I SA/Ke 583/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 lutego 2012r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania L. B. od decyzji Naczelnika Ś. Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] odmawiającej uchylenia we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji z dnia 17 maja 2006r., orzekającej o odpowiedzialności podatkowej L. B. – Prezesa Zarządu za zaległości podatkowe firmy "H." S.A. z siedzibą w K. w podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2004r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za październik 2004r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał, że pismem z dnia 13 maja 2011r. L. B. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...]. nr [...]orzekającą o odpowiedzialności podatkowej L. B. – Prezesa Zarządu za zaległości H. S.A. w K. w podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2004r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych z październik 2004r. Jako podstawę żądania podatnik wskazał art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Podniósł, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane Naczelnikowi Ś. Urzędu Skarbowego w K., tj. fakt iż na dzień złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku Spółki H. S.A. Spółka ta nie posiadała zobowiązań z tytułu podatku należnego VAT, co ma związek z wystawieniem w dniu 25 października 2004r. przez H. S.A. korekty do faktury sprzedaży z dnia 11 sierpnia 2004r. nr 003/08/04, na wartość netto (-) 1.276.500 zł, VAT (-) 280.830 zł, która znajduje odzwierciedlenie w deklaracji VAT za październik 2004r. Z tego L. B. wywiódł, że nie ponosi odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku VAT. Wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka W. B. – głównego księgowego i prokurenta H. S.A. na okoliczność potwierdzenia m.in. faktury korygującej oraz deklaracji VAT-7 za październik 2007r. Na skutek wniosku strony Naczelnik Ś. Urzędu Skarbowego w K. wznowił postępowanie w celu zbadania przesłanek do wznowienia postępowania. Decyzją z dnia [...]. organ ten odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]. nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w K. podniósł, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania wskazana przez stronę a określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jak również żadna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z przepisem art. 99 ust. 1 i ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, podstawowym okresem rozliczeniowym w VAT jest miesiąc. Z art. 99 ust. 1 tej ustawy wynika, że podatnicy są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu. W deklaracjach tych ujmuje się podatek należny od tych czynności, w stosunku do których powstał obowiązek podatkowy w okresie rozliczeniowym, którego dotyczy deklaracja. Zgodnie z treścią art. 99 ust. 12 zobowiązanie podatkowe lub kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi ją w innej wysokości. Spółka H. S.A. złożyła w dniu 27 września 2004r. deklarację podatkową VAT-7 za sierpień 2004r. z wykazaną kwotą zobowiązania podatkowego do wpłaty w wysokości 274.629 zł, a w dniu 25 października 200r. deklarację podatkową VAT-7 za wrzesień 2004r. z wykazaną kwotą zobowiązania podatkowego do wpłaty w wysokości 401 zł. Zobowiązania te nie zostały uiszczone i stały się zaległością podatkową. Istnienie tych zaległości stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności L. B. jako osoby trzeciej za zaległości Spółki. Rozliczenie dokonane przez Spółkę w deklaracjach za sierpień i wrzesień nie zostało skorygowane przez samego podatnika, jak również nie została wydana decyzja w przedmiocie wymiaru VAT za te miesiące, stąd brak jest podstaw do przyjęcia, że zaległość w podatku VAT za te miesiące nie istnieje. L. B. wywodzi natomiast, że nie ma zaległości podatkowej i nie powinien ponosić odpowiedzialności podatkowej w podatku VAT, z faktu złożenia deklaracji za październik 2004r., w której wykazano nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu bezpośredniego. Obowiązek podatkowy z tytułu faktury VAT wystawionej w dniu 11 sierpnia 2004r. nr 003/08/04 dokumentującej sprzedaż mułów węglowych powstał w sierpniu 2004r. Stosownie do treści art.19 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, Spółka H. S.A. prawidłowo uwzględniła i rozliczyła podatek należny z tej faktury w deklaracji VAT-7 za sierpień 2004r. Natomiast faktura korygująca do faktury z dnia 11 sierpnia 2004r. została wystawiona w dniu 25 października 2004r. Stosownie do treści § 19 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, zasadnie ona została ujęta przez podatnika w deklaracji podatkowej VAT-7 za ten miesiąc. W konsekwencji dokonanej korekty podatku należnego za październik 2004r. powstała nadwyżka podatku naliczonego nad należnym. Przy czym decyzją z dnia [...]