I SA/Ke 392/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia z [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r. E. C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazał, że kwota określonego decyzją I instancji zobowiązania podatkowego w VAT w wysokości 52 701 zł powiększona o odsetki jest kwotą tak dużą, że wykonanie spowoduje utratę płynności finansowej przez skarżącego. W szczególności będzie skutkować brakiem możliwości regulowania podstawowych świadczeń na rzecz zatrudnionych pracowników jak i brakiem możliwości zakupu towarów na prowadzone budowy, co z kolei może doprowadzić do konieczności zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Ponadto wskazał, że posiada majątek pozwalający przypuszczać, że wstrzymanie wykonania decyzji, nawet w razie oddalenia skargi, nie wpłynie negatywnie na możliwość wyegzekwowania ustalonych zobowiązań podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona w rozpoznawanym wniosku nie spełnia powyższych wymagań. Ustosunkowując się do argumentacji skarżącego należy wskazać, że niewątpliwie zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa czy też innego podmiotu, wywołuje skutki trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe. Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest jednakże wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość likwidacji firmy bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami (por. postanowienia NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt I FZ 105/11 i z dnia 20 grudnia 2011 r., II GZ 537/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza wyrażeniem subiektywnej obawy zlikwidowania działalności gospodarczej, skarżący nie wykazał okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Wiedza Sądu o stanie majątkowym skarżącego ogranicza się jedynie do informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący wskazał w nim na utratę płynności finansowej spowodowaną brakiem zapłaty za wykonane prace (wartość należności 300 000 zł), upadłością firm P. P. SA i P. P.B.Sp. z o.o. (strata 1 050 000 zł). Uzyskiwane przez rodzinę dochody to emerytura żony w kwocie 2752,66 netto miesięcznie, emerytura skarżącego w kwocie 4725,06 (w całości zajęta przez komorników). E. C. wskazał także, że z działalności gospodarczej poniósł stratę, a z żoną posiada rozdzielność majątkową. Oświadczył ponadto, że nie posiada żadnego majątku oprócz samochodu osobowego Volkswagen Transporter z 2001 r. o wartości 11000 zł oraz Volkswagen Touron o wartości 70 000 zł, które są zajęte przez komornika. Żona posiada dom jednorodzinny. Jednocześnie pomimo wezwania Sądu skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej. Ponadto co istotne we wniosku o wstrzymanie skarżący podał, że posiada majątek pozwalający przypuszczać, że wstrzymanie wykonania decyzji nie wpłynie negatywnie na możliwość wyegzekwowania określonego zobowiązania podatkowego. Na podstawie powyższych okoliczności nie sposób ustalić czy zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Co więcej wzmianka o posiadanym majątku o wielkości wystarczającej na pokrycie przedmiotowego zobowiązania podatkowego wydaje się przeczyć gołosłownym twierdzeniom skarżącego, że wykonanie decyzji skutkować będzie utratą płynności finansowej przez skarżącego. Wymaga przy tym wyjaśnienie, że nie można utożsamiać zapłaty podatku, nawet w trybie egzekucji administracyjnej, ze szkodą lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 24 września 2004r., FZ 324/04, niepubl; postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2008r. II FZ 530/08, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Ponadto skarżący może skorzystać z przewidzianej w Ordynacji podatkowej instytucji odroczenia lub rozłożenia na raty zaległości podatkowej, umorzenia jej w całości lub części wskazując właśnie na ważny interes podatnika lub interes publiczny (art. 67a § 1 Ordynacja podatkowa). Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.