I SA/Ke 419/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędzia WSA Danuta Kuchta Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę. I SA/Ke 419/21 Uzasadnienie Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] Nr [...] po rozpoznaniu odwołania T. B. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. Nr [...] z dnia [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej wysokości 15.882, 87 złote. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że do Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. wpłynął w dniu 26 kwietnia 2010 r. wniosek strony o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010. Decyzją Nr [...] z dnia [...]. K. Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. przyznał stronie płatności na rok 2010 w łącznej kwocie [...]zł z tytułu: jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych. Decyzja została skutecznie doręczona stronie dnia 1 grudnia 2010 r. Strona nie wniosła odwołania od niniejszej decyzji i stała się ona ostateczna z dniem 15 grudnia 2010 r. Płatności przyznane ww. decyzją zostały przekazane na rachunek bankowy strony wskazany we wniosku o wpis do ewidencji producentów w dniu 10 stycznia 2011 r. Następnie do Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. wpłynął w dniu 5 kwietnia 2011 r. wniosek Pana T. B. o przyznanie płatności na rok 2011. Decyzją Nr [...]¬2012-000002811 z dnia [...] r. K. Biura Powiatowego ARiMR w [...] przyznał stronie jednolitą płatność obszarową na rok 2011 w kwocie [...]zł. Decyzja została skutecznie doręczona stronie dnia 30 marca 2012 r. Strona nie wniosła odwołania od niniejszej decyzji i stała się ona ostateczna z dniem 13 kwietnia 2012 r. Płatności przyznane ww. decyzją zostały przekazane na rachunek bankowy strony wskazany we wniosku o wpis do ewidencji producentów w dniu 18 kwietnia 2012 r. Z akt sprawy wynika, iż do Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. wpłynął w dniu 19 marca 2013 r. wniosek Pana T. B. o przyznanie płatności na rok 2013. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. K. Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. przyznał stronie płatności na rok 2013 w kwocie [...]zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej. W myśl art. 19 ust. 9 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164, ze zm.) w przypadku gdy decyzja, o której mowa w ust. 1, uwzględnia w całości żądanie rolnika i nie określa zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych oraz nie ustala kwot podlegających odliczeniu, o których mowa w ust. 2, decyzję tę doręcza się jedynie na żądanie strony. Zgodnie zaś z art. 19 ust. 10 za dzień doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, w przypadku gdy strona nie wystąpiła z żądaniem jej doręczenia, uważa się dzień uznania przyznanej płatności na rachunku bankowym strony. Ze względu na to, iż decyzja Nr [...] uwzględniała w całości żądanie strony, a Pan T. B. nie żądał jej doręczenia (przed jej wydaniem), nie podlegała ona doręczeniu stronie, a za dzień jej doręczenia uznano zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami dzień uznania wypłaconej kwoty płatności na rachunku bankowym producenta, czyli dzień 12 grudnia 2013 r. Strona nie wniosła odwołania od niniejszej decyzji i stała się ona ostateczna z dniem 27 grudnia 2013 r. Z akt sprawy wynika, iż do Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. wpłynął w dniu 31 marca 2014 r. wniosek Pana T. B. o przyznanie płatności na rok 2014. Decyzją Nr [...] z dnia [...]. K. Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. przyznał Panu T. B. jednolitą płatność obszarową na rok 2014 w kwocie [...]zł. Ze względu na to, iż decyzja Nr [...] uwzględniała w całości żądanie strony, a Pan T. B. nie żądał jej doręczenia (przed jej wydaniem), nie podlegała ona doręczeniu stronie, a za dzień jej doręczenia uznano zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami dzień uznania wypłaconej kwoty płatności na rachunku bankowym producenta, czyli dzień 2 grudnia 2014 r. Strona nie wniosła odwołania od niniejszej decyzji i stała się ona ostateczna z dniem 16 grudnia 2014 r. W dniu 24 stycznia 2018 r. do Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. wpłynęła informacja o złożeniu fałszywego podpisu pod wnioskiem strony. W związku z powyższym skierowane zostało pismo o podejrzeniu popełnienia przestępstwa do Prokuratury Rejonowej w B.-Z.. W dniu 28 października 2019 r. do Biura Powiatowego ARiMR w [...] wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w B.-Z., II Wydział Kamy, sygn. akt II K [...] z dnia [...] w którym stwierdzono, że podpis Pana T. B. na wnioskach o przyznanie płatności lata 2010, 2011, 2013 oraz 2014 został podrobiony przez Panią G. B.. W dniu [...]