I SA/Ke 455/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak po rozpoznaniu [...] r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] i [...] z [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego w sprawie ze skargi K. P. na postanowienie [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W dniu[...]r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wpłynęła skarga K. P. na postanowienie Dyrektora [...] (dalej: Dyrektor, organ) z [...] r. nr [...]. W postanowieniu tym organ stwierdził, że odwołanie od decyzji [...] z [...] r. nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego, zostało wniesione z uchybieniem terminu. W dniu [...] r. Dyrektor przekazał do tutejszego Sądu wniosek K. P. skierowany do organu o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Wnioskodawca wskazał, że otrzymał upomnienie wzywające do zapłaty w terminie 7 dni kwoty objętej decyzją. Wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnił złożeniem skargi do Sądu. Jeśli Sąd uzna ją za zasadną, nie będzie musiał uiszczać tej opłaty. Wnioskodawca nie posiada obecnie środków na jej uiszczenie. W razie nie uwzględnienia skargi, kwotę na opłacenie nienależnie pobranych płatności wnioskodawca uzyska z trwających żniw. Wnioskodawca podniósł, że wydanie decyzji wiąże się z pomyłką przy wypełnianiu przez niego formularzy. Płatności wydane zostały jednak zgodnie z przeznaczaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2012 r. II FZ 456/12 – powołane orzeczenia dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...]r., I [...]). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa przy tym wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. W orzecznictwie podkreśla się, że strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2009 r., II FZ [...]i z [...]r., II FSK [...]). Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. oraz odnosząc ją do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek K. P. nie spełnia wyżej wskazanych wymagań. Skarżący nie uzasadnił bowiem wniosku w należyty sposób. Uprzednio należy jednak zauważyć, że po pierwsze, wniosek został skierowany do organu, lecz ze względu na złożenie go po przekazaniu akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] , podlega już ocenie tego Sądu. Po drugie, wniosek o wstrzymanie nie dotyczył zaskarżonego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania lecz decyzji z [...]r., od której strona wniosła odwołanie. W ocenie Sądu, przepis art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. obejmuje swą treścią akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, co w przedmiotowej sprawie oznaczało dopuszczalność wniosku o wstrzymanie tej decyzji (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]z [...]r. [...]). Wniosek ten jednak musi być uzasadniony, a tego warunku skarżący nie spełnił. Za takie uzasadnienie nie można uznać jego argumentacji o złożeniu skargi na postanowienie oraz o pomyłkowym wypełnieniu formularzy. Nie są to bowiem okoliczności istotne z punktu widzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Z kolei twierdzenie o braku środków na uiszczenie należności wynikających z decyzji jest zbyt lakoniczne. Skarżący nie przedstawił żadnych informacji w zakresie jego sytuacji majątkowej: osiąganych dochodów, ponoszonych wydatków, majątku ruchomego, nieruchomości, obciążeń majątkowych, osób pozostających na utrzymaniu, itd. W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku w powołanym zakresie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...]r. II [...] [...]). Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.