I SA/Ke 451/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.),, Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 października 2011r. sprawy ze skargi L.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonalności decyzji oddala skargę. 1.1. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Ś. Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Ś. Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] nr [...]. 1.2. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Ś. Urzędu Skarbowego w K. orzekł o odpowiedzialności podatkowej L. B. jako prezesa zarządu za zaległości podatkowe firmy H. S.A. w K. w podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2004r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za październik 2004r. Na skutek wniosku L. B. o wznowienie postępowania w tym zakresie wskazanej decyzji ostatecznej, oraz zawartego w nim wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, Naczelnik Ś. Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem będącym przedmiotem zażalenia, na podstawie art. 246 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005, nr 8, poz. 60, ze zm. ) zwanej dalej [o.p.]. odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] nr [...], nie znajdując podstawy do wstrzymania jej wykonania. 1.3. Dyrektora Izby Skarbowej w K., ustalił, że we wniosku skarżący podniósł, iż w sprawie zakończonej decyzją będącej przedmiotem wniosku wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi ją wydającemu, tj. fakt, że wnioskodawca występujący jako prezes zarządu firmy "H." S.A. w K. złożył we właściwym terminie w wniosek o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku spółki "H.". Nadto, organ ustalił, że w dniu 11.04.2011r. została wydana przez Naczelnika Ś. Urzędu Skarbowego w K. decyzją numer [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] r., która została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...]. 1.4. Organ uznał wydane postanowienie za prawidłowe, wskazując, że zgodnie z art. 246 § 1 o.p. jedyną przesłanką przesądzającą o wstrzymaniu wykonania decyzji jest prawdopodobieństwo, iż w wyniku wznowienia postępowania nastąpi uchylenie decyzji ostatecznej. Organ uznał, wobec istnienia ostatecznej decyzji o odmowie uchylenia decyzji z dn. [...] r., iż brak było przesłanek do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dn. 17 maja 2006r. 2.1. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. L. B. wniósł skargę, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenia przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia: 1) art. 217 § 1 pkt 4 w zw. z 143 § 1 i art. 120 o.p. wyrażające się w braku podania w postawie prawnej wydanego postanowienia art. 143 §1 o.p. wskazującego, iż zaskarżone postanowienie wydała upoważniona osoba przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., co w konsekwencji sprawia, że organ podatkowy nie działał na podstawie przepisów prawa. Powołanie się na udzielone upoważnienie powinno znaleźć odzwierciedlenie w postanowieniu; 2) art. 246 § 1 o.p. wyrażające się w przyjęciu, iż okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania 2.2. W uzasadnieniu skargi wskazał, że brak powołania w treści postanowienia art. 143 o.p. w sytuacji gdy, było ono podpisane przez upoważnionego pracownika powoduje wydanie go bez podstawy prawnej, tym samym narusza art.217 § 1 o.p. W zakresie zarzutu naruszenia art. 246 § 1 o.p. wskazał, że organy podatkowe odmówił we wznowionym postępowaniu uchylenia przedmiotowej decyzji ostatecznej, jednak decyzja odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego są przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Strona wskazując na charakter zarzutów, uznała istnienie prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd administracyjny. Strona wskazała także, że postępowanie egzekucyjne nie powinno doprowadzać do wykonania decyzji, w sytuacji gdy zostały zaprzeczone okoliczności będące podstawą wydania wykonywanej decyzji. 2.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. 3.1. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej [p.p.s.a.] - sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga może zostać uwzględniona jedynie wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 p.p.s.a). 3.2. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. we wskazanym wyżej zakresie, należy stwierdzić, że zarzuty skarżącego podniesione w skardze okazały się niezasadne, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Ustalony stan faktyczny przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.3. W pierwszej kolejności należy, odnieść się do zarzutu skarżącego braku podania w podstawie prawnej wydanego postanowienia art. 143 §1 o.p., co w jego odczuciu stanowiło konsekwencję, że organ podatkowy nie działał na podstawie przepisów prawa i tym samym naruszył art. 217 § 1 pkt 4 w zw. z 143 § 1 i art. 120 o.p. Sąd uznał, postawiony zarzut za bezpodstawny. Zgodnie z art. 217 § 1 pkt 4 o.p. postanowienie powinno zawierać powołanie podstawy prawnej. Natomiast z treści art. 143 § 1 o.p. wynika uprawnienie organu podatkowego do upoważnienia pracownika urzędu do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń. Stosownie zaś do § 6 ust. 2 zarządzenia Nr 13 Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów (Dz. Urz. Min. Fin. Nr 7 poz. 55 ze zm.) dyrektor izby skarbowej może upoważnić osoby zatrudnione w izbie do podpisywania pism, podejmowania