I SA/Ke 512/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec,, Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 października 2010r. sprawy ze skargi T. P. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany elementów zgłoszenia celnego oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z dnia [...]. nr [...]utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...]znak: [...]w przedmiocie zmiany elementów zgłoszenia celnego SAD. W dniu 20 grudnia 2007r. Agencja Celna K.-S. L. Sp. z o.o., działając w imieniu firmy T.-P. Sp. z o.o. (Spółka), zgłosiła w Oddziale Celnym w K., do procedury składu celnego tkaninę syntetyczną obiciową. Podczas weryfikacji przedmiotowego zgłoszenia, przeprowadzonej analizy ryzyka oraz badania formalnego załączonych do niego dokumentów, wystąpiły uzasadnione wątpliwości, co do zastosowanego przez Stronę w polu nr 33 SAD kodu taryfy celnej towaru. W związku z powyższym, pobrano próbki towaru oraz sporządzono dokumentację fotograficzną. Następnie zwolniono towar do deklarowanej procedury. W sprawozdaniu z badań przedmiotowego towaru, wykonanych przez Centralne Laboratorium Celne w O. stwierdzono, iż w badanej próbce nie jest widoczne gołym, nieuzbrojonym okiem powleczenie, pokrycie, impregnacja ani laminowanie tworzywem sztucznym, a tym samym badana próbka nie spełnia kryteriów uwagi 2 do działu 59 WTC. Agencja Celna K.-S. L. Sp. z o. o., przedłożyła komplet wymaganych dokumentów potwierdzających przedstawicielstwo oraz przedstawiła raport z badań laboratoryjnych z dnia 7 września 2009r. wykonany przez Rzeczoznawcę Stowarzyszenia Włókienników Polskich z Ł., dotyczący towaru będącego przedmiotem niniejszego zgłoszenia celnego. W opisie przedstawionej ekspertyzy, jako rodzaj wykończenia tkaniny, wskazano m.in. apreturę (impregnację) żywicą fluorokarbonową (pochodną teflonu) Na wezwanie organu ww. rzeczoznawca wyjaśnił, iż zastosowane wykończenie tkaniny SINTARA jest niewykrywalne wzrokiem, zapachem i dotykiem. W piśmie, które wpłynęło do organu w dniu 19 listopada 2009r., strona wyjaśniła, iż zgodnie z opinią ww. rzeczoznawcy tkanina Sintara jest tkaniną impregnowaną, wodoodporną, a także, że zastosowane wykończenie jest wykończeniem powlekającym. Po przeprowadzonym postępowaniu Naczelnik Urzędu Celnego w K. postanowieniem z dnia 30 listopada 2009r. zmienił klasyfikacje przedmiotowego towaru z 5903909990 na 5407613000 A617. Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. z powodu nie włączenia do prowadzonego postępowania dowodów zgromadzonych przed wszczęciem postępowania z urzędu, a mających kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie. W dniu 12 marca 2010r. do Urzędu Celnego wpłynęło pismo, którym strona cofnęła pełnomocnictwo udzielone K. Spółce Spedycyjnej "K.-S.". Jednocześnie strona przekazała opinię rzeczoznawcy z dnia 12 marca 2010r. dotyczącą tkaniny obiciowej SINTARA, z której wynika, iż dla celów ekspertyzy wytypowano i przebadano organoleptycznie 13 bel tkaniny spośród 66 bel znajdujących się w magazynie Spółki. We wnioskach przedmiotowej opinii wskazano, iż tkanina posiada apreturę widoczną gołym okiem charakteryzującą się przyjemnym dotykiem, estetycznym wyglądem oraz brakiem zapachu. Zastosowana apretura zapobiega zjawisku elektryzowania, charakterystycznego przy zastosowaniu włókien syntetycznych (badana tkanina wykonana jest ze 100% poliestru). Strona przekazała również raport z wizyty Rzeczoznawcy z dnia 9 marca 2010r., z którego wynika, iż w tym dniu w siedzibie Spółki, w obecności właścicieli i pracowników firmy odbyły się oględziny i badanie pod względem organoleptycznym przedmiotowej tkaniny. Wskazano także, że wiceprezes Spółki M. G. kontaktowała się z Naczelnikiem Urzędu Celnego w K. w sprawie obecności funkcjonariuszy urzędu przy oględzinach. Z informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Celnego w K. wynikało, iż nie ma potrzeby obecności przedstawicieli urzędu przy oględzinach. Po przeprowadzonym postępowaniu Naczelnik Urzędu Celnego w K. ww. postanowieniem z dnia [...]