. nr [...] Naczelnik Ś. Urzędu Skarbowego w K. odmówił H. S.A. zwrotu na rachunek bankowy kwoty 281.344 zł wykazanej w deklaracji VAT-7 za październik 2004r., wskazując na brak czynności opodatkowanych w okresie rozliczeniowym, którego dotyczy deklaracja. Spółka H. S.A. mogła rozliczyć nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym zgodnie ze wskazaniem zawartym w decyzji z dnia 12 maja 2005r., tj. w okresie rozliczeniowym (miesiącu) wystąpienia czynności opodatkowanych, czego nie uczyniła. Decyzja przenosząca odpowiedzialność za zaległości podatkowe na L. B. wydana została dopiero w dniu 17 maja 2006r. Oznacza to, że organ przed wydaniem decyzji znał przyczynę wykazania ujemnej dostawy opodatkowanej stawką 22% w wysokości (-) 1.276.500 zł oraz podatku należnego od tej dostawy w wysokości (-) 280.830 zł w deklaracji VAT -7 za październik 2004r., która była następstwem wystawionej faktury korygującej w dniu 25 października 2004r. Organ wyjaśnił, że powstanie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w VAT za październik 2004r., która nie mogła być przerachowana na ww. zaległości za poprzednie miesiące z uwagi na brak podstaw prawnych, nie spowodowało, że zaległości w podatku VAT za te okresy tj. sierpień i wrzesień 2004r. wygasły. Odnosząc się do wniosku dowodowego zgłoszonego przez L. B., dotyczącego przesłuchania W. B., organ podniósł, że przeprowadzanie i gromadzenie nowych dowodów w celu ponownego, całościowego rozpoznania przedmiotu sprawy jest niedopuszczalne w postępowaniu nadzwyczajnym. Postępowanie wznowieniowe nie może przerodzić się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności sprawy. Ponadto wniosek ten był bezprzedmiotowy, gdyż fakt wystawienia faktury korygującej oraz deklaracji VAT-7 za październik 2004r. był organowi znany z urzędu i nie budził wątpliwości. Organ podniósł, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 365 § 1 k.p.c. były przedmiotem pierwszego wniosku L. B. o wznowienie postępowania, które zakończyło się wydaniem decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]nr [...]. W związku z tym argument podatnika, że złożył wniosek o ogłoszenie upadłości H. S.A. we właściwym czasie i nie powinien być obciążony za zobowiązania tej Spółki, nie mógł być przedmiotem ponownych rozważań organu. Końcowo organ nadmienił, że zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu, ponieważ termin przedawnienia został zawieszony z dniem wszczęcia postępowania o przestępstwo skarbowe, tj. w dniu 5 września 2008r. Postępowanie to trwa nadal. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. złożył L. B.. Zarzucił naruszenie art. 210 § 1 pkt 5, art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wbrew twierdzeniom organu, we wniosku z dnia 13 maja 2011r. wskazana została nowa okoliczność, która istniała i nie była znana Naczelnikowi Ś. Urzędu Skarbowego w K. w dniu 17 maja 2006r., czyli w dniu wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności L. B. za zaległości podatkowe H. S.A. Tą okoliczność jest fakt, że faktura 003/08/04 nie dokumentuje żadnego zdarzenia, które powodowałoby powstanie obowiązku podatkowego zgodnie z art. 19 ust. 1 lub art. 19 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Zasadniczą bowiem kwestią w niniejszej sprawie nie jest, jak wynika z zaskarżonej decyzji, sam fakt wystawienia w dniu 25 października 2004r. faktury VAT korekty przez H. S.A., lecz przyczyny jej wystawienia, co do których organy nie miały wiedzy. Faktura VAT nr 003/08/04 dokumentuje sprzedaż na rzecz E. Sp. z o.o. 69.000 ton mułu węglowego na łączną wartość netto 1.276.500 zł, należny podatek VAT 280.830 zł, wartość brutto 1.557.330 