I SA/Ke 615/13

Dnia 1 sierpnia 2016 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata Ł. C. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 19 grudnia 2013 r. oddalił skargę R. O.na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych. Pełnomocnik skarżącego ustanowiony w ramach prawa pomocy adwokat Ł. C. od ww. wyroku złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu za postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 831/14 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 19 grudnia 2013 r. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje stosowne rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości. W rozpoznawanej sprawie jest to rozporządzenie z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). W myśl bowiem § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które weszło w życie 1 stycznia 2016 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Stosownie do § 20 powołanego rozporządzenia z 28 września 2002 r. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z treści tych przepisów wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, co pozwala w istocie określić wysokość tego wynagrodzenia. Brak oświadczenia w przedstawionym brzmieniu nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 P.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45–48 P.p.s.a. Oświadczenie to, jest nieodzownym elementem wniosku o przyznanie kosztów stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. postanowienie NSA 24 marca 2010 r., sygn. akt I OZ 200/2010, z dnia 18 października 2005 r., IIFZ 625/05,.; z dnia 18 czerwca 2008 r., I OZ 390/08, LEX nr 493827; z dnia 25 marca 2009 r., II FZ 90/09, LEX nr 550321). Zawarty w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 19 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Ke 615/13 wniosek adwokata o zasądzenie kosztów postępowania, nie zawiera oświadczenia o którym mowa w § 20 ww. rozporządzenia. Brak było zatem podstaw do jego uwzględnienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.