. zmienił klasyfikacje przedmiotowego towaru z 5903909990 na 5407613000 A617. Po wniesieniu zażalenia na ww. postanowienia, pismem z dnia 10 czerwca 2010r. strona zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej w K. o wysłanie próbki rozjemczej tkaniny SINTARA do Stowarzyszenia Włókienników Polskich w Ł.. Organ odmówił przeprowadzenia ww. uzasadniając, że w przedmiotowym przypadku rodzaj towaru i jego wykończenie zostały wystarczająco stwierdzone badaniami przeprowadzonymi przez: organ celny jak i na zlecenie strony postępowania. Sprawozdania z tych badań jednoznacznie wskazują iż zastosowana w przedmiotowej tkaninie impregnacja nie jest widoczna gołym okiem. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organ odwoławczy wskazał, że strona zadeklarowała kod CN towaru: 5903909990, który obejmuje tekstylia impregnowane, powleczone, pokryte lub laminowane tworzywem sztucznym, inne niż te objęte pozycją 5902; pozostałe; powleczone, pokryte lub laminowane; pozostałe. Organ przytoczył art. 20 ust. 6 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz wskazał, na regułę 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Organ wskazał także, że uwaga nr 2 do działu 59 Wspólnej Taryfy Celnej stanowi, iż pozycja 5903 obejmuje: (a) tekstylia impregnowane, powleczone, pokryte lub laminowane tworzywami sztucznymi, bez względu na ich masę powierzchniową i bez względu na postać tworzywa sztucznego (zwarta lub komórkowa), inne niż: 1) materiały, których impregnacja, powleczenie lub pokrycie nie jest widoczne gołym okiem (zazwyczaj działy od 50 do 55, 58 lub 60); warunek ten nie uwzględnia zmiany barwy spowodowanej tymi procesami. W świetle Noty wyjaśniającej do pozycji 5903, zawartej w załączniku do obwieszczenia Ministra Finansów w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej, pozycja ta obejmuje tekstylia, które zostały impregnowane, powleczone, pokryte lub laminowane tworzywami sztucznymi (np. polichlorkiem winylu). Takie wyroby klasyfikowane są tutaj bez względu na ich masę powierzchniową i bez względu na rodzaj tworzywa sztucznego (zwartą lub komórkową), pod warunkiem że: 1. W odniesieniu do materiałów impregnowanych, powleczonych lub pokrytych, ta impregnacja, powleczenie lub pokrycie musi być widoczna gołym okiem, inaczej niż na skutek zmiany barwy. Tekstylia, których impregnacja, powleczenie lub pokrycie nie jest widoczna gołym okiem lub widoczna jedynie na skutek zmiany barwy, zazwyczaj objęte są działami od 50 do 55, 58 lub 60. Przykładami takich materiałów włókienniczych są te impregnaty, których substancje czynią je niemnącymi, moloodpornymi, niekurczliwymi lub wodoodpornymi (np. wodoodporne gabardyny lub popeliny). Tekstylia częściowo powleczone lub częściowo pokryte tworzywami sztucznymi i z naniesionymi deseniami powstałymi w wyniku takiej obróbki, również klasyfikowane są do działów od 50 do 55, 58 lub 60. 2. Wyroby takie nie są sztywne, tj. można je bez spękania nawinąć ręcznie wokół walca o średnicy 7 mm, w temperaturze od 15°C do 30°C. 3. Tekstylia te nie są całkowicie osadzone, ani powleczone ani pokryte po obu stropach tworzywami sztucznymi. Przedmiotowy towar, został zaklasyfikowany przez stronę do pozycji Wspólnej Taryfy Celnej 5903, która obejmuje tekstylia impregnowane, powleczone, pokryte lub laminowane tworzywami sztucznymi, inne niż te objęte pozycją 5902. Organ odwoławczy podniósł, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż zastosowana w przedmiotowej tkaninie impregnacja nie jest widoczna gołym okiem, zatem nie spełnia kryteriów uwagi 2 do działu 59 Wspólnej Taryfy Celnej. W świetle sprawozdań z badań laboratoryjnych, przedmiotowy towar to tkanina utkana splotem płóciennym z włókien chemicznych