zł. W fakturze tej został wskazany termin zapłaty do dnia 10 września 2004r. Do dnia 25 października E. Sp. z o.o. nie odebrała jakiejkolwiek ilości mułu węglowego, jak i nie uregulowała choćby części należności, o czym organ I instancji nie wiedział w dniu wydania decyzji ostatecznej. H. S.A. wystawiła fakturę korygującą, która została dostarczona Spółce w dniu 27 października 2004r. W związku z tym Spółka wykazała ją w wartościach ujemnych w rejestrze sprzedaży VAT za październik 2007r. oraz uwzględniła ją w złożonej za ten miesiąc deklaracji VAT-7, co skutkowało powstaniem nadwyżki podatku w kwocie 281.344 zł, którą Spółka "skonsumowała" w okresach następnych z uwagi na konieczność przeniesienia przedmiotowej nadwyżki na następny okres rozliczeniowy. W ocenie skarżącego, zaległość podatkowa nie istniała. Faktura nr 003/08/04 nie dokumentuje ani otrzymania zaliczki przez H. S.A. na poczet dostawy 69.000 ton mułu węglowego ani nie dokumentuje choćby częściowego jego wydania. Zdaniem skarżącego, przesłuchanie W. B. pozwoliłoby ustalić okoliczności wystawienia spornej faktury VAT nr 003/08/04 oraz korygującej faktury nr 01/10/04. Zaniechanie temu przez organ stanowi naruszenie art. 121 §1, art. 122 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej. Skarżący podniósł, że orzeczenie o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki nie ma cech charakterystycznych dla tej instytucji, tj. z solidarnym, akcesoryjnym i posiłkowym charakterem tej odpowiedzialności. Spółka nie odprowadziła podatku z faktury VAT nr 003/08/04, ale dokonała jego korekty w październiku 2004r. Uzyskaną w ten sposób nadwyżkę "konsumowała" w następnych okresach. W rozliczeniu ostatecznym była ona bezpośrednim i jedynym beneficjentem takiego stanu rzeczy. Natomiast skarżący został obciążony ekonomicznym ciężarem w postaci konieczności zapłaty podatku VAT wynikającego z faktury. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto podniósł, że argumentacja skargi o wystawieniu faktury korygującej z powodu braku wydania towaru jest sprzeczna z twierdzeniem skarżącego zawartym w odwołaniu, z którego wynika, że doszło do przeniesienia własności towaru na kupującego. W ocenie organu, nawet jeśli przyjąć za wiarygodną nową wersję stanu faktycznego co do braku wydania towaru, to okoliczność ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Istotne jest bowiem to, że faktura VAT nr 003/08/04 została wystawiona i wprowadzona do obiegu prawnego. Z tego już powodu istniał obowiązek zapłaty podatku w niej wykazanego, zgodnie z treścią art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Skarga nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Ustalenia w zakresie stanu faktycznego znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, dlatego Sąd w całości je podziela. Istota sporu pomiędzy stronami w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny przesłanek uchylenia lub zmiany decyzji w trybie wznowienia postępowania podatkowego, a w szczególności oceny zaistnienia nowych istotnych dowodów i okoliczności nieznanych organowi podatkowemu w dacie podejmowania decyzji w postępowaniu zwykłym. Należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że tryb wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, odstępstwem od zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem, decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania, mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Wyznaczone przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako stanowiące wyjątek od zasady, podlegają więc ścisłej wykładni. Wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał na przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Stosownie do jego treści, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. O zaistnieniu tej podstawy można mówić zatem tylko wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji. Należy podkreślić, że wszystkie te cztery elementy muszą zostać spełnione łącznie. Domagając się wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej skarżący stwierdził, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...]. wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane Naczelnikowi Ś. Urzędu Skarbowego w K.. Zdaniem L. B., w dniu wydania decyzji nie został ujawniony fakt, że H. S.A. w okresie, w którym pełnił w tej Spółce funkcję Prezesa Zarządu, nie posiadała zaległości podatkowych z tytułu podatku VAT, posiadała natomiast nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym. Organ podatkowy postanowieniem z dnia 1 czerwca 2011r. w oparciu o przepis art. 243 § 1 i 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...]. celem zbadania, czy zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania. Należało więc rozważyć, czy organy w sposób uprawniony przyjęły, iż okoliczności podane przez L. B. nie wyczerpują przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Należy w tym miejscu nadmienić, że zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług powstają z mocy samego prawa. Zgodnie bowiem z przepisem art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązania podatkowe powstają albo na mocy zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, albo też na mocy doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Podatek od towarów i usług należy do tej pierwszej kategorii, bowiem zobowiązania podatkowe w jego przypadku powstają z mocy samego prawa, bez potrzeby wydawania w tym względzie decyzji przez organy podatkowe. Podatek ten pobierany jest zatem w trybie tzw. samoobliczenia, w którym szczególnie istotną rolę odgrywają deklaracje podatkowe. Przy ich pomocy podatnik określa i zgłasza organowi podatkowemu (deklaruje) wysokość zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie podatkowe zadeklarowane przez podatnika jest uznawane za odpowiadające stanowi faktycznemu, dopóki ewentualnie nie zostanie określone przez organ podatkowy w innej wysokości. Potwierdza to brzmienie przepisu art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), dalej: ustawy VAT, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określą je w innej wysokości. W niniejszej sprawie decyzja ostateczna z dnia 17 maja 2006r. została wydana w związku z nieuiszczeniem przez Spółkę m.in. kwoty zobowiązania podatkowego wynikającego z deklaracji podatkowej VAT-7 za sierpień 2004r. Organ związany był kwotą zobowiązania podatkowego zadeklarowaną przez Spółkę i nie mógł przyjąć w decyzji z dnia [...]., że kwota ta występuje w innej wysokości. Jak bowiem wynika z materiału dowodowego sprawy, w przedmiocie podatku VAT za ten miesiąc nie została wydana żadna decyzja określająca to zobowiązanie w innej wysokości, czy też określająca kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy VAT. Nie można zatem przyjąć, jak chce tego skarżący, by w dniu 17 maja 2006r. czyli w dniu wydania decyzji ostatecznej istniała okoliczność polegająca na braku zaległości podatkowych z tytułu podatku VAT, która to okoliczność w ocenie strony, ujawniona została dopiero później. Przy czym okoliczność polegająca na braku zaległości w tym zakresie nie istniała nie tylko w dniu wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności L. B. za zaległości H. S.A., ale i nie zaszła w późniejszym okresie. Żadna bowiem decyzja w przedmiocie podatku VAT za sierpień 2004r. nie została wydana, stąd nadal wiążąca dla organów jest treść deklaracji za ten miesiąc. Powyższe oznacza, że okoliczność wskazana przez skarżącego nie stanowi przesłanki o jakiej mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Skarżący wskazuje w skardze, że nową okolicznością, która istniała i nie była znana Naczelnikowi Ś. Urzędu Skarbowego w K. w dniu 17 maja 2006r. był fakt, że faktura nr 003/08/04 nie dokumentuje żadnego zdarzenia, które powodowałoby powstanie obowiązku podatkowego. Należy zatem wyjaśnić, że przepis art. 108 ustawy VAT stanowi, że w przypadku gdy osoba prawna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Dla powstania tego obowiązku bez znaczenia pozostaje fakt, czy Spółka wydała towar ujęty na fakturze nr 003/08/04 czy też do tego nie doszło. Innymi słowy, już sam fakt wystawienia faktury generował obowiązek wykazania w deklaracji kwoty podatku należnego ujętego tą fakturą. Co jednak istotne dla niniejszej sprawy, zarówno fakt wystawienia faktury nr 003/08/04 jak też wystawienia faktury korygującej w dniu 25 października 2004r. były znane organowi. Wynika to po pierwsze z tego, że Naczelnik Ś. Urzędu Skarbowego w K. prowadził kontrolę podatkową w H. S.A. w zakresie m.in. podatku od towarów i usług za okres od 1 października 2004r. do 31 października 2004r. W trakcie tej kontroli wydane zostały dokumenty źródłowe dotyczące faktury sprzedaży z tego okresu. Po drugie, w dniu 12 kwietnia 2005r. Naczelnik Ś. Urzędu Skarbowego w K. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec H. S.A. w sprawie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług. W postępowaniu tym wydana została decyzja z dnia [...]., w której organ odmówił zwrotu na rachunek bankowy kwoty 281.344 zł. Organ wyjaśnił, że kwota do zwrotu na rachunek bankowy wynika z deklaracji VAT-7 za październik 2004r., w której wykazano jako podatek należny od sprzedaży opodatkowanej "–" 280.830 zł. Organ wskazał przy tym, że podatnik nie wykonał w okresie rozliczeniowym żadnej czynności opodatkowanej, w związku z tym ma prawo przenieść nadwyżkę do rozliczenia za następne okresy rozliczeniowe. Wynika z powyższego, że organ wydając decyzję ostateczną z dnia 17 maja 2006r. miał wiedzę, że do faktury nr 003/08/04 wystawiona została faktura korygująca nr 01/10/04. Bez znaczenia przy tym pozostaje akcentowany przez skarżącego fakt, że towaru nie wydano. Okoliczności o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej muszą być istotne dla sprawy, tzn. mają wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie. Ze względu natomiast na treść cytowanego wyżej art. 108 ustawy VAT, to czy towar wydano kontrahentowi, czy też tego nie uczyniono, jest nieistotne - wobec wystawienia faktury nr 003/08/04. Innymi słowy, bez względu na okoliczność, czy organ wiedział o tym, że towaru nie wydano, wobec faktu wystawienia faktury i zajścia przesłanek z art. 116 § 1 pkt 1 a, pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej, istniała pełna podstawa do orzeczenia o odpowiedzialności L. B. za zaległości podatkowe Spółki. Zarzuty skarżącego odnoszą się również do tego, że orzeczenie o odpowiedzialności L. B. za zaległości podatkowe Spółki nie nosi cech charakterystycznych dla instytucji odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Należy zatem wyjaśnić, że postępowanie wznowieniowe, z którym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono w zawężonych ramach, tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2007r. sygn. akt II FSK 278/06, LEX nr 307527). Sąd dostrzega w niniejszej sprawie okoliczność, że w istocie, jak podnosi to w skardze L. B., Spółka w sierpniu 2004r. wykazała w deklaracji podatek należny (którego nie uiściła, a który stał się zaległością podatkową obciążającą następnie L. B.), a następnie o tę wykazaną kwotę podatku należnego obniżyła podatek należny w kolejnych miesiącach. Powoduje to, że L. B. został ekonomicznie obciążony ciężarem, z którego ekonomicznie "korzystała" H. S.A. Zarzuty w tym zakresie nie mogą być jednak uwzględnione, ponieważ w postępowaniu wznowienionym nie można czynić rozważań materialno-prawnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2005r., sygn. akt II FSK 47/05, LEX 187631). Postępowanie wznowieniowe nie stanowi kontynuacji postępowania zwykłego, a zarzuty jakie przedstawiono powyżej mają właśnie taki charakter. Zarzuty te strona mogła czynić ewentualnie w zwykłym postępowaniu, nie zaś w ramach trybu nadzwyczajnego. Wznowienie postępowania z podstawy unormowanej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej ma służyć nadzwyczajnej weryfikacji zakończonego decyzją ostateczną postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, nie zaś ponawianiu poprzedzającego to postępowanie samoobliczenia podatku. Niezasadne jest stanowisko skarżącego, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. naruszył przepisy art. 121 § 1, art. 122 i art. 188 Ordynacji podatkowej przez to, że nie przesłuchał jako świadka W. B.. Jak słusznie wskazał organ i jak wykazano to w powyższych rozważaniach, fakt wystawienia faktury korygującej oraz deklaracji VAT-7 za październik 2004r. był znany Naczelnikowi Ś. Urzędu Skarbowego w K. z urzędu. Reasumując, analiza materiału sprawy w ocenie Sądu pozwala na akceptację twierdzenia organów podatkowych, że brak było przesłanek z art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w następstwie których mogłoby dojść do zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł jak w wyroku.