I SA/Ke 381/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi L. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki za zaległości w podatku od towarów i usług postanawia: odmówić przyznania radcy prawnemu M. Ł. kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 11 marca 2010r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach ustanowił dla skarżącego L. M.radcę prawnego z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego M. Ł.. W dniu 28 kwietnia 2010r. radca prawny M. Ł. złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 stycznia 2010r. oddalającego skargę L. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki za zaległości w podatku od towarów i usług. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wniósł o "zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych z tytułu ustanowienia pełnomocnika z urzędu". Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2011r. sygn. akt I FSK 806/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: ustawy P.p.s.a.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie zaś do § 16 rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o przyznanie radcy prawnemu M. Ł. wynagrodzenia, takiego oświadczenia nie zawiera (k. 99 akt sądowych). Oświadczenie takie nie zostało również złożone na późniejszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Należy wskazać, że Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 października 1998r., II CKN 687/98, OSNC 1999, nr 3, poz. 63, mającym zastosowanie do adwokatów i radców prawnych, stwierdził, że wniosek niezawierający takiego oświadczenia podlega oddaleniu jako nieuzasadniony. Pogląd ten został podtrzymany w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym podniesiono, że treść § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a w szczególności użyty zwrot "powinien zawierać", nie pozostawia wątpliwości, że oświadczenie, o którym mowa w tym przepisie, jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Oświadczenie to nie jest bowiem elementem formalnym wniosku, tylko stanowi zasadniczy składnik uzasadnienia tego wniosku (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2005 r., II FZ 625/05, niepubl.; z dnia 18 czerwca 2008 r., I OZ 390/08, LEX nr 493827; z dnia 25 marca 2009 r., II FZ 90/09, LEX nr 550321.) Stanowisko to zostało wyrażone także w Komentarzu Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (B. Dauter i in., LEX a Wolters Kluwer business, Warszawa 2009, s.703). Pogląd ten, znajdujący analogiczne zastosowanie w przypadku radców prawnych, podziela także Sąd orzekający w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, znajduje on pełne potwierdzenie w treści art. 250 ustawy P.p.s.a. oraz § 16 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 250 ustawy P.p.s.a. oraz § 16 w/w rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...), orzekł jak w sentencji postanowienia.