I SA/Ke 437/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. i E. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. P. i E. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. postanawia: oddalić wniosek. W następstwie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. w przedmiocie podatku akcyzowego J. P. i E. P.złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżących lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Motywując wniosek wyjaśnili, że prowadzą działalność gospodarczą w formie jednoosobowych działalności gospodarczych oraz łączących ich spółek cywilnych. Następnie wyrazili obawę, że w przypadku zajęcia rachunków bankowych, w drodze egzekucji administracyjnej, utracą dostęp do zgromadzonych na rachunkach bankowych środków pieniężnych co utrudni wykonanie bieżących płatności na rzecz kontrahentów, wypłatę wynagrodzeń dla zatrudnionych pracowników oraz zapłatę innych zobowiązań publicznoprawnych. W konsekwencji, w ocenie wnioskodawcy, działania takie znacznie utrudnią prowadzenia działalności, spowodują naliczanie odsetek, rozwiązanie umów przez kontrahentów i naliczanie kar umownych oraz rozwiązanie umów o prace. Wobec powyższego, utrata przez skarżącego płynności finansowej i niemożność bieżącego regulowania zobowiązań bezpośrednio wpłyną na prowadzoną działalność gospodarczą. Ponadto wskazali, że niemożność regulowania zobowiązań może wpłynąć na wizerunek firmy i utratę kontrahentów. Skutki takiego stanu mogą być zaś trudne a wręcz niemożliwe do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą zastosowanie tej instytucji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności, o których stanowi ww. przepis, strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o ich występowaniu w sprawie. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do informacji świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania skarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre ("trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda") wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a argumentacja ta – w celu jej weryfikacji – częstokroć wymaga przedłożenia stosownych dokumentów i wykazania relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 373/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skąpa argumentacja wniosku, nie wskazująca na konkretne informacje potwierdzające możliwość wystąpienia przesłanek z art. 61 ustawy p.p.s.a., uniemożliwia jego merytoryczną ocenę, gdyż sąd nie może działać za stronę, szukając okoliczności uzasadniających jej wniosek. Zdaniem Sądu skarżący nie przedstawili wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i tym samym dostatecznie nie uprawdopodobnili okoliczności przemawiających za jej wstrzymaniem. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Wykonanie takiej decyzji nie może zatem samoczynnie prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. Powyższe wiąże się z możliwością dokonania zwrotu nadpłaconych kwot w przypadku uwzględnienia skargi. Możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie jest zatem taką sytuacją, która samoistnie uzasadniałaby zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo administracyjnym. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazują ,że egzekucja należności wynikającej z decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. doprowadzi do utraty przez prowadzonych przezeń firm płynności finansowej i tym samym spowoduje powstanie skutków o nieodwracalnym charakterze. Ustosunkowując się do argumentacji wnioskodawców należy wskazać, że niewątpliwie utrata płynności finansowej przez przedsiębiorstwo, która może nastąpić w związku z wykonaniem aktu administracyjnego, może wywołać skutki trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe (np. w postaci likwidacji firmy). Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest jednakże wystarczające powoływanie się – tak jak w niniejszej sprawie – na ewentualną możliwość wystąpienia utrudnień w pokrywaniu bieżących wydatków związanych z działalnością, bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami. Dla oceny, czy w danej sytuacji może nastąpić wspomniany skutek konieczne jest bowiem wykazanie nie tylko wysokości zobowiązania, jakie należy uiścić w związku z wydaniem ostatecznej decyzji, ale również wielkości majątku podmiotu zobowiązanego do jego wykonania, wysokości osiąganych przychodów i kosztów jego uzyskania. Tymczasem skarżący nie podali żadnych informacji dotyczących ich sytuacji majątkowej, prowadzonych przez nich firm (osiąganych dochodów, posiadanych aktywów czy stanu rachunków bankowych). Materiał zgromadzony w spawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi ocenę wniosku. W związku z tym Sąd nie mógł dokonać zestawienia i porównania wysokości mającej podlegać ewentualnej egzekucji należności z wysokością majątku i kondycją ich firm. Nie mógł zatem ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej prowadzonych firm, a tym samym wystąpienia przesłanek, o jakich mowa w art. 61 ustawy p.p.s.a. Okoliczności tych Sąd nie może zaś domniemywać. Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.