. K. Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. wydał decyzję: - Nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010, - Nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011. W dniu [...] K. Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. wydał decyzję Nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oraz w dniu [...]. organ pierwszej instancji wydał decyzję Nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. Od ww. decyzji strona wniosła odwołania w wyniku, których Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. decyzją ostateczną: - Nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję Nr [...] z dnia [...] oraz stwierdził, że decyzja Nr [...] z dnia [...] r., która została wydana z naruszeniem prawa nie podlega uchyleniu ze względu na to, że od dnia doręczenia jej stronie upłynął okres dłuższy niż 5 lat. -Nr [...] z dnia [...]., uchylił zaskarżoną decyzję Nr [...] z dnia [...]., oraz stwierdził, że decyzja Nr [...] z dnia [...]., która została wydana z naruszeniem prawa nie podlega uchyleniu ze względu na to, że od dnia doręczenia jej stronie upłynął okres dłuższy niż 5 lat. - Nr [...] z dnia [...]., uchylił zaskarżoną decyzję Nr [...] z dnia [...] r., oraz stwierdził, że decyzja Nr [...] z dnia [...] r., która została wydana z naruszeniem prawa nie podlega uchyleniu ze względu na to, że od dnia doręczenia jej stronie upłynął okres dłuższy niż 5 lat. - Nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję Nr [...] z dnia [...] r., oraz stwierdził, że decyzja Nr [...] z dnia [...] r., która została wydana z naruszeniem prawa nie podlega uchyleniu ze względu na to, że od dnia doręczenia jej stronie upłynął okres dłuższy niż 5 lat. Wobec powyższego K. Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. w dniu 30 grudnia 2020 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wypłaconych na podstawie o decyzji Nr [...] z dnia [...] r., Nr [...] z dnia [...] r., Nr 0235-2013- 000009414 z dnia [...] r., oraz Nr [...] z dnia [...] r. Ponadto organ pierwszej instancji poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Przedmiotowe zawiadomienie zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 8 stycznia 2021 r. Następnie K. Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. decyzją Nr [...] z dnia [...]. ustalił Panu T. B. kwotę nienależnie pobranych płatności za lata 2010-2011,2013-2014 w łącznej wysokości [...] zł. Decyzja, zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, została skutecznie doręczona w dniu 1 kwietnia 2021 r. i w terminie prawem przepisanym - 9 kwietnia 2021 r. (data stempla pocztowego) strona wniosła odwołanie. W odwołaniu Pan T. B. nie zgadza się z rozstrzygnięciem Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. wskazując, że decyzje na podstawie, których zostały przyznane płatności za lata 2010, 2011, 2013 oraz 2014 nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego oraz doszło do przedawnienia możliwości dochodzenia wypłaconych na ich podstawie kwot. Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji organ II instancji wskazał, że szczegółowe warunki i tryb udzielania płatności do gruntów rolnych na rok 2009 określają przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164, ze zm.), wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi, w tym Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326, ze zm.) oraz przepisy unijne, w szczególności: Rozporządzenie Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30, z 31.01.2009 r., str. 16), Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe- zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 1), Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1121/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 27) i Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65, ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Zgodnie z art. 18 ust. 1 wyżej powołanej ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., płatność przyznawana jest na wniosek rolnika. Określenie , na wniosek" oznacza, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR związany jest bezpośrednio zakresem wniosku, a rozstrzygnięcie wydawane jest w oparciu o zgromadzone we wniosku dane. Natomiast art. 18 ust. 2 i 3 ww. ustawy wskazuje, że wniosek o przyznanie płatności obszarowych, płatności do krów i owiec oraz płatności do tytoniu składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Termin, o którym mowa w ust. 2, nie podlega przywróceniu. W myśl art. 10 ust. 2 ustawy o Agencji, "W postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do dyrektorów oddziałów regionalnych jest Prezes Agencji, a w stosunku do kierowników biur powiatowych - dyrektor oddziału regionalnego". Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy o Agencji, jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Natomiast zgodnie z art. 151 § 1 organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Natomiast w myśl art. 146 § 1 Kpa uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 5, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Zgodnie z art. 151 § 2 Kpa w przypadku gdy w wyniku, wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa;' w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Zgodnie z art. 29 ustawy o Agencji: 1. ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. 2. właściwym w sprawie ustalania kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1. - Odnosząc się do powyższego Dyrektor wskazał, że przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o Agencji, przewiduje wydanie decyzji w razie dokonania nienależnej lub nadmiernej wypłaty rodzajowo określonych środków publicznych. Przepis ten nie uzależnia konieczności wydania decyzji od przyczyny z powodu, której nastąpiła taka wypłata. Obejmuje . więc swoim zakresem pobranie środków publicznych przekazanych na rachunek bankowy wnioskodawcy, uznanych następnie za pobrane nienależnie. Wypłacone Panu T. B. środki publiczne za lata 2010-2011,2013-2014 w ramach systemów wsparcia bezpośredniego pochodzą ze środków z Europejskiego Funduszu Rolnego Gwarancji oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie tj. z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o ARiMR. Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o Agencji - K. Biura Powiatowego ARiMR ustala, :w drodze decyzji administracyjnych, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych - środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej oraz krajowych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej lub. krajowych przeznaczonych na finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. Podkreślić należy, że decyzje, na podstawie, których przyznano płatności, nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, bowiem w decyzjach wydanych na skutek wznowienia postępowania, podlegających następnie postępowaniu odwoławczemu stwierdzono, -że stosunek administracyjno-prawny zawiązany wcześniejszymi decyzjami przyznającymi beneficjentowi płatności, obarczony jest istotnymi wadami faktycznymi. Istnienie w obrocie prawnym prawomocnej decyzji orzekającej, że decyzja przyznająca płatność wydana została z naruszeniem prawa, wiąże organ orzekający w sprawie dotyczącej zwrotu przyznanych płatności. Zagadnienie, że płatność przyznana była nienależna zostało rozstrzygnięte ostateczną decyzją w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji (o przyznaniu płatności na rok 2010) z naruszeniem prawa - Nr [...] z dnia [...]. Podobnie w przypadku roku: 2011 (decyzja Nr [...] z dnia [...].), 2013 (decyzja Nr [...] z dnia [...].) oraz 2014 (decyzja Nr [...] z dnia [...].). Strona nie kwestionowała ww. rozstrzygnięć, a tym samym stwierdzonych nieprawidłowości, co oznacza, że należy uznać je za udowodnione. Organ stwierdził, że postępowanie w sprawie ustalenia kwoty do zwrotu za rok 2010-2011. 2013-2014 stanowi postępowanie odrębne od postępowań w przedmiocie przyznania płatności dla poszczególnych lat. Niniejsze postępowanie ma charakter odrębny i wynika z ostatecznej decyzji: - Nr [...] z dnia [...]. stwierdzającej, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. Nr [...] z dnia [...] r. (przyznająca płatność na rok 2010) została wydana z naruszeniem prawa.. -Nr [...] z dnia [...]. stwierdzającej, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. Nr [...] z dnia [...] r. (przyznająca płatność na rok 2011) została wydana z naruszeniem prawa.. - Nr [...] z dnia [...]. stwierdzającej, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. Nr [...] z dnia [...] r. (przyznająca płatność na rok 2013) została wydana z naruszeniem prawa., - Nr [...] z dnia [...]. stwierdzającej, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. Nr [...] z dnia [...] r. (przyznająca płatność na rok 2014) została wydana z naruszeniem prawa. Poza sporem jest fakt, że decyzje Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...], w przedmiocie przyznania płatności za lata 2010-2011,2013-2014 o numerach: [...] i Nr [...] zostały wydane z naruszeniem prawa, co zostało stwierdzone w rozstrzygnięciach Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. o numerach: [...], [...], [...], [...]. W treści ww. ostatecznych rozstrzygnięć, których strona nie kwestionowała, organ wskazał, że do wypłaty środków przyznanych ww. decyzjami, doszło w wyniku sfałszowania wniosków o przyznanie płatności przez Panią G. B.. Przedmiotowe zostało również zawarte w wyroku Sądu Rejonowego w B.