ciągłych, zawierająca w masie 100% poliestru, barwiona, o powierzchni drapanej, strzyżonej w celu uzyskania imitacji zamszu. Zdaniem organu odwoławczego wobec powyższego, towar ten powinien być zaklasyfikowany do kodu CN 5407613000, który obejmuje tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404; zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych, nieteksturowanych, barwionych. Organ wyjaśnił także, że mając na uwadze, iż przedmiotowy towar pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej, a wytwórcą jest przedsiębiorstwo Hangzhou De Licacy Textile Co., Ltd, to w świetle rozporządzenia Rady (WE) nr 1087/2007 z dnia 18 września 2007r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1487/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w klasyfikacji towaru należy zastosować kod dodatkowy, tj. A617. Prawidłowym kodem klasyfikacyjnym towaru objętego zgłoszeniem celnym nr OGL/341010/011585 z dnia 20 grudnia 2007r. jest kod: 5407613000 A617. Ponadto odnosząc się do zarzutów zażalenia organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Celnego w K. w swoim rozstrzygnięciu odniósł się do przedstawionego przez stronę dowodu oraz podał powody, które były podstawą do jego odrzucenia. Ponadto wskazał, iż rodzaj towaru i jego wykończenie zostały wystarczająco stwierdzone badaniami przeprowadzonymi przez organ celny jak i na zlecenie strony postępowania. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że przedmiotem postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego III Port Lotniczy w W. nr 443000-UEKR-6412K-558/08/DT z dnia 30 kwietnia 2010r., przedstawionym przez stronę, była tkanina z przędz o różnych barwach zaklasyfikowana do kodu 5407930000. Natomiast przedmiotem niniejszego postępowania jest tkanina barwiona, której prawidłowym kodem jest kod 5407613000 A617. Przedmiotem obu postępowań były więc zupełnie inne tkaniny w związku z czym dowód przedstawiony przez stronę nie może być brany pod uwagę w przedmiotowej sprawie Na powyższe postanowienie Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o stwierdzenie jego nieważności oraz poprzedzającego go postanowienia pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie: -art. 122 i art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej i art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne przez niezrealizowanie zasady prawdy obiektywnej w zw. z zaniechaniem działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wadliwą ocenę argumentów strony podnoszonych w postępowaniu, -art. 180 § 1 w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej i art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne przez odmowę przeprowadzenia zgłoszonego wniosku dowodowego w postaci badania próbki rozjemczej towaru, -art. 191 Ordynacji podatkowej i art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne przez zbieranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy bez uwzględnienia dowodów korzystnych dla podatnika, -art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej przez wydanie w tej samej sprawie postanowienia, w sytuacji gdy poprzednie nie zostało skutecznie wyeliminowane z obiegu prawnego. W uzasadnieniu skargi wskazano na zasady postępowania określone w art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej i stwierdzono, że przeprowadzone postępowanie, a przede wszystkim zamieszczona w postanowieniu ocena uchybia tym zasadom. Zdaniem skarżącej wprawdzie w przepisach ordynacji podatkowej nie określono wymogów, jakimi powinna odpowiadać opinia biegłych, ale z samej istoty tego dowodu wynika, że oprócz konkluzji, powinna także zawierać uzasadnienie zajętego stanowiska z jednoczesnym ustosunkowaniem się do innych wydanych w sprawie opinii, zwłaszcza gdy są w nich prezentowane odmienne oceny. Skoro zatem organ dysponuje rozbieżnymi opiniami, jak w przedmiotowej sprawie, a materiał nie daje podstaw do