I SA/Ke 49/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 29 kwietnia 2015 r. oddalił wniosek E. M. o wstrzymanie wykonania Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...]w przedmiocie podatku akcyzowego. Po rozpoznaniu zażalenia na to postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 25 czerwca 2015 r. I GZ 366/15 uchylił zaskarżone postanowienie. W ocenie sądu II instancji strona skarżąca wykazała w dostatecznym stopniu, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez egzekucję należności podatkowej spowoduje pogorszenie jej sytuacji finansowej w znaczny i nieodwracalny sposób. Zwrócił przy tym uwagę na podniesiony przez stronę w środku prawnym fakt zawieszenia z urzędu przez WSA w Kielcach postępowania w sprawie toczącej się równolegle (sygn. akt I SA/Ke 454/14) pomiędzy tymi samymi stronami i w tym samym przedmiocie, z uwagi na wystąpienie przez WSA we Wrocławiu (sygn. akt I SA/Wr 562/14) do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniami prejudycjalnymi dotyczącymi kwestii przewidzianego w ramach art. 89 ust. 14 - 16 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U.2009.3.11 ze zm.) obowiązku złożenia w ustawowym terminie zestawienia oświadczeń nabywców. Problem będący przedmiotem rozważań TSUE niewątpliwie jest ściśle powiązany z przedmiotem rozpatrywanej sprawy. W ocenie NSA, wymieniona okoliczność oraz wysokość zobowiązań podatkowych ciążących na skarżącej i niebezpieczeństwo ich egzekucji z rachunków bankowych, na tle potencjalnej możliwości zawieszenia przez Sąd I instancji postępowania do czasu rozpatrzenia przez TSUE pytań prejudycjalnych - co niewątpliwie wydłużyłoby okres oczekiwania na rozpoznanie skargi - uzasadniały uchylenie postanowienia Sądu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze treść art. 190 ustawy p.p.s.a. oraz stanowisko NSA zawarte w postanowieniu z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt I GZ 366/15, Sąd stwierdził, że w sprawie zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazane przez stronę okoliczności (wysokość zobowiązań podatkowych ciążących na skarżącej; potencjalna możliwość zawieszenia postępowania powodująca wydłużenie okresu oczekiwania na rozpoznanie skargi) pozwalają na przyjęcie, że obecnie wyegzekwowanie należności wynikających z zaskarżonej decyzji może spowodować niewypłacalność skarżącej, a w konsekwencji zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Bez wątpienia doszłoby wtedy do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, nawet gdy zaskarżona decyzja zostałaby w późniejszym czasie uchylona. Podsumowując należy stwierdzić, że wnioskodawczyni uprawdopodobniła wystąpienie ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji prawnej opisanej w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.