I SA/Ke 408/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi H. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego A. W. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z [...] znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium, SKO), po rozpatrzeniu odwołania H. K. od stanowiska Burmistrza [...] i Gminy S. (dalej: Burmistrz) wyrażonego w piśmie z [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U . z 2021 poz. 735 t.j.), dalej: "K.p.a." SKO wskazało, że w sprawie występuje niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych, albowiem nie istnieje przedmiot zaskarżania. Wyjaśniło, że stanowisko Burmistrza wyrażone w piśmie z [...]., które zostało zaskarżone przez H. K. nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem. Stanowi pismo zawierające stanowisko ww. organu w przedmiocie wyjaśnienia stornie zasad związanych z prowadzoną egzekucją administracyjną. Pismo nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, w konsekwencji nie może zostać uznane za akt administracyjny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. na ww. postanowienie SKO wniósł H. K., domagając się wstrzymania. Opisał także kwestie własnościowe posiadanego gospodarstwa i prowadzonych w związku z tym postępowań na przestrzeni lat. Jego zdaniem Burmistrz chce sprzedać nieruchomość i pozbawić go własności. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności postanowienia będącego przedmiotem skargi (art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Należy wyjaśnić, że fakt, iż w treści pisma skierowanego do Sądu, złożonego w SKO w K. w dniu 7 czerwca 2021 r., wskazano znak zaskarżonego postanowienia (podnosząc, że stanowi ono "skargę na Kolegium Odwoławcze i Burmistrza"), oraz że pismo to wpłynęło w terminie właściwym do wniesienia skargi, świadczą o tym, że stanowi ono w istocie skargę na postanowienie SKO z dnia [...] r. o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. W pierwszej kolejności należy podnieść, że Sąd w składzie rozpoznającym sprawę stoi na stanowisku, iż na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sąd administracyjny jest zobowiązany zbadać legalność ostatecznego postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 1 kwietnia 2014r., sygn. II OSK 755/14, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 czerwca 2017r., sygn. II SA/Ol 451/17). W myśl art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. skarga przysługuje bowiem m.in. na postanowienia kończące postępowanie w sprawie. Taki zaś właśnie charakter ma postanowienie wydane w trybie art. 134 K.p.a. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na podstawie tego przepisu sprawa została przez Sąd rozpatrzona w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jak trafnie zauważyło SKO, niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. Do pierwszej z tych grup należy m.in. brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Niedopuszczalne jest odwołanie od czynności organu administracji publicznej, która nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 i 107 K.p.a. (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A Wróbel, "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego", wyd. Lex/el. 2019, kom. do art. 134 K.p.a.). Odwołanie służy bowiem od decyzji organu I instancji (art. 127 ust. 1 K.p.a.). Rację ma Kolegium, że charakteru decyzji administracyjnej nie posiada pismo Burmistrza [...] i Gminy S. z dnia [...]. W/w pismo organu I instancji brzmi bowiem następująco: "W związku z przesłaniem do tut. Urzędu Miasta i Gminy S. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego pisma z dnia [...] roku znak:[...] Pana pismo dotyczące sprawy egzekucyjnej informujemy, iż Burmistrz [...] i Gminy S. odmawia wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Wobec Pana prowadzona była i jest egzekucja na podstawie prawomocnych decyzji podatkowych. Tak więc egzekucja będzie kontynuowana do czasu wyegzekwowania pełnej należności Gminy S.." Kontrola akt sprawy wskazuje na to, że pismo organu o przytoczonej wyżej treści, stanowi odpowiedź na pismo skarżącego, które wpłynęło do US w [...] [...]. Pismo Burmistrza z [...]. ma zatem charakter wyłącznie informacyjny. Decyzja administracyjna to jednostronna czynność organu administracji publicznej posiadająca odpowiednią formę prawną i określająca konsekwencje stosowanej normy prawnej w odniesieniu do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej. W doktrynie podkreśla się zgodnie, że istotną cechą decyzji jest jej tzw. podwójna konkretność, tzn. że decyzja rozstrzyga sprawę indywidualną konkretnego adresata (strony). Udzielenie informacji nie jest czynnością prawną, a tym bardziej nie jest aktem administracyjnym, ponieważ brak tu woli organu administracji publicznej skierowanej na wywołanie skutków prawnych (por. A. Wróbel, j.w., kom. do art. 104 K.p.a.). W tej sytuacji za prawidłowe należało uznać rozstrzygnięcie SKO wydane na podstawie art. 134 K.p.a. o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Za taki środek odwoławczy zasadnie uznano bowiem pismo skarżącego skierowane do SKO, zatytułowane jako "odwołanie o wstrzymanie egzekucji" i wskazujące m.in. na znak oraz pisma z dnia [...]. Należy podkreślić, że postępowanie niniejsze miało ściśle określony zakres – dotyczyło skargi na postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania i w związku z tym inne kwestie podnoszone przez skarżącego w skardze nie mogły być przedmiotem rozpatrywania przez Sąd. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak punkcie 1 wyroku. Wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach pomocy prawnej Sąd przyznał na podstawie art. 250 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 8 pkt 5 oraz § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tj. Dz.U 2019.68).