oparcia się wyłącznie na opinii jednego biegłego, to powinien przez łączne zbadanie opinii biegłych wyjaśnić zachodzące w ich opiniach sprzeczności lub zażądać dodatkowej opinii innych biegłych. Skarżąca wskazała, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy zastosowana w tkaninie impregnacja jest widzialna, czy też nie jest widzialna gołym okiem, bo od tego będzie zależeć kod taryfikacyjny towaru. W ocenie skarżącej w sprawie należało dokonać konfrontacji biegłych, czy też dokonać badania tzw. próbki rozjemczej, o co wnosiła spółka. Skarżąca zauważyła, że biegły opiniujący w dniu 12 marca 2010r. widział tkaniny, gdyż przebywał w siedzibie spółki, a zatem mógł naocznie stwierdzić, że tkanina posiada apreturę widoczną gołym okiem. Z kolei pismo innej biegłej z tego zespołu, zawiera skrajnie odmienne stanowisko, ale ta biegła udzieliła odpowiedzi "zza biurka", a więc nie mogła widzieć, że wykończenie tkaniny jest niewykrywalne wzrokiem. Ponadto, zdaniem skarżącej, wobec cofnięcia w dniu 12 marca 2010r. pełnomocnictwa K. Spółce Spedycyjnej, postanowienie Dyrektora Izby z [...]., nie weszło do obrotu prawnego, gdyż nie zostało doręczone pełnomocnikowi. Adresatem ww. postanowienia była tylko Spółka, mimo że w tamtym czasie pełnomocnictwo nie zostało jeszcze odwołane. Oznacza to zatem, że postanowienie Naczelnika z 30 listopada 2009r. jest nadal w obiegu prawnym, a postanowienie Naczelnika z 11 maja 2010r., jest kolejnym postanowieniem wydanym w tej samej sprawie. W ocenie skarżącej, w związku z powyższym, postanowienie z [...]. i utrzymujące je w mocy postanowienie Dyrektora Izby wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia stwierdzenie ich nieważności, gdyż zaszły przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo podniósł, że faktycznie postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 lutego 2010r. zostało doręczone tylko Spółce. Zdaniem organu uchybienie to nie miało jednak ujemnych skutków dla strony. Podkreślił, że w postępowaniu strona sama występowała przed organem odwoławczym. Po uchyleniu postanowienia do ponownego rozpatrzenia, strona nie zakwestionowała tego rozstrzygnięcia. Dopiero po niekorzystnym zakończeniu dla niej ponownego postępowania podniosła ten zarzut w skardze do WSA. Organ podkreślił, że taki stan sprawy nie przeszkodził stronie w zachowaniu wszelkich terminów procesowych. Przywołując orzeczenia sądów administracyjnych, organ wskazał ponadto, że upoważnienie udzielone przez skarżącą agencji celnej nie jest pełnomocnictwem w rozumieniu kodeksu celnego i prawa cywilnego, zatem doręczenie postanowienia z dnia 2 lutego 2010r. było skuteczne. W stanie prawnym zarówno przed i po 1 maja 2004r., udzielone upoważnienie bezpośrednie nie powoduje obowiązku doręczenia postanowienia agencji celnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa Najdalej idącym zarzutem jest zarzut nieważności postępowania. Zdaniem skarżącej, rażące naruszenie prawa stanowiące przesłankę nieważności postępowania określoną w art. 247 § 1pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr. 8 poz. 60 ze zm.) wynika z wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego postanowienia z dnia 11 maja 2010r, w sytuacji, skutecznego niewyeliminowania z obrotu prawnego poprzedniego postanowienia tego organu z dnia 30 listopada 2009r. Postanowienie Dyrektora Izby Celnej uchylające przedmiotowe postanowienie z dnia 30 listopada 2009r. zostało bowiem doręczone stronie, mimo, że w sprawie był umocowany i podejmował czynności pełnomocnik. Zdaniem skarżącej, postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]. nie weszło do obrotu prawnego a w konsekwencji nie zostało skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]. Oznacza powyższe, że wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego postanowienie z dnia [...], utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem Dyrektora Izby Celnej jest kolejnym postanowieniem w tej samej sprawie co skutkuje wadą nieważności określona w art. 247 § 1pkt 3 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika, ze strona udzieliła pełnomocnictwa bezpośredniego Agencji Celnej K. – S.L. Spółka z o.o., które to pełnomocnictwo zostało przedłożone na żądanie organu w dniu 3 września 2009r. Postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]. zostało doręczone bezpośrednio stronie, mimo, iż była reprezentowana na tym etapie postępowania przez pełnomocnika, strona powiadomiła organ o wypowiedzeniu pełnomocnictwa w dniu 12 marca 2010r. Doręczenie postanowienia bezpośrednio stronie w sytuacji, gdy strona działa przez pełnomocnika stanowi niewątpliwie o wadliwości doręczenia. Należało zatem rozważyć czy doręczenie postanowienia organu odwoławczego bezpośrednio stronie, z pominięciem ustanowionego pełnomocnika powoduje, że postanowienie to, jak twierdzi skarżąca, nie wchodzi do obrotu prawnego. Stanowiska skarżącej Sąd nie podziela. W ocenie Sądu doręczenie decyzji stanowi czynność materialno-techniczną, która nie decyduje o wejściu decyzji do obrotu prawnego (tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 370/05, Lex nr 201341). Pogląd ten podzielił NSA w wyroku z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt II GSK 440/08 (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) , który wskazał, że "każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji, które to skutki spowodowane zostały nieprawidłowym doręczeniem decyzji" Doręczenie aktu stronie z pominięciem pełnomocnika jakkolwiek może być oceniane jako pominięcie strony w postępowaniu stanowi w istocie przesłankę wznowienia postępowania. Sąd podziela pogląd wyrażony w przytoczonych wyrokach, że mimo wadliwości doręczenia akt wchodzi do obrotu prawnego, czego dowodem jest właśnie instytucja wznowienia postępowania pozwalająca na wyeliminowanie, jeżeli zachodzi przesłanka z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej z obrotu. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy podnieść, że w świetle bezspornych okoliczności stanu faktycznego nie może budzić wątpliwości to, że skarżąca nie poniosła żadnych negatywnych skutków prawnych, które mogłyby wynikać z nieprawidłowego doręczenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. uchylającej postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 30 listopada 2009r. Strona nie skorzystała z możliwości zaskarżenia wskazanego postanowienia. Skutkiem wyeliminowania postanowienia z obrotu było ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ pierwszej instancji i organ odwoławczy, w którym prawa strony zostały zabezpieczone. Reasumując, mimo nieprawidłowości w doręczeniu postanowienia Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. weszło do obrotu prawnego, postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]zostało wyeliminowane a tym samym zarzut nieważności należy uznać za nieuzasadniony. Istota sprawy sprowadza się do ustalenia czy organy w sposób uprawniony zakwestionowały zastosowaną przez skarżącą taryfikację celną importowanego przez nią towaru. Agencja Celna K.–S. L. spółka z o.o. działając w imieniu firmy T.-P. Sp. z o.o. zgłaszając do procedury składu celnego tkaninę syntetyczną obiciową zadeklarowała kod CN importowanego towaru 5903 90 99 90. – zaś w ocenie organu towar winien być zaklasyfikowany do kodu 5407613000 A617. Przepis art. 20 ust 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego przewiduje, że należności przywozowe są obliczane na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej zawiera załącznik I obejmujący Nomenklaturę Scaloną oraz tabele stawek celnych. Zgodnie z art. 12 wskazanego rozporządzenia, Komisja przyjmuje co roku w formie rozporządzenia pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi Wspólnej Taryfy Celnej, jako środków