I SA/Ke 648/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić wniosek. Wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K.z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego A. T. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Motywując wniosek wyjaśnił, że jego źródłem dochodów jest prowadzona działalność gospodarcza polegająca na handlu uszkodzonymi pojazdami sprowadzonymi z zagranicy oraz prowadzeniu warsztatu samochodowego. Branża ta wymaga ponoszenia ciągłych, wysokich nakładów finansowych (wydatki na transport zakupionych pojazdów, zakup części zamiennych i materiałów niezbędnych do naprawianych aut). Skarżący wskazał nadto, że ponosi comiesięczne wydatki związane m.in. z wypłatą wynagrodzeń dla pracowników, spłatą kredytu, opłacaniem podatków i składek ZUS. Dodał, że nie posiada oszczędności, a należności za usługi są regulowane przez kontrahentów często z opóźnieniem. Wobec powyższego, zdaniem wnioskodawcy, egzekucja kary pieniężnej niesie ryzyko pozbawienia go płynności finansowej i uniemożliwienia pokrywania bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością. Skutki takiego stanu mogą być zaś trudne do odwrócenia nawet przez późniejszy zwrot przedmiotowej kwoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą zastosowanie tej instytucji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności, o których stanowi ww. przepis, strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o ich występowaniu w sprawie. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do informacji świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania skarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre ("trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda") wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a argumentacja ta – w celu jej weryfikacji – częstokroć wymaga przedłożenia stosownych dokumentów i wykazania relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 373/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skarżący nie przedstawił wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku wskazał jedynie, że egzekucja należności wynikającej z tego rozstrzygnięcia (jest to kwota 671 zł wraz z odsetkami z uwagi na fakt, że skarżący uiścił już część zobowiązania podatkowego) doprowadzi do utraty przez prowadzoną przezeń firmę płynności finansowej i tym samym spowoduje powstanie skutków o nieodwracalnym charakterze. Mając to na uwadze stwierdzić należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Wykonanie takiej decyzji nie może jednak samoczynnie prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy odwracalnego (zwrot nadpłaconych kwot może nastąpić w przypadku uwzględnienia skargi). Możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie jest zatem taką sytuacją, która samoistnie uzasadniałaby zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Natomiast utrata płynności finansowej przez przedsiębiorstwo może wywołać skutki trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe (np. w postaci likwidacji firmy). Jednakże dla wstrzymania wykonania decyzji nie jest wystarczające powoływanie się – tak jak w niniejszej sprawie – na ewentualną możliwość wystąpienia utrudnień w pokrywaniu bieżących wydatków związanych z działalnością, bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami. Dla oceny czy w danej sytuacji może nastąpić wspomniany skutek konieczne jest bowiem wykazanie nie tylko wysokości zobowiązania, jakie należy uiścić w związku z wydaniem ostatecznej decyzji, ale również innych danych (przykładowo: wielkości majątku podmiotu zobowiązanego, wysokości osiąganych przychodów i kosztów jego uzyskania). Tymczasem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący nie podał żadnych informacji dotyczących sytuacji majątkowej firmy. Jedynie ogólnie wskazał na rodzaj ponoszonych w ramach działalności gospodarczej kosztów i podniósł, że nie posiada oszczędności (fakt ten nie wyklucza jednak możliwości skumulowania wartości możliwej do egzekucji przykładowo w aktywach). W związku z tym Sąd – biorąc pod uwagę informacje podane we wniosku – nie mógł dokonać porównania wysokości należności mającej podlegać ewentualnej egzekucji z wysokością majątku firmy czy jej wydatków. Na podstawie zawartych we wniosku danych nie mógł zatem ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej przez firmę skarżącego, a tym samym wystąpienia przesłanek, o jakich mowa w art. 61 ustawy p.p.s.a. Wobec powyższego Sąd posiłkował się danymi zgromadzonymi w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy. Jednak nie doprowadziły one Sądu do przekonania o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Informacje wynikające z akt sprawy nie potwierdzają bowiem zawartego we wniosku stwierdzenia strony o możliwości utraty przez skarżącego płynności finansowej na skutek egzekucji należności wynikającej z decyzji administracyjnej. Świadczy o tym zwłaszcza wysoka przychodowość prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, która wielokrotnie przewyższa należność wynikającą ze skarżonej decyzji. Przychód z działalności gospodarczej skarżącego za cały 2013 r. wyniósł bowiem 3 861 279,84 zł przy kosztach uzyskania przychodu w wysokości 3 807 613,62 zł, a w 2014 r. (od stycznia do listopada) 3 820 285 zł, przy kosztach uzyskania przychodu w wysokości 4 081 625,43 zł. Wartości te obrazują znaczny rozmiar prowadzonej działalności i przeczą możliwości jej likwidacji w wyniku ewentualnej egzekucji wynikającej z decyzji kwoty (671 zł wraz z odsetkami). Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Poglądu Sądu w tej kwestii nie zmieniła również analiza informacji znajdujących się w aktach sprawy, gdyż nie potwierdziła ona zawartych we wniosku wskazań strony. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.