem A. S. nieuprawnione jest twierdzenie, że nie zastosowanie się do wezwań do uregulowania zaległości przez S. S. rodzi skutek w postaci wszczęcia postępowania egzekucyjnego również względem skarżącej. Podniosła, że organ jednoznacznie nie potrafi wskazać czy w niniejszym sprawie występuje jedna strona zobowiązana czy kilka, gdyż uzasadniając swoje stanowisko używa określenia "strony" w liczbie mnogiej, by w drugiej części argumentować, że małżonkowie są jedną stroną postępowania, co w świetle utrwalonych w orzecznictwie twierdzeń nie znajduje potwierdzenia. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżąca powołała wyrok NSA z dnia 23 marca 2010 r. sygn. II OSK 573/09. W opinii skarżącej nieuprawnionym i niczym nie uzasadnionym jest stwierdzenie, że w niniejszej sprawie małżonkowie są jedną stroną postępowania egzekucyjnego, a doręczenie tytułów egzekucyjnych i upomnień jednemu z małżonków powoduje skutek w postaci automatycznego przyjęcia doręczenia względem drugiego. Skarżąca zarzuciła ponadto wadliwe sporządzenie tytułów wykonawczych. Wierzyciel w spornym tytule wykonawczym określając rodzaj zobowiązanego w części A w poz. 9 zaznaczył kwadrat 1 - małżeństwo. Ustawodawca natomiast w uwagach zamieszczonych na stronie 2 tytułu wykonawczego zawarł warunek, że w poz. 9 zakreśla się kwadrat nr 1, jeżeli wystawia się tytuł wykonawczy na wspólne zobowiązanie małżonków. W takim wypadku, gdy małżonkowie są wspólnie zobowiązanymi wypełnia się też część N tytułu wykonawczego, wpisując dane identyfikacyjne małżonka zobowiązanego i w przypadku gdy dokument taki wystawiony jest na oboje małżonków doręcza się również karty 5 i 6 wzoru, wówczas gdy zobowiązanymi osobami jest małżeństwo bądź spółka nie posiadająca osobowości prawnej. Brak doręczenia kart 5 i 6 zgodnie z dyrektywami zawartymi w załączniku nr 4 do Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi naruszenie przepisów procedury i jako takie nie może uzyskać przymiotu prawidłowo wystawionego i doręczonego tytułu wykonawczego, a co za tym idzie dalsze konsekwencje w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę stanowi bezprawne działanie organu administracji. Skarżąca wskazała, że sporną pozostaje również kwestia zaadresowania przesyłki zawierającej tytuły egzekucyjne i upomnienia jedynie do S. S.. Wyjaśniła, że od dłuższego czasu jest skonfliktowana z mężem, a obecnie toczy się sprawa rozwodowa i fakt doręczenia korespondencji mężowi nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że zapoznała się z jej treścią. Wszelkie zobowiązania męża były przez lata ukrywane przez skarżącą. Nie inaczej było w tym przypadku gdyż wiedzę o jakichkolwiek zobowiązaniach powzięła z chwilą zajęcia wynagrodzenia za pracę pismem z dnia 29 października 2013 r. A. S. zakwestionowała ponadto, że podpisywała zeznania podatkowe za lata 2007 - 2009 ponieważ rozliczenia dokonywało biuro rachunkowe na podstawie stosownego upoważnienia. Stwierdziła, że jeżeli na deklaracji PIT 36 za podane okresy widnieje jej podpis to zachodzi poważne podejrzenie, że został on sfabrykowany. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.153.1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 - j.t.) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w wyżej określonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie narusza prawo. W wyniku kontroli kwestionowanego rozstrzygnięcia okazało się bowiem, że organ nie był uprawniony do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Kwestią wymagającą oceny w niniejszej sprawie jest zatem zasadność wydania przez organ rozstrzygnięcia na podstawie przepisu art. 61a § 1 k.p.a. - w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku zobowiązanej A. S. w zakresie złożonych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Stosownie do art. 61a § 1 k.p.a.: gdy żądanie, wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten przewiduje dwie przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy do organu administracji publicznej wpłynie takie żądanie. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną postępowania. Przesłanka ta nie zaistniała w przedmiotowym postępowaniu, bowiem skarżąca jest zobowiązaną, czyli stroną postępowania egzekucyjnego (art. 1a pkt 20 u.p.e.a.). Tym samym przysługuje jej, co do zasady prawo złożenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 u.p.e.a. Druga z przesłanek wskazanych w art. 61a § 1 k.p.a., na którą powołały się organy orzekające w sprawie, dotyczy sytuacji, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn. Ustawodawca nie określił jakie są to inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania. W ocenie Sądu, przepis ten odnosi się do przypadków tak oczywistych, że ich oczywistość nie wymaga czynienia żadnych ustaleń faktycznych ani rozważań w przedmiocie wykładni przepisów. Postanowienie wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. ma charakter procesowy i zamyka stronie drogę do merytorycznego rozstrzygania w przedmiocie żądania. A zatem z jego istoty wynika, że odmowa wszczęcia postępowania ,,z innych uzasadnionych przyczyn" opierać się musi na okolicznościach oczywistych i niespornych (por. wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1193/12). Tymczasem z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że już na etapie złożenia pisma strony z dnia 14.11.2013 r. powstał spór co do zachowania przez skarżącą terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W ocenie Sądu bezskuteczny upływ terminu mieści się w tzw. innych uzasadnionych przyczynach uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Skoro instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym, to przedmiotem kontroli Sądu nie może być ocena merytoryczna wniesionych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Ocena pisma zawierającego zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne dokonywana przez właściwe organy jest bowiem oceną terminowości i szeregu innych, formalnych wymogów wniosku. Przy ocenie terminowości złożenia zarzutów organ musi brać pod uwagę nie tylko treść art. 27 § 1 u.p.e.a. regulującego prawo zobowiązanej zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, ale także ugruntowany już w orzecznictwie pogląd, podzielany również przez Sąd rozpoznający niniejszą skargę, iż brak doręczenia odpisu tytułu wykonawczego nie pozbawia zobowiązanej prawa do składania zarzutów (wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I FSK 427/06, wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2096/11). Na gruncie przedmiotowej sprawy, organy egzekucyjne za inne przyczyny uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, uznały uchybienie przez skarżącą jako zobowiązaną terminu 7 – dniowego, liczonego od daty doręczenia odpisów tytułów wykonawczych, do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zdaniem organu zobowiązana wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne po terminie, co skutkowało odmową wszczęcia postępowania. Stan faktyczny sprawy jest sporny. Organy konsekwencje podtrzymują, że zobowiązanej A. S. zostały skutecznie doręczone zarówno upomnienia zapłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2007 – 2009, jak również wystawione prawidłowo tj. na oboje małżonków: A. S. i S. S. tytuły wykonawcze w następujących terminach: SM 1/3241/11 z dnia 1.06.2011 r. - odebrany przez S. S. w dniu 15.06.2011 r., termin do złożenia zarzutów upłynął w dniu 22.06.2011 r.; SM 1/5176/11 z dnia 3.08.2011 r. odebrany przez S. S. w dniu 12.08.2011 r., termin do złożenia zarzutów upłynął w dniu 19.08.2011 r.; SM 1/5469/11 z dnia 19.08.2011 r. - odebrany przez pełnoletniego domownika M. S. w dniu 7.09.2011 r., który zobowiązał się do przekazania przesyłki adresatowi, termin do złożenia zarzutów upłynął w dniu 14.09.2011 r.; SM 1/9205/12 z dnia 17.12.2012 r. – odebrany przez S. S. za pośrednictwem poczty w dniu 12.02.2013 r., termin do złożenia zarzutów upłynął w dniu 19.02.2013 r. Skarżąca nie akceptuje powyższych ustaleń organów, ze względów, które przytoczyła w pismach procesowych z 14.11.2013 r. oraz z 20.01.2014 r., na które wskazywała w zażaleniu na postanowienie organu I instancji i w skardze. Twierdziła mianowicie, że w jej przypadku nie wystawiono tytułów wykonawczych, nie dokonano również ich doręczenia oraz wcześniej nie doręczono także upomnienia, zawierającego wezwania do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym skarżąca uważa, że ponieważ nie otrzymała tytułów wykonawczych nie można stwierdzić, iż biegnie dla niej termin na wniesienie zarzutów wraz z doręczeniem tytułów egzekucyjnych mężowi S. S.. Termin do wniesienia dla niej zarzutów rozpoczął zatem swój bieg po 8.11.2013 r. czyli po dacie otrzymania przez zobowiązaną zawiadomienia o zajęciu z dnia 29.10.2013 r. (zawiadomienie odebrała córka zobowiązanej G. S. w dniu 8.11.2013 r.). Wówczas to pierwszy raz o istnieniu jakiegokolwiek zobowiązania podatkowego A. S. dowiedziała się ze sporządzonego w dniu 29.10.2013 r. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej. W ocenie Sądu nie budzą wątpliwości jedynie ustalenia dokonane przez organy w zakresie dotyczącym daty złożenia przez skarżącą pisma zawierającego zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Z akt sprawy wynika, że w celu realizacji zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2007 - 2009 Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. sporządził w dniu 29.10.2013 r., zawiadomienie o nr EA-2/XI-l 151/13 o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą i skierował do Zespołu Szkół Ogólnokształcących w K.. Powyższe zawiadomienie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 8.11.2013 r., natomiast pracodawca otrzymał w dniu 7.11.2013 r. Pismem z 14.11.2013 r. uzupełnionym następnie pismem z 20.01.2014 r. A. S. złożyła "zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym", w których wniosła o zaprzestanie egzekucji oraz o zawieszenie postępowania do czasu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. Ustaleń tych, z których wynika, że pismo zawierające zarzuty zostało złożone w dniu 14.11.2013 r. nie kwestionuje także sama skarżąca. Analiza akt sprawy potwierdziła zasadność zarzutów skargi, o zachowaniu przez skarżącą terminu do wniesienia zrzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, mimo nieprawidłowości jakiej dopuścił się organ, nie doręczając zobowiązanej A. S. odpisów tytułów wykonawczych wystawionych na oboje małżonków o numerach: SM 1/3241/11 z dnia 1.06.2011 r. (za 2009 r.), SM 1/5469/11 z dnia 19.08.2011 r. (za 2008 r.), SM 1/9205/12 z dnia 17.12.2012 r. (za 2007 r.). Adresatem przesyłek zawierających odpisy tytułów wykonawczych: SM 1/5469/11 z dnia 19.08.2011 r. (za 2008 r.), SM 1/9205/12 z dnia 17.12.2012 r. (za 2007 r.), był wyłącznie S. S.. Odbiór tytułu wykonawczego nr SM 1/3241/11 z dnia 1.06.2011 r. (za 2009 r.), na jego odpisie potwierdził wyłącznie S. S.. Obowiązek doręczenia odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanej (stronie postępowania egzekucyjnego) wynika z szeregu przepisów u.p.e.a. tj: art. 26 § 5 pkt 1, art. 32, art. 72 § 4 u.p.e.a. Wystawienie tytułu wykonawczego na oboje małżonków, jak w niniejszej sprawie, nie pozwala jednak traktować ich jako jednego ,,zobowiązanego". Mimo, że określony w PIT-23 za lata 2007 – 2009, obowiązek małżonków jest solidarny, zachowują oni status stron postępowania egzekucyjnego. Korespondencja powinna być doręczona w sposób pozwalający na jednoznaczną identyfikację osoby adresata i zawartości przesyłki. Sąd podtrzymuje jednocześnie pogląd wyrażony wyżej, że mimo nie doręczenia zobowiązanej tytułów wykonawczych opisanych wyżej, przysługuje jej prawo do wniesienia zarzutów określonych w art. 33 tej ustawy. Skarżąca zachowała zatem termin 7 dniowy, liczony od dnia 8.11.2013 r., w którym to została powiadomiona o dokonaniu czynności egzekucyjnej i w której to dacie powinna - zgodnie z art. 72 § 4 u.p.e.a. - otrzymać najpóźniej dotychczas nie doręczone odpisy tytułów wykonawczych. W konsekwencji tak przyjętej oceny legalności zaskarżonego postanowienia, brak było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów skierowanych do wystawionych na oboje małżonków A. S. i S. S. tytułów wykonawczych o nr: SM 1/3241/11 z dnia 1.06.2011 r. (za 2009 r.), SM 1/5469/11 z dnia 19.08.2011 r. (za 2008 r.), SM 1/9205/12 z dnia 17.12.2012 r. (za 2007 r.) w zakresie realizacji zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Sądu, analiza znajdujących się w aktach sprawy przesyłek wskazuje natomiast, że skutecznie został doręczony w jednej przesyłce odpis tytułu wykonawczego nr SM 1/5176/11 z dnia 3.08.2011 r. (za 2009 r.) obojgu małżonkom A. S. i S. S., na adres ich wspólnego zamieszkania. Korespondencja ta doręczona została w sposób pozwalający na jednoznaczną identyfikację osoby adresata (A. S. i S. S.) i zawartości przesyłki (między innymi tytuł wykonawczy nr SM 1/5176/11 z dnia 3.08.2011 r. oraz zajęcie prawa majątkowego). Termin do złożenia zarzutów od ww. tytułu wykonawczego, odebranego przez S. S.a w dniu 12.08.2011 r., upłynął A. S. w dniu 19.08.2011 r. Zarzuty sformułowane w piśmie z dnia 14.11.2013 r. przeciwko ww. tytułowi wykonawczemu, zostały zatem złożone z uchybieniem 7 dniowego terminu. Z uwagi na charakter procesowy zaskarżonego postanowienia, Sąd dokonał oceny argumentacji skargi odnoszącej się do zachowania terminu do wniesienia zarzutów, odstępując od oceny merytorycznej pozostałych zarzutów skargi, będących w istocie powtórzeniem zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Ponownie rozpoznając sprawę organ egzekucyjny wyda stosowne rozstrzygnięcia, mając na uwadze przedstawioną wyżej ocenę stanu faktycznego i prawnego w zakresie istnienia innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających - stosownie do art. 61a § 1 k.p.a. - wszczęcie postępowania zgodnie z żądaniem skarżącej. Zważywszy na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w związku z art. 152 ustawy p.p.s.a.– orzekł jak w sentencji wyroku.