przyjętych przez Radę lub Komisję. W 2007 r. w dacie dokonania zgłoszenia celnego obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 07.286.1). Należy wskazać, że jakkolwiek organ odwołał się do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1810/04 z dnia 7 września 2004r., które w dacie zgłoszenia celnego nie obowiązywało, to uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy wobec tożsamej treści w zakresie będącym przedmiotem postępowania rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1549/2006. Jednocześnie na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady(EWG) nr 2658/87 Komisja ustanowiła Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich określaną jako Tarik", która spełnia wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego, polityki handlowej, rolnej i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu i wywozu towarów. Taryfa została oparta na Nomenklaturze Scalonej, która obejmuje: środki zawarte w rozporządzeniu, dodatkowe podpodziały wspólnotowe nazywane podpozycjami Tarik potrzebne do wprowadzenia w życie szczególnych środków wspólnotowych wymienionych w załączniku II, wszelkie inne informacje konieczne do wprowadzenia w życie Tarik lub dodatkowych numerów kodowych określonych w art. 3 ust 2 i 3 oraz do zarządzania tymi numerami kodowymi, stawki celne i inne opłaty przywozowe i wywozowe, włączając zwolnienia celne i preferencyjne stawki celne dla konkretnych towarów w przywozie i wywozie, środki przedstawione w załączniku II stosowane do przywozu i wywozu konkretnych towarów. Do wskazywanego przez stronę kodu TARIC 5903 klasyfikowane są - tekstylia impregnowane, powleczone, pokryte lub laminowane tworzywem sztucznym, inne niż te objęte pozycją 5902, do 5903 90 - Natomiast kod TARIC 5407 61 30, który został przyjęty przez organy, obejmuje tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych nieteksturowanych barwionych Z brzmienia Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) NR 2658/87 wynika, że tytuły sekcji, działów i pododdziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne, dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów o ile nie są sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. W uwadze 2 a 1 do Działu 59 Wspólnej Taryfy Celnej stwierdzono, że pozycja 5903 obejmuje tekstylia impregnowane, powleczone, pokryte lub laminowane tworzywami sztucznymi, bez względu na ich masę powierzchniową i bez względu na postać tworzywa sztucznego (zwarta czy komórkowa), inne niż materiały, których impregnacja, powleczenie lub pokrycie nie jest widoczne gołym okiem; warunek ten nie uwzględnia zmiany barwy spowodowanej tymi procesami. Także w świetle Noty wyjaśniającej do pozycji 5903 obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej wynika, że pozycja ta obejmuje tekstylia, które zostały impregnowane, powleczone, pokryte lub laminowane tworzywami sztucznymi( np. polichlorkiem winylu) z tym, że w odniesieniu do tych materiałów impregnacja,, powleczenie, pokrycie musi być widoczne gołym okiem, inaczej niż na skutek zmiany barwy. Zatem, decydującą okolicznością dla oceny prawidłowości kodu zastosowanego przez skarżącą było ustalenie czy impregnacja, powleczenie na tkaninie jest widoczna gołym okiem. W myśl art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV Ordynacji podatkowej z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Zatem bez wątpienia w tego rodzaju sprawach znajdują zastosowanie przepisy art. 122, art. 180 §1, art. 187 §1 i art. 191 Ordynacja podatkowa nakładające na organy celne obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak również jego wszechstronnej oceny. Oznacza to, że tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny, poprzedzony postępowaniem przeprowadzonym zgodnie z regułami procesowymi, może być podstawą właściwie zastosowanej normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie