I SA/Ke 410/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku AD. o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w sprawie ze skargi AD. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia[...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 maja 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 25 września 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego, A. D. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jedynym źródłem utrzymania skarżącej oraz jej męża jest działalność gospodarcza polegająca na sprzedaży samochodów. Działalność ta w ostatnim okresie przynosi niewielkie dochody, które w całości są przeznaczane na bieżące utrzymanie dwuosobowej rodziny. Natychmiastowa egzekucja należności pieniężnej pozbawi skarżącą płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zdaniem Sądu wniosek skarżącej, pomimo wskazania, że dotyczy wstrzymania wykonania zarówno decyzji organu drugiej jak i pierwszej instancji, należało potraktować jako żądanie wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej. Wykonaniu może bowiem podlegać wyłącznie decyzja ostateczna (art. 239e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa; j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749). Decyzją ostateczną jest natomiast, decyzja od której nie służy odwołanie w toku postępowania podatkowego (art. 128 Ordynacja podatkowa). W niniejszej sprawie przymiot ostateczności posiada zaskarżona decyzja organu drugiej instancji. Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skarżąca nie przedstawiła wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i tym samym nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za jej wstrzymaniem. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ustosunkowując się do argumentacji wnioskodawczyni należy wskazać, że niewątpliwie zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa czy też innego podmiotu, wywołuje skutki trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe. Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest jednakże wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość likwidacji firmy bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami (por. postanowienia NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt I FZ 105/11 i z dnia 20 grudnia 2011 r., II GZ 537/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza wyrażeniem subiektywnej obawy utraty płynności finansowej firmy i zlikwidowania działalności gospodarczej, skarżąca nie wykazała okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Nie potwierdzają tego, zdaniem Sądu twierdzenia skarżącej, że prowadzona przez nią i jej męża działalność gospodarcza w ostatnim okresie przynosi niewielkie dochody, które w całości są przeznaczane na utrzymanie rodziny. Na tej podstawie nie można uznać ponad wszelką wątpliwość, aby brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpatrzeniem sprawy przez Sąd mógł spowodować skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Wnioskodawczyni nie podała informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów czy stanu rachunków bankowych. W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi ocenę wniosku. Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.