rozstrzygnięć i wyrażania opinii w imieniu izby skarbowej. Zaskarżone postanowienie zostało opatrzone pieczęcią imienną upoważnionego pracownika z podaniem stanowiska - wicedyrektora Izby Skarbowej oraz z adnotacją " Z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. " , a także imieniem, nazwiskiem oraz jego podpisem. Udzielenie upoważnienia zgodnie z art. 143 § 1 o.p. jest czynnością wewnętrzną organu podatkowego, w związku z tym przepis ten nie musi być powoływany w podstawie prawnej decyzji, co więcej upoważnienie takie nie musi się znajdować się również w aktach postępowania, takie stanowisko zajął WSA w Bydgoszczy w wyroku z dn. 1 czerwca 2010 r., sygn. akt: I SA/Bd 205/10 (dostępne na www.nsa.orzeczenia.gov.pl), które tutejszy Sąd podziela. Z uwagi na utrwalony w doktrynie i orzecznictwie pogląd, że brak powołania w decyzji upoważnienia, o ile takie upoważnienie oczywiście zostało udzielone, nie stanowi wady powodującej jej uchylenie. (P. Pietrasz, Komentarz do art. 143 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa , [w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski S., Presnarowicz Ordynacja podatkowa, - Komentarz, wyd. 4 LEX 2011,; (wyrok SN z dnia 11 października 1996 r., III RN 8/96, OSNP 1997, nr 9, poz. 144). Ze względu, że wskazane rozważania doktryny i orzecznictwa, dotyczą wymogów formalnych decyzji administracyjnych, przez analogię będą miały zastosowanie także, do postawionego zarzuty braku podania w postawie zaskarżonego postanowienia art. 143 o.p. Mają na uwadze wskazane poglądy uznać należało, że tym bardziej podpisanie postanowienia przez upoważnionego pracownika, tyle że bez podania podstawy prawnej w komparycji wydanego postanowienia nie stanowi naruszenia przepisów postępowania powodujących konieczność wykluczenia tego aktu z obrotu prawnego. 3.4. Odnosząc się zaś do kolejnego zarzutu, w zakresie naruszenia art. 246 § 1 o.p., wskazać należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, pozwala na uchronienie strony przed realizacją decyzji której wdanie mogło nastąpić z zaistnieniem przesłanek z art. 240 § 1 o.p. Aby jednak można było ją zastosować, w sprawie musi zaistnieć prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Uznaje się, że sam wniosek strony nie zmienia prawdopodobieństwa wstrzymania wykonania decyzji, które powinno być przeanalizowane już obowiązkowo wstępnie przez organ podatkowy. Kryterium prawdopodobieństwa ma bowiem taki charakter, że strona nie może mieć wpływu, nawet przez odpowiednią argumentację we wniosku, na rozstrzygnięcie organu. (H. Dzwonkowski – powołany przez S. Presnarowicza (w:) Komentarz do art. 246 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa , [w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski S., Presnarowicz Ordynacja podatkowa, - Komentarz, wyd. 4 LEX 2011 ). Wobec tego organ, niezależnie od wydanego rozstrzygnięcia w sprawie wznowienia powstępowania, winien w pierwszej kolejności dokonać zbadania istnienia przesłanki prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej. W szczególności taki tryb postępowania, winien mieć zastosowanie w skomplikowanych wnioskach o wznowienie postępowania, gdy wydanie decyzji w wyniku wznowienia postępowania wymaga przeprowadzenia czasochłonnego i obszernego postępowania wyjaśniającego, co do przesłanek z art. 240 § 1 o.p. Przy czym, z uwagi na organizację funkcjonowania administracji podatkowej, uznać należy, za dopuszczalne dokonywanie jednoczesnych rozstrzygnięć w nieskomplikowanych sprawach wniosków o wznowienie postępowania oraz związanych z nimi wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznych na podstawie art. 246 § 1 o.p. 3.5. W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie ustalenia zaistnienia przesłanek powodujących uchylenia decyzji ostatecznej było krótkie, gdyż na etapie postępowania odwoławczego od postanowienia organu I instancji znane były już rozstrzygnięcie ostateczne w stosunku do decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania. W takiej sytuacji, organ rozpoznając zażalenie od postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji, nie był zobligowany do własnych ustaleń w zakresie ustalenia istnienia bądź braku prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania. Nie mógł dokonać rozstrzygnięcia w sprawie wstrzymania decyzji nie uwzględniając faktu, że zakres rozważań nad istnieniem prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowionego postępowania został już rozstrzygnięty. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2007 r., I SA/Wr 1531/07, LEX nr 493259). Nie zasługuje na uwzględnienie także, argumentacja strony w zakresie, iż na istnienie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania, ma wpływ wniesienie przez stronę skargi do sądu administracyjnego od decyzji nie uwzględniającej odwołania od rozstrzygniecie I instancji w zakresie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Wskazać, bowiem należy, że zgodnie z art. 246 § 1 o.p. analiza istnienia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji ostatecznej dotyczy tylko przesłanek ocenianych w świetle postępowania wznowieniowego i nie ma na nie wpływ kontrola sądowa aktów wydanych w wyniku przeprowadzonego wznowionego postępowania. Sąd nie dostrzegając naruszeń prawa przy wydaniu zaskarżonego postanowienia uznał, że odpowiada ono prawu i dlatego w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.