kwestii czy impregnacja na tkaninie jest widoczna gołym okiem – jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – zapadło przede wszystkim na podstawie sprawozdania z badania laboratoryjnego pobranej próbki tkaniny, które na zlecenie organu celnego przeprowadziło Centralne Laboratorium Celne w O.. Laboratorium przedstawiło w sprawozdaniu z badań z dnia 3 marca 2008r. nr 44000-CLC-I 801-19/08/117/IK wynik badań laboratoryjnych którym stwierdzono, że w badanej próbce tkaniny nie było widoczne okiem nieuzbrojonym powleczenie, pokrycie, impregnacja ani laminowanie tworzywem sztucznym. Stwierdzenie zawarte w pkt III sprawozdania tworzy spójną całość z podsumowaniem zawartym w pkt IV, że próbka nie spełnia kryteriów uwagi 2 do działu 59 WTC. Wynik badania został potwierdzony w przez Rzeczoznawcę Stowarzyszenia Włókienników Polskich w Ł., którego raport został przedstawiony przez stronę. Jakkolwiek w raporcie wskazano jako rodzaj wykończenia tkaniny m.inn. apreturę (impregnację) żywicą fluorokarbonową ( pochodna teflonu), to na zapytanie organu rzeczoznawca uzupełniając raport jednoznacznie wyjaśnił, że zastosowane wykończenia tkaniny nie jest wykrywalne wzrokiem, zapachem i dotykiem. Nie można podzielić zarzutu skarżącej, że organy dysponując różnymi opiniami wydanymi przez biegłych tego samego Stowarzyszenia Włókienników Polskich w Ł. były zobligowane do konfrontacji biegłych ewentualnie przeprowadzenia dowodu z badania próbki rozjemczej o co strona wnioskowała. Po pierwsze należy wskazać, że zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz. U. Z 2004r. Nr 68, poz. 622 ze zm.), badania lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria celne lub inne laboratoria, akredytowane zgodnie z odrębnymi przepisami, a także przez instytuty naukowe i badawcze dysponujące wyposażeniem niezbędnym dla danego rodzaju badań. Omawiany sposób przeprowadzenia dowodu w postępowaniu dotyczącym klasyfikacji taryfowej jest regulacją szczególną, wynikającą z przepisów prawa celnego, co oznacza, że nie ma tutaj zastosowania przepis art. 197 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa dotyczący powoływania biegłego przez organ podatkowy. W świetle wskazanych przepisów, na użytek sprawy celnej żaden inny podmiot, oprócz tych wskazanych w art. 91 Prawo celne nie może wykonywać badań lub analizy towaru. O tym, który z tych podmiotów wykona owe czynności decyduje organ celny pierwszej instancji, który pobrał próbkę w celu dokonania jej dalszej analizy. Sprawozdanie z badań jest dowodem z dokumentu, który podlega ocenie organu celnego, jak każdy inny dowód przeprowadzony w sprawie i takiej oceny organy dokonały. Skoro wynik badania sporządzonego przez Laboratorium Celne w O. został potwierdzony przez rzeczoznawcę sporządzającego opinię na zlecenie skarżącej, dokonanej przez organy ocenie nie można postawić zarzutu dowolności. Nie można podzielić zarzutu skarżącej, że raport z dnia 7 września 2009r został wydany "zza biurka", skoro z jego treści wynika, że zostały przeprowadzone badania laboratoryjne tkaniny. Skarżąca podnosząc zarzut, że organ dysponował różnymi opiniami wydanymi przez biegłych tego samego Stowarzyszenia Włókienników Polskich w Ł. pomija fakt, podniesiony przez organ I instancji i zaakceptowany przez organ odwoławczy, że nie można jednoznacznie stwierdzić, czy przedmiotem opinii rzeczoznawcy sporządzonej w dniu 12 marca 2010r., na zlecenie strony, były tkaniny objęte zgłoszeniem celnym z dnia 20 grudnia 2007r. Biorąc pod uwagę upływ czasu- zgłoszenie celne miało miejsce w 2007r. zaś przeprowadzone badanie w roku 2010, ilość przebadanych organoleptycznie bel materiału w stosunku do ilości znajdującej się w magazynie firmy, stanowisko organów, że istnieją wątpliwości, co do tożsamości badanych tkanin z tkanina objętą zgłoszeniem celnym, należy podzielić. Wnioski z przeprowadzonych badań mogą