-Z., II Wydział Kamy, sygn. akt II K [...] z dnia [...]. Wobec powyższego K. Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. słusznie stwierdził, że są to okoliczności stanowiące, iż płatności przyznane decylami za lata 2010¬2011, 2013-2014 uznać należy za nienależne i prawidłowo zainicjował postępowanie mające na celu dochodzenie kwoty wypłaconej na podstawie ww. decyzji. Na podstawie art. 80 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009 określenie "nienależne" odnosi się nie tylko do sytuacji, w której akt stanowiący podstawę prawną przyznania płatności zostanie następnie wyeliminowany z obrotu prawnego na podstawie regulacji krajowych (Kpa), ale także do sytuacji, gdy nie zachodziły okoliczności uzasadniające udzielenie płatności na gruncie regulacji unijnych. Przyjmując zatem, iż stosowne regulacje wspólnotowe przewidywały przyznanie płatności w wysokości określonej w zależności od zadeklarowanej powierzchni posiadanych gruntów rolnych, a jednocześnie normowały również przypadki, w których płatności nie przyznaje się wskutek stwierdzonych nieprawidłowości we wniosku, to ich przyznanie i wypłacenie rolnikowi wbrew tym unormowaniom powoduje, że są one nienależne. Zgodnie z art. 80 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zobowiązany jest do jej zwrotu. Natomiast przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności zostały określone w art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Zgodnie z art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności nie ma zastosowania pod warunkiem łącznego spełnienia następujących przesłanek: płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy, błąd ten nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku, jeśli błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, obowiązek zwrotu nie powstaje wyłącznie wówczas, jeżeli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. Podkreślenia wymaga, że zasadą jest, iż płatności nienależnie lub nadmiernie pobrane powinny zostać zwrócone, a tym samym przepisy ustanawiające wyjątki od tej zasady powinny być interpretowane zawężające. Wyłączenie obowiązku zwrotu nienależnie dokonanej płatności wymaga, co do zasady, spełnienia łącznie dwóch wymienionych w nim przesłanek. Po pierwsze: płatność dokonana być musi na skutek błędu organu, po drugie: błąd jest tego rodzaju, że nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Podkreślić należy, że w treści art. 7 ust. 3 Rozporządzenia Nr 809/2014 prawodawca unijny posłużył się zwrotami niedookreślonymi takimi jak "pomyłka organu", czy też błąd, który "nie mógł zostać wykryty przez rolnika". Rozporządzenie nie definiuje pojęcia pomyłki organu, z tym, że w judykaturze na tle poprzednich tożsamych unormowań (art. 5 ust. 3 Rozporządzenia Nr 65/2011, art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, art. 73 ust. 4 Rozporządzenia Nr 796/2004) utrwalony jest pogląd, że pod pojęciem "pomyłki organu" należy rozumieć wszelkie błędy popełnione przez właściwy organ lub inny organ, których skutkiem było dokonanie nienależnej płatności. Pomyłka organu może zaistnieć zarówno wówczas, gdy np. na podstawie niespornych okoliczności faktycznych wyliczył on kwotę płatności przy zastosowaniu błędnych stawek lub z powodu błędów rachunkowych jak i przez pomyłkę należy uznać wszelkie błędy popełnione przez właściwy organ lub inny organ, których skutkiem było dokonanie nienależnej płatności, (tak NSA w wyrokach z 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 584/14, z 11 października 2013 r., sygn. akt II GSK 849/12, z 11 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1861/12 (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie nie doszło do błędu organu, bowiem wypłata środków nastąpiła w wyniku sfałszowania podpisów na wnioskach o ich przyznanie, o czym organ przyznając płatność wiedzy nie posiadał. W odniesieniu do płatności za lata 2010 i następne w przepisach sektorowych brak jest regulacji szczególnych dotyczących okresów przedawnienia, ale dla płatności tych znajduje zastosowanie art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawne ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE Nr L 312, s. 1 z 23.12.1995 r. ze zm.), zwanego dalej Rozporządzeniem Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95. Zgodnie z art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95, okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, za którą należy uznać co do zasady dzień złożenia wniosku o przyznanie płatności, a w przypadku stwierdzenia, że płatność nadmierna jest wynikiem błędu organu jest to dzień wypłaty płatności. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary. Jak podkreślił organ W niniejszej sprawie proceder jakiego dopuściła się strona zakończył się w roku 2017 tj. 18 kwietnia 2017 r. data złożenia wniosku o przyznanie. Sąd Rejonowy w B.-Z. II Wydział Kamy w ww. wyroku sygn. akt IIK [...] orzekł, że Pani G. B. podrobiła podpis Pana T. B. pod wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2017 i jego załącznikami oraz pod wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2017. Jest to data jaką należy uznać za datę ustania nieprawidłowości. Postępowanie w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności zostało wszczęte w dniu 30-grudnia 2020 r. Wobec powyższego ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności w niniejszym przypadku jest zasadne i argumenty strony, że doszło do przedawnienia wypłaconych środków nie zasługuje na uwzględnienie. Na powyższą decyzję T. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art 29 ust 1 i 2 i 8 ustawy z dnia 28 maja 2008 o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poprzez orzeczenie o obowiązku zwrotu kwoty dotacji za 2010, 2011, 2012 i 2014 r co do której została wydana decyzja Dyrektora : - z dnia 16.06.2020 r [...] stwierdzająca, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. - Z. nr [...] z dnia [...] r nie podlega uchyleniu i pozostaje w obrocie prawnym, - z dnia 16.06.2020 r [...] stwierdzająca, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. - Z. nr [...] z dnia [...] r nie podlega uchyleniu i pozostaje w obrocie prawnym, - z dnia 16.06.2020 r [...] stwierdzająca, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. - Z. nr [...] z dnia [...] r nie podlega uchyleniu i pozostaje w obrocie prawnym, - z dnia 18.06.2020 r [...] stwierdzająca, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. - Z. nr [...] z dnia [...] r nie podlega uchyleniu i pozostaje w obrocie prawnym, 2. naruszenie art 18 ust 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że płatności na rok 2010, 2011, 2013 i 2014 nie mogą zostać przyznane w przedmiotowej sprawie, pomimo faktu, że decyzje Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. - Z. o numerach nr 02 z dnia [...] r , nr [...] z dnia [...] r, nr [...] z dnia [...] r , nr [...] z dnia [...] r przyznające te płatności nie zostały uchylone i pozostają w obrocie prawnym, 3. naruszenie art 29 ustawy z dnia 28 maja 2008 o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz art 73 ust 5 Rozporządzenia Komisji WE nr [...] poprzez orzeczenie o obowiązku zwrotu kwoty dotacji za 2010, 2011, 2013 i 2014 r po upływie okresu przedawnienia 4. art 7, 77, 80 kp.a poprzez niedostateczne zbadanie sprawy i nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów odwołania , a nadto nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w kierunku dobrej wiary skarżącego przy składaniu wniosku o płatność W oparciu o tak postawione zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...]. W uzasadnieniu skargi wskazał, że jego zdaniem organy obu instancji zdaniem skarżącego naruszyły art 18 ust 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że płatności na rok 2009 nie mogą zostać przyznane w przedmiotowej sprawie, pomimo faktu, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. - Z. nr [...] z dnia [...] przyznająca te płatności nie została uchylona i pozostaje w obrocie prawnym. Organ II instancji błędnie uznał, że T. B. nie działał w dobrej wierze składając wniosek o płatność. W toku postępowań ustalono, że wniosek został podpisany przez pełnomocnika strony tj jego matkę G. B., jednak nie imieniem i nazwiskiem skarżącego. Matka wnioskodawcy była i jest pełnomocnikiem T. B., zaś jej błąd polegał na podpisaniu wniosku nie swoim imieniem ale imieniem i nazwiskiem skarżącego bez wykazania stosunku pełnomocnictwa. Podkreślono, że skarżący nie polemizuje z prawomocnym orzeczeniem karnym Sądu Rejonowego w B. - Z., jednakże podkreśla, że jego matka byłą i jest upoważniona do podpisywania przez niego pism i wniosków, w tym w szczególności wniosków do ARiMR. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2021, poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stan faktyczny sprawy, jako prawidłowo ustalony przez organy przyjęto za podstawę rozważań Sądu. Treść art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o Agencji, przewiduje wydanie decyzji w razie dokonania nienależnej lub nadmiernej wypłaty rodzajowo określonych środków publicznych. Przepis ten nie uzależnia konieczności wydania decyzji od przyczyny z powodu, której nastąpiła taka wypłata. Obejmuje więc swoim zakresem pobranie środków publicznych przekazanych na rachunek bankowy wnioskodawcy, uznanych następnie za pobrane nienależnie. Wypłacone T. B. środki publiczne za lata 2010-2011,2013-2014 w ramach systemów wsparcia bezpośredniego pochodzą ze środków z Europejskiego Funduszu Rolnego Gwarancji oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie tj. z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o ARiMR. Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o Agencji - K. Biura Powiatowego ARiMR ustala, w drodze decyzji administracyjnych, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej oraz krajowych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej lub krajowych przeznaczonych na finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. Ponownego podkreślenia wymaga, że decyzje, na podstawie, których przyznano płatności, nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, bowiem w decyzjach wydanych na skutek wznowienia postępowania, podlegających następnie postępowaniu odwoławczemu stwierdzono, że stosunek administracyjno-prawny zawiązany wcześniejszymi decyzjami przyznającymi beneficjentowi płatności, obarczony jest istotnymi wadami faktycznymi. Istnienie w obrocie prawnym prawomocnej decyzji orzekającej, że decyzja przyznająca płatność wydana została z naruszeniem prawa, wiąże organ orzekający w sprawie dotyczącej zwrotu przyznanych płatności. Zagadnienie, że płatność przyznana była nienależna zostało rozstrzygnięte ostateczną decyzją w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji (o przyznaniu płatności na rok 2010) z naruszeniem prawa - Nr [...] z dnia [...]. Podobnie w przypadku roku: 2011 (decyzja Nr [...] z dnia [...].), 2013 (decyzja Nr [...] z dnia [...].) oraz 2014 ( decyzja Nr [...] z dnia [...].). Strona nie kwestionowała ww. rozstrzygnięć, a tym samym stwierdzonych nieprawidłowości, co oznacza, że należy uznać je za udowodnione. W pierwszej kolejności należy raz jeszcze stwierdzić, że postępowanie w sprawie ustalenia kwoty do zwrotu za rok 2010-2011. 2013-2014 stanowi postępowanie odrębne od postępowań w przedmiocie przyznania płatności dla poszczególnych lat. Niniejsze postępowanie ma charakter odrębny i wynika z ostatecznej decyzji stwierdzających, że decyzje przyznające płatność na poszczególne lata zostały wydane z naruszeniem prawa. Jednocześnie przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji z art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. Poza sporem jest fakt, że decyzje Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...], w przedmiocie przyznania płatności za lata 2010-2011,2013-2014 o numerach: [...] i Nr [...] zostały wydane z naruszeniem prawa, co zostało stwierdzone w rozstrzygnięciach Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. o numerach: [...], [...], [...], [...]. W treści ww. ostatecznych rozstrzygnięć, których strona nie kwestionowała, organ wskazał, że do wypłaty środków przyznanych ww. decyzjami, doszło w wyniku sfałszowania wniosków o przyznanie płatności przez Panią G. B.. Przedmiotowe zostało również zawarte w wyroku Sądu Rejonowego w B.-Z., II Wydział Karny, sygn. akt 11 K [...] z dnia [...]. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia, trafnie organ wskazał i argumentował, że Wyłączenie obowiązku zwrotu nienależnie dokonanej płatności wymaga, co do zasady, spełnienia łącznie dwóch wymienionych w nim przesłanek. Po pierwsze: płatność dokonana być musi na skutek błędu organu, po drugie: błąd jest tego rodzaju, że nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Podkreślić należy, że w treści art. 7 ust. 3 Rozporządzenia Nr 809/2014 prawodawca unijny posłużył się zwrotami niedookreślonymi takimi jak "pomyłka organu", czy też błąd, który "nie mógł zostać wykryty przez rolnika". Rozporządzenie nie definiuje pojęcia pomyłki organu, z tym, że w judykaturze na tle poprzednich tożsamych unormowań (art. 5 ust. 3 Rozporządzenia Nr 65/2011, art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, art. 73 ust. 4 Rozporządzenia Nr 796/2004) utrwalony jest pogląd, że pod pojęciem "pomyłki organu" należy rozumieć wszelkie błędy popełnione przez właściwy organ lub inny organ, których skutkiem było dokonanie nienależnej płatności. Pomyłka organu może zaistnieć zarówno wówczas, gdy np. na podstawie niespornych okoliczności faktycznych wyliczył on kwotę płatności przy zastosowaniu błędnych stawek lub z powodu błędów rachunkowych jak i przez pomyłkę należy uznać wszelkie błędy popełnione przez właściwy organ lub inny organ, których skutkiem było dokonanie nienależnej płatności, (tak NSA w wyrokach z 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 584/14, z 11 października 2013 r., sygn. akt II GSK 849/12, z 11 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1861/12 (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie nie doszło do błędu organu, bowiem wypłata środków nastąpiła w wyniku sfałszowania podpisów na wnioskach o ich przyznanie, o czym organ przyznając płatność wiedzy nie posiadał, W odniesieniu do płatności za lata 2010 i następne w przepisach sektorowych brak jest regulacji szczególnych dotyczących okresów przedawnienia, ale dla płatności tych znajduje zastosowanie art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE Nr L 312, s. 1 z 23.12.1995 r. ze zm.), zwanego dalej Rozporządzeniem Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95. Zgodnie z art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95, okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, za którą należy uznać co do zasady dzień złożenia wniosku o przyznanie płatności, a w przypadku stwierdzenia, że płatność nadmierna jest wynikiem błędu organu jest to dzień wypłaty płatności. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary. Zgodnie z omówieniem J. Ł. do - wprowadzenia i wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 11.06.2015 r., C-52/14, Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG przeciwko Bundesanstalt fur Landwirtschaft und Ernahrung Teza 4, 5 i 3 artykuł 3 ust. 1 akapit trzeci Rozporządzenia Nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w taki sposób, że należy uznać, iż akty, których wydanie stanowi czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, zostały podane do wiadomości "danej osoby" w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy na podstawie całokształtu okoliczności danej sprawy można dojść do wniosku, że ta dana osoba została rzeczywiście zawiadomiona o wydaniu tych aktów. W przypadku osoby prawnej warunek ten jest spełniony, jeżeli dany akt, którego wydanie stanowi czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, został rzeczywiście podany do wiadomości osoby, której zachowanie zgodnie z przepisami prawa krajowego można przypisać tej osobie prawnej, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego. Ponadto wydanie danego aktu mogło zostać uznane za "czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania" w rozumieniu tego przepisu, akt ten musi określać w wystarczająco dokładny sposób operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Z tego wymogu nie wynika jednak, że w akcie tym musi być mowa o możliwości nałożenia kary czy też zastosowania szczególnego środka administracyjnego. Sprawdzenie tego, czy rozpatrywane w postępowaniu głównym sprawozdanie spełnia ten warunek, należy do sądu odsyłającego. Dodatkowo pojęcie "właściwego organu" w rozumieniu tego przepisu oznacza organ mający, zgodnie z prawem krajowym uprawnienie do wydawania aktów stanowiącego [...] czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, przy czym organ ten nie musi być tożsamy z organem, który jest uprawniony do przydzielania subwencji czy też odzyskiwania kwot pobranych nienależnie ze szkodą dla interesów finansowych Unii. Zgodnie z omówieniem J. Ł. do - wprowadzenia i wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 11.06.2015 r., C-52/14, Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG przeciwko Bundesanstalt fur Landwiftschaft und ErnShrung Teza 8 artykuł 3 ust. 1 akapit czwarty Rozporządzenia Nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w taki sposób, że w przypadku nieprawidłowości ciągłej czy też powtarzającej się przewidziany w tym akapicie termin rozpoczyna swój bieg począwszy od dnia, w którym ta nieprawidłowość ustała, niezależnie od dnia, w którym organy administracji krajowej powzięły wiadomość o tej nieprawidłowości. W niniejszej sprawie proceder jakiego dopuściła się strona zakończył się w roku 2017 tj. 18 kwietnia 2017 r. data złożenia wniosku o przyznanie. Sąd Rejonowy w B.-Z. II Wydział Kamy w ww. wyroku sygn. akt II K [...] orzekł, że Pani G. B. podrobiła podpis Pana T. B. pod wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2017 i jego załącznikami oraz pod wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2017. Jest to data jaką należy uznać za datę ustania nieprawidłowości. Postępowanie w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności zostało wszczęte w dniu 30 grudnia 2020 r. Wobec powyższego ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności w niniejszym przypadku jest zasadne i argumenty strony, że doszło do przedawnienia wypłaconych środków nie zasługuje na uwzględnienie. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 7, 77, 80 Kpa. Zgodnie bowiem z art. 10 a ust. 1 ustawy o Agencji, jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § I oraz art. 81. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.