I SA/Ke 6/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu 2 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "Ś." Spółka z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 7 lipca 2016 r. w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego z 30 maja 2016 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "Ś." Spółka z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. nr [....] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia odrzucić zażalenie. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "Ś." Spółka z o.o. w K.(dalej: spółka) złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (ARiMR) z [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Postanowieniem z 30 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę spółki na powyższe postanowienie Dyrektora Ś.Oddziału ARiMR w K., z uwagi brak zdolności sądowej strony skarżącej w zakresie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na wskazane postanowienie. Orzeczenie stało się prawomocne od 16 lipca 2016 r. Postanowieniem z 30 maja 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach umorzył postępowanie o zwolnienie od kosztów i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę sprzeciwu postanowieniem z 7 lipca 2016 r. Sąd sprzeciw odrzucił. Na powyżej powołane rozstrzygnięcie spółka 29 lipca 2016 r. (data stempla pocztowego) wniosła zażalenie domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości oraz zwolnienia z opłat i kosztów sądowych w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Wobec powyższego z mocy art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Sąd uznał, że wniesione przez skarżącą zażalenie jest niedopuszczalne. Jak wynika bowiem z akt sprawy postępowanie ze skargi spółki na postanowienie Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach (ARiMR) o niedopuszczalności zażalenia zostało prawomocnie zakończone. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w przedmiocie odrzucenia skargi z 30 maja 2016 r., stało się prawomocne od 16 lipca 2016 r. Tym samym skarżąca, zażalenie z 29 lipca 2016 r. na postanowienie Sądu z 7 lipca 2016 r. o odrzuceniu sprzeciwu od postanowienie referendarza sądowego o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożyła po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowo administracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd, a w rezultacie nie jest też sprawą w toku (por. postanowienia NSA z dnia: 20 października 2005 r., sygn. akt II FZ 653/05, 4 lipca 2006 r., sygn. akt II OZ 684/06, 26 listopada 2014r., sygn. akt II FZ 1633/14). Dodatkowo podkreślenie wymaga, że postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy ma charakter incydentalny, a zatem ma racje bytu, dopóty dopóki, postępowanie główne nie zostanie prawomocnie zakończone. Zatem w sytuacji, gdy sprawa sądowo administracyjna nie jest już sprawą w toku, zażalenie wniesione po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowo administracyjnego, jako niedopuszczalne należało odrzucić. Z tych względów Sąd na podstawie, art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.