być przedmiotem porównania tylko w przypadku bezspornej tożsamości badanego materiału. Podnieść także należy, że stosownie do art. 188 Ordynacji podatkowej, który ma zastosowanie w sprawie na podstawie art. 73 prawa celnego, organ ma obowiązek uwzględnić żądanie strony co do przeprowadzenia dowodu jeżeli dotyczy istotnej okoliczności, chyba, że okoliczności te są wystarczająco stwierdzone innymi dowodami. W ocenie Sądu, organy w sposób uprawniony przyjęły, iż skoro stanowisko wyrażone w raporcie Laboratorium Celnego w O. zostało potwierdzone opinią jednego z rzeczoznawców ze Stowarzyszenia Włókienników Polskich w Ł., w zakresie istotnym dla taryfikacji, były podstawy do uznania, że okoliczność istotna tj możliwość ustalenia przy kontroli wzrokowej cech tkaniny będących skutkiem impregnacji, powleczenia, została wyjaśniona. Zarzut naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej przez pominięcie dowodu z badania próbki rozjemczej byłby uzasadniony w sytuacji rozbieżności w badaniach dotyczących tego samego materiału porównawczego. W ocenie Sądu nie można postawić organom zarzutu naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 Prawo celne. Stosownie do treści art. 191 Ordynacji podatkowej organy są zobowiązane ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów organ nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym. Swobodna ocena dowodów, by nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny, m.in. logiki, doświadczenia życiowego, wszechstronności oraz jest dokonywana wyłącznie z punktu widzenia znaczenia dowodów i ich wartości dla konkretnej sprawy. Obowiązkowi temu organy sprostały. Ocenie organów, które dokonały ustaleń w przedmiocie istotnej dla rozstrzygnięcia okoliczności na podstawie jednoznacznych twierdzeń zawartych zarówno w raporcie Centralnego Laboratorium Celnego i raporcie z badań wykonanych przez rzeczoznawcę ze Stowarzyszenia Włókienników Polskich w Ł., iż zastosowana impregnacja nie jest widoczna gołym okiem, przy jednoczesnym wyjaśnieniu dlaczego nie uznaje za miarodajną przedstawionej przez stronę opinii rzeczoznawcy z dnia 12 marca 2010r. nie można postawić zarzutu dowolności. Reasumując, jakkolwiek fakt impregnacji nie jest kwestionowany, zaś pozycja 5903 obejmuje tekstylia impregnowane, powleczone, pokryte lub laminowane tworzywem sztucznym, inne niż te objęte pozycją 5902, to uwzględniając wskazaną wyżej pierwszą regułę interpretacyjną Nomenklatury Scalonej, iż taryfikacje należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów, organ w sposób uprawniony uznał, że skoro zastosowana w tkaninie impregnacja nie jest widoczna gołym okiem, nie może być klasyfikowana do tej pozycji. Zarzuty Spółki koncentrują się na braku podstaw do zmiany klasyfikacji. Jak wskazano wyżej w ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organów, że zebrany materiał dowodowy pozwalał na wykluczenie zadeklarowanego przez stronę kodu. Spółka nie zgłasza zarzutów do dokonanej przez organ klasyfikacji towaru do kodu 5407613000 A617. Należy podzielić stanowisko organów, iż uwzględniając treść sprawozdań z badań laboratoryjnych, z których wynika, że objęty zgłoszeniem towar to tkanina utkana splotem płóciennym z włókien chemicznych ciągłych, zawierająca w masie 100% poliestru barwiona o powierzchni drapanej w celu uzyskania imitacji zamszu, istniała podstawa do zastosowania wskazanego kodu CN. Stosownie do treści rozporządzenia Rady (WE) nr 1087/2007 z dnia 18 września 2007r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1487/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w klasyfikacji towaru organy prawidłowo zastosowały kod dodatkowy, tj. A61, mając na uwadze, iż przedmiotowy towar pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej, a wytwórcą jest przedsiębiorstwo Hangzhou De Licacy Textile Co., Ltd. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.