I SA/Ke 501/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.- B.B. sp.j. w J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.- B.B.sp.j. w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za [...] r. postanawia: oddalić wniosek. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K.z dnia [...]r. w przedmiocie podatku akcyzowego za [...] B. – B. B. sp.j. ("Spółka") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadniła wszczęciem postępowania egzekucyjnego, które jak twierdzi, sparaliżowało pracę przedsiębiorstwa. Spółce zajęto konta i środki pieniężne otrzymywane od klientów nabywających paliwa na prowadzonej stacji paliw, ustanowiono zastawy rejestrowe na wszystkich pojazdach mechanicznych, przymusowe hipoteki na nieruchomościach oraz zajęto podziemne zbiorniki paliwa. Zdaniem wnioskodawczyni tego typu działanie, niewspółmierne w stosunku do wysokości zobowiązań określonych w dotychczas wydanych decyzjach, doprowadzi niechybnie do upadłości rodzinnego przedsiębiorstwa i konieczności zwolnienia wszystkich pracowników. Istnieje więc realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skarżąca nie przedstawiła wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i tym samym nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za jej wstrzymaniem. Ustosunkowując się do argumentacji skarżącej należy wskazać, że niewątpliwie zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa czy też innego podmiotu, jak również zwolnienie pracowników wywołuje skutki trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe. Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest jednakże wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość likwidacji firmy i zwolnienia pracowników bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami (por. postanowienia NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt I FZ 105/11 i z dnia 20 grudnia 2011 r., II GZ 537/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza wyrażeniem subiektywnej obawy zlikwidowania działalności gospodarczej, skarżąca nie wykazała okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Nie potwierdzają tego, zdaniem Sądu, ani twierdzenia skarżącej, ani znajdujące się w aktach sprawy dokumenty. Wymaga przy tym podkreślenia, że uzasadniając wniosek o wstrzymanie Spółka nie podała, istotnych przy ocenie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów czy stanu rachunków bankowych. W związku z powyższym oceniając wniosek Sąd uwzględnił informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym w rubryce wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych Spółka wpisała wartość 15.253,19 zł. Wartość własnych środków trwałych wg bilansu za 2013 r. określiła na 307.485,97 zł. Ponadto wskazała, że za 2013 r. osiągnęła zysk w wysokości 92 168,45 zł. Podała ponadto, że posiada dwa rachunki bankowe w PEKAO SA w J. i w Banku Spółdzielczym w J.. Stan pierwszego z kont to (-) 420.000 zł, a drugiego 20,62 zł. Sąd wziął również pod uwagę dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, przedłożone przez wnioskodawczynię w związku z postępowaniem o przyznanie prawa pomocy, tj. wyciągi od nr 15 do nr 25 z rachunku bankowego Spółki w Banku Spółdzielczym w J. za okres od 5 sierpnia 2014 r. do 21 października 2014 r., historię operacji na rachunku bankowym w PEKAO SA w J. za okres od 1 sierpnia 2014 r. do 29 października 2014 r., rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. i za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 października 2014 r., bilans na dzień 31 grudnia 2013 r. oraz zestawienie obrotów i sald za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 października 2014 r. Wykazane przez wnioskodawczynię kwoty przychodów netto ze sprzedaży (w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 października 2014 r. wyniosły 4.481.290,38 zł), aktualnej wartości aktywów obrotowych w postaci towarów (2.888.071,92 zł) przekraczają wielokrotnie nie tylko sporną w niniejszej sprawie kwotę zobowiązania w podatku akcyzowym (68.386 zł), ale także łączną kwotę tych zobowiązań wynikających ze spraw o sygn. akt I SA/Ke 498/14, I SA/Ke 499/14, I SA/Ke 500/14, I SA/Ke 509/14, I SA/Ke 510/14 (ok. 326.186 zł). Spółka ponadto mimo że podnosi, iż utraciła płynność finansową, nadal wykazuje wysokie obroty na koncie "kasa" (strona debetowa 8.381.795,36 zł, strona kredytowa 8.394.001,39 zł) i wciąż na bieżąco reguluje swoje zobowiązania, co wynika z przedstawionej przez nią historii operacji na rachunkach bankowych. Jednocześnie wymaga wyjaśnienia, że strata wykazana za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 października 2014 r. w rachunku zysków i strat nie oznacza braku środków finansowych. Jest ona jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami. Istotne jest zatem osiąganie przez skarżącą przychodów, które - jak już wskazano wyżej - skarżąca osiąga w znacznej wysokości, wielokrotnie przewyższającej wysokość spornych zobowiązań podatkowych. O posiadaniu środków finansowych przez Spółkę świadczy także ponoszenie przez nią kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Z rachunku zysków i strat Spółki za okres od początku roku do końca października 2014 r. wynika, że w tym okresie koszty te wyniosły 4.531.226,13 zł, a zatem wielokrotnie przewyższyły wysokość spornych zobowiązań podatkowych. O tym, że kondycja finansowa Spółki pozwala na uiszczenie spornych kwot podatku nie powodując znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków świadczy ponadto zaciągnięcie kredytów na modernizację stacji. Okoliczność ta świadczy również o zdolności kredytowej skarżącej, która niewątpliwie została przez kredytujące banki wnikliwie oceniona. We wniosku o przyznanie prawa pomocy Spółka wskazała, że miesięcznie reguluje kwotę rat kredytowych w wysokości 16.500 zł. Spółka nie wykazała ponadto, by miała zaległości lub trudności w spłacaniu tych rat, co potwierdza także załączona przez nią dokumentacja. W sierpniu 2014 r. na rachunku bankowym Spółki widniał kredyt w wysokości 423.155 zł, podczas gdy już na koniec października 2014 r. wyniósł on 401.864,30 zł (spłata w przeciągu trzech miesięcy: 21.290,70 zł). Bilans wskazuje zaś, że na początku 2013 r. Spółka miała kredyty i pożyczki o łącznej wartości 730.843,88 zł, podczas gdy już na koniec 2013 r. wartość ta zmniejszyła się do 578.509,11 zł. Powyższe wskazuje na rozległy rozmiar prowadzonej przez skarżącą działalności, co oznacza dysponowanie przez wnioskodawczynię kwotami przekraczającymi ww. zobowiązanie z tytułu spornej kwoty podatku. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że uiszczenie określonego podatku akcyzowego mogłoby prowadzić co najwyżej do uszczuplenia zakresu działalności gospodarczej, ale nie do jej całkowitej likwidacji. Być może też wiązałoby się to z koniecznością redukcji zatrudnienia (lecz nie ze zwolnieniem wszystkich pracowników), jednakże taka okoliczność nie może być kwalifikowana jako trudny do odwrócenia skutek. Ponowne rozszerzenie prowadzonej działalności daje bowiem możliwość utworzenia nowych miejsc pracy. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Ponadto skarżący może skorzystać z przewidzianej w Ordynacji podatkowej instytucji odroczenia lub rozłożenia na raty zaległości podatkowej, umorzenia jej w całości lub części wskazując właśnie na ważny interes podatnika lub interes publiczny (art. 67a § 1 Ordynacja podatkowa). Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził że podnoszone przez skarżącą okoliczności nie spełniają przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.