I SA/Ke 441/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi U. K. na decyzję Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia 1 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazania zwrotu części dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na lata 2007-2013. postanawia: oddalić wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia 1 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazania zwrotu części dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na lata 2007-2013, U. K. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Motywując wniosek wyjaśniła, że w związku z udzieloną dotacją nabyła specjalistyczny sprzęt budowlany, który obecnie wykorzystywany jest do realizacji projektów budowlanych. W związku z powyższym skarżąca wyraziła obawę, że poprzez natychmiastowe wykonanie decyzji, w zakresie korekty finansowej, zostanie zmuszona do sprzedaży nabytego sprzętu, co w konsekwencji uniemożliwi kontynowanie prac budowlanych i wywiązanie się z zobowiązań cywilnoprawnych. Powyższe z kolei przyczyni się do natychmiastowej upadłości przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą zastosowanie tej instytucji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności, o których stanowi ww. przepis, strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o ich występowaniu w sprawie. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do informacji świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania skarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre ("trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda") wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a argumentacja ta – w celu jej weryfikacji – częstokroć wymaga przedłożenia stosownych dokumentów i wykazania relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 373/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skąpa argumentacja wniosku, nie wskazująca na konkretne informacje potwierdzające możliwość wystąpienia przesłanek z art. 61 ustawy p.p.s.a., uniemożliwia jego merytoryczną ocenę, gdyż sąd nie może działać za stronę, szukając okoliczności uzasadniających jej wniosek. Zdaniem Sądu skarżąca nie przedstawiła wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i tym samym dostatecznie nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za jej wstrzymaniem. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Wykonanie takiej decyzji nie może zatem samoczynnie prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. Powyższe wiąże się z możliwością dokonania zwrotu nadpłaconych kwot w przypadku uwzględnienia skargi. Możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie jest zatem taką sytuacją, która samoistnie uzasadniałaby zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo administracyjnym. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazuje, że w związku z wykonaniem decyzji zmuszona zostanie do sprzedaży, nabytego za dofinansowanie, sprzętu budowlanego wskutek czego nie wywiążą się ze swoich zobowiązań cywilnoprawnych a to z kolei doprowadzi do upadłości jej przedsiębiorstwa. Ustosunkowując się do argumentacji wnioskodawczyni należy wskazać, że niewątpliwie niewywiązanie się z zobowiązań cywilnoprawnych, które może nastąpić w związku z wykonaniem aktu administracyjnego, może wywołać skutki trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe (np. w postaci likwidacji firmy). Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest jednakże wystarczające powoływanie się – tak jak w niniejszej sprawie – na ewentualną możliwość upadłości przedsiębiorstwa bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami. Dla oceny, czy w danej sytuacji może nastąpić wspomniany skutek konieczne jest bowiem wykazanie nie tylko wysokości zobowiązania, jakie należy uiścić w związku z wydaniem ostatecznej decyzji, ale również wielkości majątku podmiotu zobowiązanego do jego wykonania, wysokości osiąganych przychodów i kosztów jego uzyskania bądź ewentualnych zadłużeń i zobowiązań. Tymczasem skarżąca nie podała żadnych informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, prowadzonej przez nią firmy (osiąganych dochodów, posiadanych aktywów czy stanu rachunków bankowych). Materiał zgromadzony w spawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi ocenę wniosku. W związku z tym Sąd nie mógł dokonać zestawienia i porównania wysokości mającej podlegać ewentualnej egzekucji należności z wysokością majątku i kondycją jej firmy. Nie mógł zatem ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej prowadzonych firm, a tym samym wystąpienia przesłanek, o jakich mowa w art. 61 ustawy p.p.s.a. Okoliczności tych Sąd nie może zaś domniemywać. Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.